SeaMotions

Nachtelijke zieleroerselen

2012-02-14T02:10:00.001-08:00

In het landleven is het volstrekt vanzelfsprekend om een nacht aaneengesloten door te slapen en jezelf niets af te vragen. Incidenteel nachtelijk gepieker daargelaten vallen wij elke avond in een comatueuze slaap om halverwege de nacht even wakker te worden om de blaas te legen. Het huis beweegt niet, raakt niet van zijn anker en heeft ook geen last van een plotselinge omslag in het weer. Op reis was dat anders. Elke nacht was ik mij bewust van onze kwetsbaarheid in ons drijvende huis dat soms “veilig” in de haven lag, maar veel vaker in een in meer of mindere mate beschutte ankerbaai met een goede of juist slechte ankerbodem. Of we zeilden door in de nacht. Het begrip “veiligheid” krijgt dan een andere lading.

Het weer, de weersverwachting, was op onze reis een belangrijk (het belangrijkste?!) criterium voor een “veilig gevoel”. Naarmate de reis vorderde, raakten we ingetuned in de voorspellende gave van de natuurlijke elementen. De wolken vertelden ons of we stabiel weer hielden, of er wellicht zware regenbuien met mogelijk snoeiharde en/of draaiende winden aankwamen, of er een front of depressie over ons heen zou komen. De witte koppen op de –zich opbouwende- golven of juist het ontbreken daarvan ondersteunden de informatie hoog aan de hemel. Ons intelligente weerstation en dan met name de barometer bevestigde vervolgens vaak onze waarnemingen. Zo heb ik een jaar lang dagelijks de barometerstand bijgehouden, heb ik kleine en grote veranderingen in luchtdruk genoteerd en hebben we de effecten van deze wijzigingen bewust beleefd. Heel simpel kun je stellen dat weinig verandering in barometerstand ook betekent weinig verandering in het weer (en de wind). Deze barometerstanden verifieerden we met de weerkaarten die we via internet of –bij gebrek aan een internetverbinding- via onze kortegolf zender ophaalden. Vooral Coos ontpopte zich als een ware Piet Paulusman en kon in de brei van lijnen, kleuren, pijltjes en afkortingen “lezen” in welke richting de hoge en lage drukgebieden zich zouden gaan verplaatsen, of de isobaren dichtbij elkaar (harde wind) of ver bij elkaar vandaan (geen wind) lagen en uit welke richting de wind dan voor ons zou komen. En, of, wanneer en wat voor weersverandering op korte en langere termijn op stapel stond? Met name voor en tijdens de lange oversteken waren de wolken, de zee, de barometer en de weerkaarten onontbeerlijke hulpmiddelen om lekker en vooral veilig te zeilen.

Naast het weer waren we natuurlijk alert op andere zee-weggebruikers. De grote vaart is goed zichtbaar in de nacht, de recreatieve vaart over het algemeen ook. Maar alles op en in zee dat in het donker geen licht voert is ’s nachts niet of nauwelijks te ontwaren. Zoals dat onverlichte sportvisbootje 5-10 mijl uit de kust van Portugal dat hoogstwaarschijnlijk met illegale activiteiten bezig was toen wij er bijna overheen voeren. Of die slapende walvis die net voor het ochtendgloren wreed gewekt werd door onze stuurboordromp (en ook ik was in een nano-seconde klaarwakker van deze enorme dreun). Of de vele visvlaggen en kreeftenpotten waar je ’s nachts op goed geluk “over heen” vaart in de hoop dat er geen net of touw in je schroef blijft hangen. Allemaal elementen die van invloed zijn op je gevoel van veiligheid. Geen dag, geen tocht, geen moment hebben we onze veiligheid als vanzelfsprekend aangenomen. Elke dag, elke tocht, elk moment zijn we bewust en alert geweest. Onze basale zintuigen, oren – ogen- neus, stonden elke dag “aan”.

Het is een dunne lijn tussen het gevoel van veiligheid en onveiligheid. Met nadruk op “gevoel”, want meestal bén je veilig, ís het veilig en is een “gevoel van onveiligheid” vooral een psychische kwestie. En dat laatste zegt vooral iets over jezelf, over je eigen onzekerheden en twijfels. Dan kan “angst” het overnemen van de ratio en als dat gebeurt dan geef je (figuurlijk) het roer uit handen. Ik heb dat meerdere keren ervaren: er was geen onveilige situatie, maar ik voelde mij wel onveilig. Op het moment zelf is dat lastig, vervelend en vermoeiend. Tegelijkertijd is het mooie ervaring omdat je alleen met behulp van je eigen mentale kracht uit zo’n gevoelstoestand kunt komen en daarmee ontdekt hoe sterk je eigenlijk wel bent, over hoeveel veerkracht je wel niet beschikt met als “toetje” het jezelf realiseren hoe mooi zo’n intens leven is.

Nu, thuis, is een barometerstand een ver-van-mijn-bed gebeuren. Ik ben me niet bewust van depressies, lage- en hogedrukgebieden. Ik houd me niet bezig met korte en lange termijnweersvoorspellingen. Het weer is het weer en heeft nauwelijks invloed op ons dagelijks doen. Ik maak mij geen zorgen om walvissen en visnetten.

Nu, thuis, zijn de zintuigen in een soort “slaaptoestand” geraakt en worden deze nauwelijks getriggerd. OK, nu de sneeuw is gesmolten, ruikt het op sommige plekken buiten, gek genoeg, naar natte hond?!

Nu, thuis, word ik niet of veel minder geconfronteerd met mijzelf. Of moet ik zeggen, zijn er allerlei externe prikkels om in te vluchten als het even “lastig” wordt in mijn kop?! Denk aan retailtherapy ingeval van een baaldag of mijn gedachten uitzetten door televisie te gaan kijken.

Is het ene leven (zeilend reizen) dan mooier, beter, wenselijker dan het andere (het gewone leven)? Ik kan en wil daar niet uit kiezen, want als ik voor het één kies, kies ik niet voor het ander. En beide vormen van “leven” hebben hun waardevolle aspecten. Als je altijd aan het reizen bent, wordt het reizende leven weer het gewone leven.

Als ik nu moet kiezen, kies ik voor “the best of both worlds”: een beetje zeilen en een beetje thuis.

Aan dit alles denk ik (’s nachts) als ik meerdere nachten achtereen meerdere keren per nacht uit mijn bed “moet” voor Sil. Hij is verkouden, zijn neus zit vol snot en hij blaft vooral ’s nachts als een zeehond met een dichtgeknepen keel. Arm kind.

Koning Winter

2012-02-09T05:51:00.000-08:00

Wordt de “horrorwinter” dan toch een feit? Dagelijks wordt het een tikkie kouder en lichte vorst veranderd via matige vorst in strenge vorst. Zelfs in de kustgebieden, waar het doorgaans winterdag een paar graden warmer is dan elders in het land, wijst de thermometer dagen achtereen bij het ochtendgloren een heuse -13 tot -20 aan. Ongekend lage waarden en ik kan me -in mijn Heiloo-bestaan- niet herinneren of het eerder zo koud is geweest. Meteorologen spreken officieel van een “koudegolf”.

Lekker is dat als Tico en ik op vrijdag 3 februari ultravroeg (vóór 8 uur) met muts op en wanten aan op pad gaan om met groep 8 fietsend het Jac P. Thijssen College in Castricum te gaan bezoeken. Halverwege de ochtend vallen de eerste vlokken uit de lucht en tegen de tijd dat wij klaar zijn om de terugtocht aan te vangen, ligt er ,on-Hollands, minstens 10 cm sneeuw. Voor 25 stuks 11-/12-jarigen verhoogt de witte wereld de fietspret: glijdend en slippend trappen we de 7km naar huis de bevroren vingers en tenen op de koop toe nemend en allemaal een witte baard en pruik rijker.

De “koudegolf” zorgt ervoor dat het ijs op de lokale ijsbaan in het bos op zaterdag al dik genoeg is om beschaatst te worden. Toute Heiloo haalt de schaatsen uit het vet. De bejaarde ijsmeesters zijn eveneens uit de mottenballen gehaald en krijgen geen genoeg van het baanvegen achter een omgebouwde grasmaaier. En oh wee, als je per ongeluk voor hun machientje schaatst! Onderwijl gooit de Koek & Zopie nog een ouderwetse langspeelplaat “Alle 13 goed” op de draaitafel. De muzikale klanken van The Cats, George Baker, The Pussycats en Boudewijn de Groot schallen uit de luidsprekers. Het is nostalgie in optima forma. Jong en oud vermaken zich uitstekend; de ijsbaan is een geweldige lokale Meet&Greet.

Tico is beide dagen haast niet van het ijs te krijgen; hij is druk met achter de meisjes aanzitten met hordes oude en nieuwe vrienden. Sil heeft baat bij zijn in de kerstvakantie gevolgde schaatsclinic en gaat soepel over het ijs. De voortdurende vrieskou lijkt alleen mij te deren, want bij alle ijsbaanbezoeken bespeur ik al na krap een uur de eerste bevriezingsverschijnselen bij mijzelf, of ik nu schaats of toekijk. Overdag blijft de temperatuur fors onder nul, variërend tussen de -10 en -3. En de gevoelstemperaturen liggen, ondanks een strakblauwe lucht, door een constante oostenwind nog veel lager.

Niet alleen mijn uitstekende delen (handen, voeten, neus) hebben last van deze schrale kou; ook onze eikenhouten parketvloer heeft ernstig te lijden. Het is buiten en dus ook binnen super droog; de barometer geeft een vochtigheidspercentage van 33% aan ...Dat is echt héél laag. De houten vloer oogt als het dorre, uitgedroogde landschap van een willekeurig Afrikaans land dat lijdt onder ernstige droogte.

Coos rijdt op dinsdagochtend heen en weer naar Andijk om te kijken hoe onze SeaMotions erbij ligt in deze barre omstandigheden. Het is een vreemde gewaarwording om via het ijs de boot te betreden i.p.v. via een Tarzan-actie langs de voorstag. De afsluiters houden zich goed. En de accu's blijven geladen; er ligt geen sneeuw op de zonnepanelen. Al snel na het aanzetten van de Webasto-kachel is het binnen behaaglijk. Het is dat we ingevroren liggen, maar het liefst gooit Coos de trossen los voor een zeiltochtje.

De voortdurende Siberische omstandigheden zorgen voor een heus koortsachtig gevoel in heel Nederland. Is het koud genoeg, blijft het koud genoeg voor een (16^e) Elfstedentocht? De rayonhoofden komen bij elkaar. Op maandag is de eerste persconferentie van het Elfstedenbestuur. Hoewel ze geen toezeggingen of voorspellingen doen, lijkt het niet geheel onrealistisch dat een 15^e editie, Elfstedentocht 2012, werkelijkheid wordt. Iedere kenner van ijs, weer voorspellen en schaatsen wordt van stal gehaald om zijn/haar ervaringsdeskundige zegje op radio, televisie en social media te doen. De film “de Hel van ‘63” wordt extra geprogrammeerd en speciale Elfsteden-Apps worden versneld ontwikkeld. Heel de wereld kan zodoende de ijsdikte en de ijsaangroei op de gehele Elfstedenroute van minuut tot minuut volgen. Nederland vergeet de diverse crises in eigen land, in Europa en in de wereld. Nederland heeft even geen aandacht voor de uitspraak van de rechter rondom de slepende bestuurscrisis binnen Ajax. Nederland wordt collectief ziek en die ziekte heet Elfstedentocht. Symptomen: verbroedering en gemeenschapsgevoel, welk zich o.a. uit in collectief sneeuwvegen en een tierige handel in hotelbedden, B&B-slaapmogelijkheden en anderszins onbaatzuchtige Friese gastvrijheid. Nederland dompelt zich onder in voorbereidingen en voorpret. Bij een heldere hemel en volle maan blijft het stevig vriezen en lijkt de slagingskans van een Elfstedentocht rond de 75% te liggen.

Maar dan, in de 2^e helft van de week keren “onze” de kansen. De wind lijkt op zondag te gaan draaien naar zuidwest en dat betekent hetzelfde als dooi…Oeps, vloeken in een kerk die Elfstedentocht heet.

Een 2^e persconferentie volgt op woensdagavond met een ontluisterend, maar realistisch bericht: het gaat niet door …. voorlopig.

Daags hierna vat De Volkskrant de sfeer en de emoties van de afgelopen koortsstuip mooi samen: “de ijsvloer van verwachting werd in een kort moment van teleurstelling gereduceerd tot wat het werkelijk was: een (te) dunne laag bevroren water op de Friese vaarten van nationale hoop.”

Stichting Correlatie, Slachtofferhulp en andersoortige praatgroepen hoeven niet in actie te komen. We blijken een sterk en veerkrachtig volk. Nog geen 12 uur na de 2^e persconferentie, na een nachtje slapen, gaat heel Nederland weer over tot de orde van de dag. Het nieuws opent met het aftreden van de Raad van Commissarissen van Ajax. Interim algemeen en interim technisch directeur Sturkenboom resp. Blind dienen hun ontslag in. Van Gaal kan fluiten naar een positie als Ajax-directeur. En daarmee is de nationale verbroedering definitief van de baan en behoort het gemeenschapsgevoel tot het verleden ... voorlopig.

ZIJN

2012-01-31T07:57:00.000-08:00

Alle goede voornemens ten spijt staat ons, of kan ik beter zeggen “mijn” leven erg in het teken van DOEN in plaats van ZIJN. De “3^e versnelling” waar ik zo graag in leef, is opeens veranderd in een razende 5^e versnelling. Ik vlieg van hot naar her en ben zo druk als een boer met één koe. Het is vol in mijn hoofd en het wordt steeds lastiger hoofd- van bijzaken te scheiden, wat is urgent en belangrijk en wat niet? En als een mens zo “druk” is, is het haast onmogelijk om eens 10 minuten te gaan zitten. Een focus van langer dan een paar minuten is bijkans teveel gevraagd. De concentratieboog maakt continu een vrije val. Waar uit dat zich in? Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een boek gelezen heb. De zaterdagkrant ligt nog ongelezen op tafel en de nieuwsflitsen van de mobiele versie van NU.nl zijn al bijna too much. Maar waar ben ik dan toch zo “druk” mee? Tja, het goede nieuws is dat ik vooral druk ben met de leuke, fijne, gezellige en ook nuttige dingen.

Onder de noemer “gezellig” schaar ik lunchen met Annemarie bij de HEMA in Amsterdam-Noord. En dan is de combinatie van variabelen een absolute voorwaarde om het “gezellig” te noemen. Want lunchen bij de HEMA is op zich niet heel speciaal. En de locatie Winkelcentrum Boven-IJ in Amsterdam-Noord zou ik voor “gezellig shoppen” verder niemand aanraden. Maar, met de variabele “Annemarie” erbij is het voor mij (ons) de optimale combinatie. Want vroeger, en dat gaat minstens 30 jaar (zonder kids) resp. 10 jaar (met kids) terug, waren Annemarie en ik veelvuldig in Noord te vinden: beetje winkelen, beetje lunchen en heel veel kletsen en lachen.

Onder de noemer “nuttig” behoren de ouderinformatieavonden van diverse middelbare scholen in en om Heiloo. En we hebben nogal wat keus: 2 jaar brug-/dakplanklas in Heiloo, categoriaal gymnasium, tweetalig VWO of VWO+ met Chinees in Alkmaar of 2 modern gehuisveste en geoutilleerde scholengemeenschappen in Castricum. Zoveel keus, zoveel lokkertjes, zoveel voors- en tegens: dichtbij versus verder weg, ééntalig of tweetalig, dakpanklas of 1 niveau brugklas, 1 of 2 jaar brugklas, zwarte of witte school. Enfin, we schieten het proces maar 3-dimensionaal en stap-voor-stap in:

1). Tico bezoekt met zijn klas 3 scholen.

2). Coos en ik bezoeken de diverse ouderinformatieavonden.

3). We gaan met elkaar naar de Open Dagen.

Daarna zetten we alle schoolgerelateerde specials, indrukken en gevoelens met plussen en minnen in een Excel-sheet (haha, NOT!) en resteert nog slechts de CITO Eindtoets.

Welnu, we zullen wel enigszins vanzelf met het juiste gevoel naar de voor Tico juiste school trechteren.

Onder de noemer “fijn” valt het weekend want dan zijn we na een school- en werkweek met z’n vieren. Ook al spenderen we natuurlijk niet elke minuut van het weekend met elkaar. Het is meer dat de “need to do” (school & werk) op gezinsniveau plaats maakt voor “nice to do”.

Hoewel, dit weekend staat er wel erg veel “nice to do” op het programma. Voor mijn gevoel ga ik zaterdagochtend de deur uit en kom ik zondagavond laat pas weer thuis. Waar zijn we dan zo druk mee?

Zagen en hakken van een aantal bomen in het bos net achter onze schutting (met toestemming van de boswachter). Hardlopen, douchen, boodschappen doen om aan het begin van de zaterdagmiddag af te reizen naar de badmintonwedstrijd van Tico in Weesp. En we gaan daar, omdat het zijn laatste wedstrijd uit de competitie is, en famille heen. Het team staat bovenaan in de competitie en ze kunnen dit weekend regiokampioen worden… Al tijdens het kijken naar de 1^e wedstrijd (en ze hebben er 8 te gaan) begrijp ik niet goed waarom ik mee ga, want ik vind het als toeschouwer allemaal veel te spannend. Gelukkig is er voortdurend 1 badmintonbaan vrij en kan ik, om de zenuwen een beetje te temperen, met Sil een beetje recreatief over slaan. Ons team maakt het extra spannend, want ze verliezen in Weesp. Het wel of niet kampioen worden hangt vervolgens af van wat de nummer 2 op zondag presteert ...

Ongeacht de uitslag van de dag en de uitslag die nog komen gaat, gaan we met het team + broertje(s)/zusje(s) + ouders ter afsluiting van het competitieseizoen gepast uit eten … Bij een eetgelegenheid waar wij nooit naar binnen gaan, 99 van de 100x voorbij rijden en slechts zeer incidenteel en bij hoge uitzondering een korte drive-through-stop maken…die grote gele M. Sil vraagt dan ook ongelovig: “gaan we écht naar binnen bij de McDonald?” Welnu, voor alles is het een eerste keer en zo ook “uiteten” bij McDonald.

Als we op zondagmiddag richting ons volgende “agendapunt” rijden, een geweldig gezellige middag bij Hetty & Daniel met Faron en Linda + een schare kids, sijpelen de eerste officieuze berichten binnen dat de nummer 2 op de regiobadmintonlijst onvoldoende heeft gespeeld om onze J5 van de 1^e plaats te stoten. ’s Avonds wordt officieel bekend dat Tico met zijn team regiokampioen 2011-2012 is geworden. YEEEHAAAA!!!

Rond 19.00 uur zijn we thuis, schuift onze oppas naar binnen en beginnen Coos en ik aan ons laatste agendapunt: de Filmliga-film in ons lokale theater 200 meter bij ons huis vandaan. We zien de Franse film Meres & Filles (met o.a. Catherine Deneuve), een mooie film over een gecompliceerde moeder-dochter relatie. De problematiek wordt vooral blootgelegd door flashbacks naar het verleden en pijnlijke stiltes in het heden. Maar duidelijk wordt dat oma een te grote vrijheidsdrang had voor haar man en “opeens” uit het leven van haar kinderen is verdwenen, dat moeder dat compenseert door over-zelfstandigheid en het gevoel carriere te moeten maken en dat dochterlief, zelf pril en onverwacht zwanger, twijfelt wat te doen: haar glanzende carrière uitbouwen of ruimte en tijd maken voor het moederschap.

Laatstgenoemde keert voor 2 weken retraite terug naar haar moeder, in haar geboortedorp en neemt haar intrek in het leegstaande het geboortehuis van haar moeder. Daar vindt ze het dagboek van oma en begint de puzzel van haar verwarde gevoelens en die van en voor haar moeder (en v.v.) op zijn plaats te vallen.

En daarmee is mijn cirkel rond: antwoorden op zgn. existentiële vragen zijn gelegen in het ZIJN en worden niet genomen vanuit het DOEN: vrij ZIJN om te ZIJN wie je bent, ZIJN om de juiste keuzes in het leven te maken. En mijn keuze vanmiddag is tijd maken om wat belevenissen en zieleroerselen aan ons blogspot toe te vertrouwen. Dat klinkt als DOEN maar voelt als ZIJN. Want, ik heb gekozen de boel de boel te laten en even niet mee te doen met de waan van alledag. Mijn concentratieboog heeft een boost gekregen en het vermogen om te reflecteren is getriggerd. Op naar een nieuwe week met DOEN maar ook tijd voor ZIJN.

All Stars!

2012-01-23T02:16:00.000-08:00

Het centrale thema in Sil’s klas (groep 4) is momenteel “de ruimte”. De avonturen van André Kuipers worden met extra belangstelling gevolgd. Er wordt in de klas veel gelezen en gepraat over de sterren, de planeten, de Zon en de Maan. Voor thuis krijgen de kinderen de opdracht mee om op een aantal verschillende dagen eens goed naar de maan te kijken en dat wat ze zien te beschrijven en te tekenen. De 1^e avond gluren Sil en ik vanuit elke slaapkamer en vanuit elk zolderraam naar de hemel maar al wat we zien zijn een paar sterren maar geen maan.

Volgens de maankalender op het internet blijkt het 9 januari jl. Volle Maan te zijn geweest en wordt de Maan elke nacht tot aan … een stukje kleiner. Op 16 januari is het officieel Laatste Kwartier\; dan is exact 50% van de Maan te zien. Maar …dan moeten we de Maan natuurlijk wel kunnen zien als het bedtijd is. Het tijdstip waarop de Maan opkomt is geen vast gegeven. Tenslotte is het in het heelal een dynamisch gebeuren en draait er van alles om van alles heen: sterren, planeten, Maan, Aarde, Zon. De maan draait om de Aarde en heeft daarvoor exact 29,53 dag nodig. In die periode komt de Maan 1x minder op dan de Zon. Oftewel in 29,53 dagen komt de Maan 28,53 keer op, gemiddeld 1,035 dagen oftewel 1 dag en 50,5 minuten. Gemiddeld komt de Maan dus iedere dag 50 minuten later op dan de dag ervoor. Ook komt het voor dat de Maan op een bepaalde dag helemaal niet opkomt, bijvoorbeeld wanneer de Maan op dag 1 om 23.30 uur opkomt. De volgende opkomst is een dag en 50 minuten later, oftewel de Maan komt dan pas weer op op dag 3 en wel om 00.20 uur. Dit komt 1x in de 29,53 dagen voor. En wat voor de opkomst geldt, geldt natuurlijk ook voor het ondergaan.

Enfin, terug naar Sil’s project. Wij zien ’s avonds geen Maan, omdat deze simpelweg pas hartstikke laat doorkomt, zichtbaar is. Maar, omdat een Maan ook ondergaat, keren de kansen in de ochtend. Als we naar school fietsen, zien we een prachtig Laatste Kwartier. Met de handicap van daglicht kijken we –al fietsend- zo goed mogelijk hoe de Maan er uit ziet: de buitenrand is veel witter en meer effen van kleur dan de binnenkant. Daar zien we kleine donkere vlekken. En Tico vertelt ons haarfijn vertellen dat dat kraters zijn, gaten in de maan waar brokken steen zijn ingeslagen. Omdat het op de Maan niet waait, blijven de brokstukken gewoon liggen waar ze zijn ingeslagen en zien ze vanaf de Aarde uit als zwarte vlekken.

Met uitzondering van mijn onderzoek voor dit stukje tekst en in het kader van Sil’s schoolopdracht, zijn we ons in het landleven nog nauwelijks bewust van de Maan. Hoe vaak kijk jij ’s avonds naar boven om eens stil te staan bij de sterren en de Maan?

Dat was tijdens onze reis wel anders: we wisten (bijna) alle dagen (bijna) exact in welke fase de maan zat, hoe laat deze ongeveer aan de hemel zou verschijnen en hoe lang deze in de nacht bij ons zou blijven. De Maan en de sterren waren tenslotte onze lantaarnpalen op het open water. Het licht in de duisternis. Onze bakens in de nacht. Als de Maan en de sterren niet zichtbaar waren, was het –als we ’s nachts uit het zicht van het vaste land zeilden- werkelijk stikdonker. We zagen dan geen hand voor ogen. We zeilden letterlijk in een zwart gat. Maar als de Maan en de sterren ons wel vergezelden, WOW! Als een schijnwerper zeilde hij met ons mee en verlichtte hij de koers die wij moesten varen. En de beroemde Melkweg was adembenemend zo prachtig. Zoveel nachten hebben wij dit, zonder “ruis” van landlicht, mogen bewonderen. Een dikke, witte, langgerekte, verlichtende veeg hoog in de hemel. En soms leek het wel of sterren flikkerden en knipperden (en nee, dan vergisten wij ons niet in een overkomend vliegtuig). Het fenomeen “vallende ster” was elke keer weer magisch en we geloofden graag dat het zien van een vallende ster ons geluk bracht. Overigens heeft een vallende ster niets te maken met een ster die valt, maar betreft het slechts een meteoriet (van 10cm tot enkele meters) die met een enorme snelheid in de atmosfeer van de Aarde terecht komt en verdampt. En dat verdampingsproces veroorzaakt licht. Hoe groter het lichtspoor, hoe groter de meteoriet was.

Bronnen: http://www.wikipedia.org/, http://www.kalender-365.nl/, http://www.hemel.waarnemen.com/,

Voor wat betreft voetbalsterren: op 16 januari hebben ze op Tico’s school uit groep 6,7 en 8 geloot welke 48 kinderen mee gaan naar de bekerwedstrijd Ajax – AZ. Helaas … Tico heeft niet het winnende lot …

De kansen keren als op 17 januari blijkt dat door afzeggingen van andere scholen extra kaarten beschikbaar zijn gekomen. Tico (en de rest van groep 8,7 en 6) gaat op 19 januari tóch naar Ajax-AZ!!

Met 2 touringcars gaan de Benedictusleerlingen naar het stadion der stadions, de ArenA in Amsterdam! Na 2 x 3 kwartier spannend voetbaal gaan, jammer genoeg voor Ajax-fan Tico, de AZ-fans gaan met een 2-3 overwinning opgetogen naar huis. Maar de overall pret is er niet minder om. Het is een once-in-a-lifetime, onvergetelijk avontuur om al die voetbalsterren in de ArenA te hebben mogen bewonderen!!

Coos beleeft op zijn manier een hopelijk once-in-a-lifetime ervaring. Op maandagavond tijdens een intensief potje badminton wordt hij geveld door een zweepslag die zich als een kogel in zijn kuit schiet. Hij kan geen stap meer verzetten en wordt door de badminton-pater familias Peter W. naar huis gebracht. Ervaringsdeskundige broer Bas (ooit tijdens badminton zijn achillespees afgescheurd) dringt aan een bezoek aan de EHBO te brengen en aldus geschiedt. Bij binnenkomst parkeert de dienstdoende 1e hulp verpleegkundige met de mededeling "de dokter komt zo" Coos op een bedje achter een gordijn. Enfin, ruim 60 minuten later gaat broer Bas de dokter zelf maar zoeken. Wat blijkt: het medisch personeel was even vergeten dat er nog een patient achter het gordijn lag... Rond middernacht hinkelt Coos onverrichter zaken het ziekenhuis weer uit: de dokter heeft even gekeken en geconstateerd dat de kuitspier ingescheurd maar niet afgescheurd is. Hij stuurt 'm weer naar huis met het advies bij pijn maar een dubbele paracetamol te nemen en het verder rustig aan te doen. Coos mag op eigen gevoel vooral zoveel mogelijk gewoon gaan lopen (voet afrollen) en zodoende de kuit gaan belasten. Dag 1 strompelt hij nog door het huis. Maar dag 2 rijdt hij alweer auto (de Volvo heeft gelukkig een Automaat) en transfortmeert het strompelen in subtiel mank lopen.

Op zaterdag gaan we lekker en gezellig uiteten met Paul en Jessica bij 1619, Eten en Drinken op de jachthaven van Andijk. Daaraan voorafgaand brengen we een bliksembezoek aan de "Tante Rietje" oftewel Henk en Angela die in het nabijgelegen Enkhuizen wonen. Het is een leuk en gastvrij weerzien. We hebben Henk bijna exact 1 jaar geleden voor het laatst gezien en uitgezwaaid bij Rodney Bay/St. Lucia, nadat hij vanaf Tobago met ons opgevaren was.

Op de jachthaven worden we in het donker door een onstuimige wind naar onze boot geblazen; even kijken of onze SeaMotions er goed bij ligt. De wind giert door het want van alle boten in de haven en het is een lawaai van jewelste. De windmeter vertelt ons dat het een forse 30-35knopen waait, windkracht 7!! De voorbarig benoemde horrorwinter uit zich vooral in veelvuldig harde, stormachtige, zeer winderige dagen. Overigens is het, ondanks de harde wind wel een heldere avond, waardoor we nog even genieten van een mooie sterrenhemel zonder Maan. Op weg naar Nieuwe Maan (23 januari 2012) is van de Maan bij het ochtendgloren van 21 op 22 januari slechts 7% waarneembaar.

Hersenkrakers

2012-01-16T01:34:00.000-08:00

De eerste schoolweek zit er op voor Tico en Sil. Vooral Tico moet alle dagen hard werken. Als groep 8 leerling koerst hij aan op de beroemde en beruchte CITO-toetsdagen (begin februari) en om deze pre-puber alvast “in the -goede- mood” te krijgen, doet hij (en zijn klasgenoten) deze week oefenCITO’s. Elke dag wordt Tico’s denkvermogen gekieteld, geprikkeld, gesard, gepord, getriggerd. Zijn hersenen maken overuren. Tegen de tijd dat het vrijdag is, is Tico mentaal bekaf.

Wat een extra handicap of moeilijkheidsgraad hierbij is, is de onverwachte spanning rondom het wel/niet gaan bezoeken van de over te spelen bekerwedstrijd Ajax – AZ. Deze eerder gestaakte wedstrijd moet overgespeeld worden omdat een 19-jarige Wesley uit Almere dacht leuk te zijn door tijdens diezelfde wedstrijd het veld op te rennen om de keeper van AZ aan te vallen. Hoe dom kun je zijn? Met als gevolg het boomerang-effect: aangevallen AZ-keeper Estaban schopt –ter verdediging- Wesley haast lens. Wederom, hoe dom kun je zijn?

Enfin, op 19 januari a.s. wordt de wedstrijd overgespeeld. En, als publiek zijn dan alleen kinderen en hun begeleiders welkom, gratis! Een knap staaltje van “elk nadeel heb z’n voordeel”. En het is een goede actie van Ajax die met de slepende bestuurskwestie TenHave/RvC/Cruijff/Van Gaal wel wat positieve PR kan gebruiken. Waar Ajax niet helemaal (of helemaal niet?) op gerekend heeft is de overweldigende belangstelling van scholen vanuit het hele land. In no time is op alle beschikbare plaatsbewijzen ingetekend en is de chaos compleet. De organisatie van een dergelijke operatie vergt nogal wat hersenkrakers: 1 begeleider per groepje van 6 kinderen. Elke begeleider en zijn/haar groepje moet bij naam worden opgegeven. Er moet worden gecontroleerd of begeleiders geen stadionverbod hebben. Opgegeven begeleidersnamen kunnen tussentijds niet gewijzigd worden. Tico’s school geeft 3 klassen (groep 6-7-8) op, maar al snel blijkt dat er maar kaarten beschikbaar zijn voor 48 kinderen. Een duivels dilemma voor de schoolleiding: alles of niets? Of loten? Besluitvorming wordt over het weekend heen getild: vandaag valt het zwaard van Damocles en horen we of Tico voor het eerst in zijn leven (jawel, het bestaat!) naar een heuse voetbalwedstrijd (van formaat) toe zal gaan.

In huiselijke kring laten wij sinds 1 januari tijdens ontbijt, lunch of avondeten onze hersenen –extra- kraken. Coos en de jongens hebben van de kerstman namelijk een HEMA Hersenkraakscheurkalender gekregen. Elke dag buigen wij ons over een spreekwoord, een Zweeds raadsel, een piramide, een paardensprong, 2 voor 12, een cryptogram, een homoniem (als twee woorden dezelfde uitspraak hebben en tot dezelfde woordsoort horen, maar geheel verschillende betekenissen hebben. Bijvoorbeeld dik boek – geneesmiddel à pil), een synoniem, een piksel (had ik nog nooit van gehoord. Bijvoorbeeld, wat staat hier? M=T à M IS T à MIST) en nog veel meer. Het is leuk vertier en we worden uitgedaagd om in een soms heel andere richting te denken dan we gewend zijn te doen.

Hieronder een uitdaging:
Piksel: Wat staat hier?

BE:

Mail je oplossing naar: fam.keijser@gmail.com

Uitbundig bewust!

2012-01-09T06:17:00.000-08:00

31 december 2011: oliebollen bakken, karbiet schieten en uitbundig vuurwerk! Heel anders dan 365 dagen geleden, toen we als een raket met halve wind van Tobago naar Grenada zeilden en we om 00.00 uur een Chinese (roze) wensballon de lucht in lieten gaan (die gelukkig nét niet op iemands voordek belandde, pffff).

In de doorgaans keurige (en saaie?) Kerkelaan wordt het geknal van rotjes vanaf de middag op het braakliggende perceel van nr. 35 alvast afgewisseld met doffe dreunen van het karbiet schieten. Buurman Frans en overbuurman Hessel laten het kind in henzelf met behulp van melkbus en buskruit naar boven komen onderwijl de feesttent voor de avond opbouwend. Daartussen door scharrelt Sil met buurmeisje Lieve en buurjongentje Rijk. Zij leren en passant de beginselen van vuurwerk afsteken: ze hebben elk wat doosjes met knalerwten gekregen en hebben daarmee plezier voor 10. Hoewel ik het fenomeen “rotjes” vreselijk vind, oefent Tico alvast in de achtertuin met deze knallers. Maar ja, beter in de eigen achtertuin dan stiekem uit het zicht. Coos bakt een schaal oliebollen en ik doe de laatste boodschappen van 2011.

’s Avonds schuiven Rik en Kirsten aan bij onze champagne en voor we het weten is het tijd om de kinderen wakker te maken. Tico is –uiteraard- opgebleven, maar Sil is ver weg in dromenland. We krijgen hem met geen mogelijkheid wakker en ook het lawaai van het vuurwerk doet hem niets. In de straat is het ongekend druk, levendig en bovenal gezellig. De “Koeten” brengen volop reuring in de straat. Op de stoep branden vuurkorven en op straat worden op rij hele dozen (illegaal) vuurwerk ontstoken. Het sist, ploft, suist en knalt dat het een lieve lust is. Zelfs ik, die vuurwerk vooral gevaarlijke onzin en geldverspillerij vindt, geniet volop. Alle nabije buren blijken deze avond thuis te zijn en er ontstaat spontaan een heus straatfeest met champagne, bier en glühwein. Tegen de tijd dat de laatste klap vuurwerk klinkt, wordt Sil toch nog wakker. Arm kereltje … net te laat om al dat mooie vuurwerk te zien. Na wat aanvankelijk gemok en gegrom over deze teleurstelling gaat ie lekker spelen met Gijs en Sophie alsof het 2 uur ’s middags is.

We zijn het jaar 2012 geweldig uitbundig begonnen!!

De weergoden laten uitbundig van zich horen in dit prille begin van 2012, want zowel op 3 als op 5 januari wordt Nederland, en dan vooral Noord-Holland en de Waddeneilanden, geteisterd door heftige Noordwesterstormen. De combinatie overvloedige regenval, overvolle rivieren en een Noordwesten wind zorgt voor “wassend water” van ongekende hoogte. Op meerdere plekken in Nederland moeten dijken worden verzwaard, gaan zandzakken voor deuren en ramen en maken de gemalen overuren.

Wij laten ons door dit weer niet van de wijs brengen. Na een uitbundige feestweek, gaan we nu uitbundig schaatsen en logeren. Althans, de kids.

In de eerste week van het nieuwe jaar staan wij, ook met windkracht 8 gewoon op de schaatsbaan alwaar Tico en Sil een 4-daagse schaatsclinic volgen. Zij leren alles over glijden, balans en snotlijn. De laatste ochtend schaatsen ze op de ijsbaan met stempelkaart in de hand een alternatieve Noord-Holland Tocht. Wat ons betreft kan die horrorwinter komen. Laat het maar vriezen dat het kraakt. Schaatstechnisch zijn wij er klaar voor.
Windkracht 8-9 weerhoudt ons er ook niet van naar Wateringen te rijden om Tico bij de “Moonrise” te droppen en vervolgens Sil –via een bliksembezoek aan de IKEA- af te zetten bij het pannenkoekenhuis in Bakkum waarna hij bij Lieve en Rijk gaat logeren. Zowel Tico als Sil gaan woensdag subtropisch zwemmen en beiden eten hun buik uitbundig vol aan pizza en “kapsalon”. Dit laatste is een van oorsprong Rotterdamse (ultieme) vette hap: patat, shoarmavlees, tomaat, komkommer, knoflooksaus, gesmolten kaas en sambal en dat allemaal boven op elkaar gestapeld in eenzelfde gezinsaluminiumbak (1800 calorieën!!).

Naast het uitbundige kids-activiteitenprogramma hebben wij ook nog ons eigen sociale programma. Na het nachtje logeren van Tico in Wateringen, komt de Moonrise bij ons eten en blijven Bram en Gijs bij ons logeren. We krijgen de Pjotter (Kees en Martha) te eten en hebben met elkaar een leuke, inspirerende avond. Ook hebben we een hele genoeglijke avond als de Salon (Frits en Marleen) bij ons te gast is.

Met elkaar mijmeren we over wat was en wat we missen of helemaal niet missen. Unaniem missen we de zon, de vanzelfsprekende aangename temperaturen en het buitenleven. Ook zijn we het er helemaal over eens dat het zeilend reizen heel overzichtelijk, heel bewust en heel relaxed is. Terug in Nederland ervaren we allemaal de overdaad aan externe prikkels: het dagelijks “nieuws”, de tv, de reclames, de sociale agenda, etcetera. We blijken allen veel bewuster om te gaan met de prikkels die op ons afkomen. We maken onze keuzes bewuster. En we vragen onszelf (buiten het reguliere spectrum van werk en school) bewuster af of wat we doen er wel toe doet of ergens toe bijdraagt. In plaats van het leven maar te laten gebeuren en zonder na te denken mee te gaan met de waan van alledag. Geen van ons is met weemoed blijven hangen in het verleden. Allemaal leven we zoveel als mogelijk bewust en uitbundig in het nu en daarmee bedoel ik: het leven in Nederland met alles wat daarbij hoort.

En dan loopt de kerstvakantie ten einde en zijn we eigenlijk bek-af van alle (gezellige) drukte en reuring. Het laatste weekend van de vakantie besteden we vooral in en om het huis. Althans, de 3 mannelijke gezinsleden. In het kader van “uitrusten”, loop ik op zondag 8 januari 2012 mijn eerste halve marathon van het nieuwe jaar. En dat vind ik een uitbundige prestatie. Binnen 4 maanden heb ik naar 21km hardlopen getraind zonder het woord “te” in het (trainings)programma. En in de week voor de 8^ste heb ik pas bewust besloten “doe ik het wel of doe ik het niet”. Enfin, ik doe het wel en loop de 21km lekker en relaxed. Al vrij vlot in de race blijkt mijn rol die van “haas” voor mijn vaste loopmaatje Agnes te zijn, een rol die mij prima past. Vanaf het 17km-punt beginnen de scharnierende delen enigszins te piepen en te kraken, maar geen enkel moment voel ik pap of lood in de benen. Kortom, relatief fris finish ik na zo’n 2.09 uur. Geen wereldtijd, maar ach, voor wie is dat nu uiteindelijk belangrijk? Je be-(of ver-)oordeelt alleen jezelf ermee en ik heb er bewust voor gekozen om “lekker te lopen” en solidair te blijven met Agnes.

9 januari 2012: de vakantie is voorbij, we gaan terug naar het leven van rust-regelmaat-ritme! En daar gaan we zo uitbundig en bewust mogelijk van genieten!!

Een tropische dag in december 2011!

2012-01-02T02:34:00.000-08:00

Kerstige pretdagen en een nieuw geluksjaar.

Een geweldig leuke woordspeling die ik graag zelf bedacht had, maar simpelweg gejat heb van een vriendin (waarvoor dank).
2^e kerstdag, daags na de geboorte van kindeke Jezus, staan Coos en ik oog in oog met de dood, via De Dood Leeft. Dit is een volstrekt andere woordspeling, namelijk de naam van een interessante tentoonstelling in het Tropenmuseum (Amsterdam) over de beleving en verwerking van de dood in de verschillende culturen. Bij binnenkomst in de speciaal met zwarte doeken afgezette middenruimte staan wel 10 televisie-schermen die voortdurend fragmenten van de dood, van overlijden, laten zien. Vervolgens worden we langs een foto-tentoonstelling geleid, waarbij de fotograaf verschillende mensen (man/vrouw/jong/oud/ziek/gezond) heeft gefotografeerd dagen of weken vóór het overlijden en daags ná het overlijden. Een journalist heeft de betreffende mensen geïnterviewd over hun ideeën rondom het onvermijdelijke: het overlijden, de dood en het leven (of niet) na de dood. Na het aanschouwen van 2 foto’s (close-ups) en het lezen van de bijbehorende onderschriften sta ik al inwendig te brullen. Niet omdat de foto’s zo schokkend zijn. Integendeel, het zijn prachtige, serene, vredige foto’s. Alsof de overledenen heerlijk aan het slapen zijn. En toch maakt het me intens verdrietig. En dat zegt waarschijnlijk alles over mijn eigen angst voor de dood en het simpele gegeven dat naarmate ik ouder word de dood dichterbij komt. Niet zozeer mijn eigen dood, als wel het potentieel overlijden van dierbaren. Voor mijn gevoel ben ik sinds we terug zijn van onze zeilreis meer met (in)direct overlijden of potentieel overlijden geconfronteerd. Of staan mijn zintuigen als gevolg van de zeilreis nog zo open dat ik me veel bewuster ben van de eindigheid van ons bestaan?

In de tropen denken ze overigens veelal niet in “eindigheid”, maar veel meer in een leven na de dood, reïncarnatie. De begrafenisrituelen zijn veel meer dan in Westerse landen gericht op het “organiseren” van een plezierige, soepele reis van de ziel naar gene zijde, de onderwereld, de bovenwereld ofwel dat wat wij, westerlingen, de hemel (of de hel) noemen. Na de confronterende foto-tentoonstelling vloeit de expositie over in de reisrituelen van de ziel: op z’n Balinees het stoffelijk lichaam verbranden in een symbolische koe, op z’n Indiaas de as van de overledene stroomafwaarts laten meevoeren. In veel culturen lopen de emoties bij een dergelijk afscheid hoog op, maar kunnen deze emoties wel volstrekt verschillend zijn. Bij een Afrikaanse stam wordt bij de begrafenisceremonie gehuild, gejankt, gekrijst, gegild, gepraat, gebeden waar in een Aziatisch land alleen maar vertier georganiseerd wordt en alleen maar gelachen wordt. Sterker nog, daar gelooft men dat huilen bij het afscheid van het stoffelijk bestaan slecht is voor de zielenreis. Allemaal prachtige, eeuwenoude rituelen en tradities en opeens is de dood (even) niet meer zo eng, zo angstaanjagend, zo’n definitief einde.
Hoewel, ...een uitzondering betreft nu bijvoorbeeld het massaal wenen in Noord-Korea om de dood van "geweldig leider" Kim Jong Il. Dat volksverdriet heeft een geheel andere reden, namelijk lijfsbehoud, puur overleven! Het communistisch regime aldaar schijft voor dat de bevolking 3x daags moet treuren om hun overleden leider. Deze rituelen zijn een test voor de trouw aan de communistische dynastie, de dictator moet aanbeden worden.

Naast interesse voor de inhoud (klinkt wel een beetje gek als het gaat om een onderwerp als “de dood”) zijn we enorm gefascineerd door de opbouw van een dergelijke expositie. Heel subtiel worden we namelijk door het onderwerp geleid beginnend met emotionele gevoelens als ongeloof, geschokt, afschuw, verdriet, boosheid naar berusting, aanvaarding, acceptatie en (louterende) vrede en vanuit liefde herdenken. Een soort van quick and dirty, “niet voor het echie” rouwbeleving.

Terwijl wij met de dood bezig zijn, maken Tico en Sil ondertussen kennis met de Qi (tsjie) van China, de energie die door alles heen stroomt, door mensen en dingen, door dieren, door gebouwen. In het Chinese restaurant maken ze noodles en koekjes en drinken ze Chinese thee. Ze horen over het terracottaleger van de eerste, jonge Chinese keizer Qin (zo’n 200 jaar voor Christus!!), over de gewoontes en gebruiken van een fabrieksdirecteur maar ook die van de fabrieksarbeider. Ze komen in een kliniek voor traditionele Chinese geneeskunst (acupunctuur) en zien hoe d.m.v. een speldenprik op de juiste plek blokkades in het lijf opgeheven worden. Ze kalligraferen een Chinees teken en snuffelen aan KungFu en Tai Chi.

De dood komt in hun China-rondleiding ook voorbij: om de Qi voor dierbare doden te laten stromen, offeren de Chinese mensen materiële wannahaves, gadgets of luxe producten die ze de overledene toewensen. En dan niet in het echt, maar een papieren versie. Denk aan een papieren scooter op ware grootte, een papieren iPhone, een papieren Cadillac. Opvallend te zien dat de Chinesen ware kopieerkunstenaars zijn: dergelijke offers zijn haast niet van het echte product te onderscheiden.

Al met al doet het snuffelen aan deze verre culturen en vreemde gebruiken het avonturiersbloed in ons weer harder stromen en verlangen we weer even terug naar het reizende bestaan. We wisten het stiekem al, maar … het komt nooit meer helemaal “goed” met ons. We dromen nieuwe dromen en de tijd zal leren welke droom een Keijserlijk project wordt om vervolgens verwezenlijkt te worden.

Santa Claus is coming to town!!

2011-12-23T07:56:00.000-08:00

Last Christmas - I’m dreaming of a white Christmas - Heilige nacht, stille nacht – JingleBells – Driving home for Christmas

Alle kerstklassiekers schallen uit de radio, heerlijk! Want het is tijd voor de volgende Sint, oftewel Santa Claus.

En deze in het rood gehulde rondbuikige goedzak is eigenlijk de door Nederlandse kolonisten mee naar de Verenigde Staten meegenomen Sinterklaas. De uit Europa geïmporteerde Sinterklaas kreeg in de VS al snel een muts in plaats van een mijter en ook de kromstaf verdween. In de loop van de jaren is er een heel verhaal om de kerstman heen bedacht zoals zijn geboorteplaats, de rendieren, de slee en de elfen. Het beeld van de kerstman zoals we die nu kennen, komt uit het tekenpotlood van een Amerikaanse tekenaar die in 1930 voor Coca Cola een serie advertenties voor de kerstperiode ging ontwerpen met als opdracht: een gezellige, menselijke dikkerd met baard in de bedrijfskleuren rood en wit. Enfin, dit exclusief voor Coca Cola ontworpen “beeld” is door de jaren heen gemeengoed geworden als “Santa Claus” en vrij vlot daarna vrijgegeven zodat iedereen van dit “beeld” gebruik mocht maken.

De kerstboom heeft eveneens niets met de oorspronkelijke kerstgedachte, de geboorte van kindeke Jezus, te maken, hoewel het wel 19^e eeuwse geestverwanten van de Rooms-Katholieke kerk zijn geweest die voor de introductie van de kerstboom in Nederland hebben gezorgd.

In huize Keijser prijkt een bescheiden kerstboom. De aanvankelijke bonte verzameling aan ballen en versiersels die de jongens er in gehangen hebben, heb ik gefaseerd ingewisseld voor zilverkleurige en zwarte ballen. Helaas voor hen ben ik meer het type “binnen de lijntjes kleuren”, rechte strepen, overzichtelijke rijtjes en gelijke aantallen. En dus op kerstboomniveau betekent dat simpelweg ballen in dezelfde kleurschakering.

Op school is het ook kerst dat de klok slaat: het schoolorkest oefent verschillende liedjes. Zo speelt Tico de ukelele en begeleidt hij op keyboard klasgenootje Sophie die dwarsfluit speelt. Sil heeft als herder 5 regels tekst in het kerstverhaal “Jozef in de stal en met Maria op reis naar Bethlehem”. Er worden in de klas waxinelichthouders geschilderd, kerststerrren geprikt, kleurplaten gekleurd en kerststukjes gemaakt. Met als finaal klapstuk een heus kerstdiner in twee kinderrestaurants wat een paar uur eerder nog gewoon de klas van groep 4 en groep 8 was.

Op grote mensen gebied betekent kerst veel extra drukte bovenop alle gewone drukke bezigheden. In de supermarkt wordt gehamsterd alsof de Hongerwinter weer voor de deur staat: vrouwen en mannen staan met verwilderde ogen en verkreukelde boodschappen A-4tjes achter karren vol eten in enorm lange rijen voor de kassa’s. De supermarkten rekenen op een recordomzet (meer dan 800miljoen euro) en ook de webwinkels doen goede zaken. De postbodes doen langer over hun postrondes door alle “ouderwetse” papieren kerstwensen. Het blijft zo ontzettend leuk om zulke post te krijgen. Van wie krijg je een kaart? In elk geval van familie/vrienden/kennissen met wie je in het dagelijks leven misschien nauwelijks contact hebt, maar van wie je wel trouw elk jaar een kerstkaart ontvangt (Sorry familie/vrienden/kennissen, ik vrees dat een kerstkaart tussen het spreekwoordelijke wal en schip valt …. ik hoop er nog een creatieve nieuwjaarskaart uit te persen, al dan niet digitaal …).

Een jaar geleden ging al deze kersthysterie aan ons voorbij. Daags voor kerst kwamen we na 13 dagen non-stop Atlantische Oceaan aan op Tobago. We aten we de 1^e avond aan land op de pof bij Gail’s Restaurant, we visten daags voor kerst een kunstboompje uit het vooronder en zaten 1^e kerstdag aan een heus 5-gangen kerstdiner in het Coco Reef Hotel. Geen stress, geen drukte, geen hysterie en geen verwachtingen. Het was een geweldige kerst!

Kerst 2011, thuis in Nederland, zal het weer een geweldige kerst worden. Want we zijn met elkaar, we zijn gezond en we hebben het –nog steeds- goed!

Tot slot voor iedereen die deze blogspot nog steeds leest: heerlijke kerstdagen toegewenst met oog en aandacht voor je dierbaren. Voor 2012 wensen wij iedereen een jaar zonder pijn, verdriet en tegenslag. Dat elke dag een dag met liefde en een lach zal zijn.

Storm (achtig)!

2011-12-14T07:48:00.000-08:00

De afgelopen week staat in het teken van storm. De figuurlijke “storm” is geluwd; het spannende Sinterklaasfeest is gevierd. Op zondagmiddag 4 december krijgen Sil en Tico post van de goedheilig man en worden ze door het huis gestuurd om uit allerlei hoeken en gaten zakken met surprises, gedichten en kadootjes te halen. Vorig jaar verraste Sinterklaas ons op zee en vierden we zijn verjaardag en petit comité. Dit jaar hebben we zijn verjaardag grootser aangepakt met een huis vol opa’s en oma’s, tante en oom, huisvriendin en –vriend. Voor iedereen zijn er gedichten, variërend van korte rijmelarijen tot prikkelende en hilarische poëzie. Coos en ik krijgen zelfs de opdracht een heus toneelstuk op rijm op te voeren.

Sinterklaas is net op tijd met zijn stoomboot vertrokken en voor de storm uit naar Spanje gevaren. Want na zijn verjaardag waait er wel een volle week een woeste wind over Nederland en wordt in de kustprovincies en op de Waddeneilanden zelfs langdurig windkracht 9 gemeten. Spectaculair weer; soms gaat de regen en hagel horizontaal door de straat. Niets lekkerder dan op zo’n moment binnen te zitten en het van een afstandje te mogen beschouwen.

Woensdag beloven de heren van het KNMI een rustige en droge(re) ochtend, de spreekwoordelijke stilte voor de storm, en die benut ik om een rondje te gaan hardlopen. Zonder na te denken hol ik langs het Maalwater richting het “Kippebruggetje” op weg naar Egmond aan de Hoef. Oef... pal tegen en hoewel het niet stormt, waait er in het open veld toch zeker een dikke 6. Kromgebogen tegen de wind boks ik me vooruit. Het voelt –hoewel haast gewichtsloos door het voorover leunen in de wind- alsof ik een dode olifant aan mijn enkels heb hangen. Ik beschouw het maar als een goede krachttraining. Tegen de tijd dat ik in de luwte van de huizen in Egmond aan de Hoef loop, voelt mijn lijf loodzwaar. Opeens ben ik niet meer gewichtsloos, heb ik mijzelf weer te dragen. Via het fietspad langs de duinen hol ik richting de hertjes om vanaf daar wind mee, “achterover leunend” de kilometers terug naar Heiloo te maken. Rond het middaguur trekt de wind verder aan en in de namiddag wordt uit voorzorg de hockeytraining van Sil afgelast. Niet onverstandig, de combinatie 6-/7-jarige pupillen en windvlagen van 90 – 100km/uur is geen ideale combinatie.

Donderdag- en vrijdagochtend, twee ochtenden dat het iets rustiger waait, benut ik om naar het strand te rijden. Op de boulevard van Egmond aan Zee hebben zich heuse zandduinen gevormd. De ramen van de huizen en flats langs deze boulevard zien grauw van het zout. Verderop langs het strand hebben de duinen, zo lijkt het, te lijden van de harde wind. Al was het alleen al door een zee die door wind en getij veel hoger op het strand komt dan normaal. Vanaf het strand bezien lijkt het mee te vallen met de hoge golven, maar uit ervaring weet ik dat het met dit weer niet comfortabel is op de Noordzee. Via Windfinder lezen we dat op onze ondiepe Noordzee toch ook golfhoogtes van 5 à 6 meter gehaald worden.
Het is prachtig langs het strand en als altijd geeft het wijdse zicht een verlangend gevoel. Verlangen naar tijd en ruimte, naar overzichtelijkheid, naar eenvoud.

Hoe houdt onze boot zich in dit weer op haar plekje in de jachthaven van Andijk? Het ontbreekt ons (lees: Coos) aan tijd om “even” op en neer naar Andijk te rijden, maar een telefoontje naar de havenmeesters in Andijk vertelt ons dat de SeaMotions er prima bij ligt. Er is feitelijk ook weinig dat kapot kan waaien; de zeilen en de bimini zijn tenslotte opgeruimd.

Tegen de tijd dat het zaterdag 10 december is, zijn de elementen enigszins gekalmeerd en is het prachtig, zelfs zonnig, weer om Midwinterduinloop in Egmond-Binnen te lopen, van oudsher de trainingsloop voor de Kwart en Halve Marathon van Egmond (8 januari 2012). Loopmaatje Agnes en ik lopen een vlak schema en hebben de laatste 1,5km nog energie over voor een versnelling. Een heuse eindsprint behoort zelfs tot onze mogelijkheden. Ons horloge vertelt dat we er ongeveer 1uur35 over gedaan. Voor ons een prima tijd.

Op maandagmiddag heb ik een woeste storm in mijn hoofd, van boosheid dan. Aan het begin van de middag word ik voor 5 meter fietsen in (wandel)winkelstraat van Alkmaar bekeurd: 40 euro boete! Hoewel de politie-agente het recht en de wet aan haar zijde heeft, voelt het heel onrechtvaardig een bekeuring voor zoiets te krijgen, temeer daar er zo goed als geen winkelend publiek was. Ze had me bijv. ook kunnen waarschuwen… Welnu, de recessie is sinds deze week officieel een feit en ook de gemeente Alkmaar moet aan haar inkomsten denken.

De andere aanleiding voor de woeste storm in mijn hoofd is het gegeven dat mijn wasmachine zijn diensten staakt en mij slechts Foutmelding 4 laat zien. Het internet (LANG LEVE HET INTERNET!) vertelt me vervolgens dat het om versleten koolborstels gaat. Ach, mijn Siemens is minstens 15 jaar oud, dus bij die diagnose kan ik mij wel iets voorstellen. Via YouTube leren we ’s avonds van een Duitse wasmachinefreak hoe we deze koolborstels kunnen vervangen (LANG LEVE HET INTERNET!). En laat in Alkmaar nu toch een winkeltje zitten die dit soort artikelen gewoon op voorraad heeft!! Oftewel, 24 uur na de diagnose draait mijn Siemens weer als een zonnetje!

In de nacht van maandag (12/12) op dinsdag gaat er weer een korte storm over ons heen en voor morgen (15/12) wordt –in de kustprovincies- windkracht 7/8 voorspeld.

Werd Nederland vorig jaar in deze maand geteisterd door sneeuw. In december 2011 is het de beurt aan de … wind!!

...de mooiste schade?!

2011-12-02T05:24:00.000-08:00

In het kader van “proper preparation” voor de horrorwinter die de Duitse klimatologen voorspellen, rijd ik op zaterdagmiddag met de auto naar de Aldi in Alkmaar. Ter hoogte van de Kennemerstraatweg heb ik al spijt van mijn onderneming, want het is hartstikke druk op de weg. Waarom moet ik perse op zaterdagmiddag een antivriesvoorruitbeschermer willen kopen? Enfin, het point of no return is gepasseerd, keren gaat niet meer en dus laat ik mij met de stroom auto’s in een langzaam gangetje naar de Aldi rollen. Bij de Aldi, gelegen in een weinig inspirerende woonwijk, hoef ik gelukkig niet lang te zoeken naar een parkeerplaats. Gewoon “fileparkeren” in de wijk. Welnu, laat dat “gewoon” maar weg, want ik zie een betonnen paaltje over het hoofd wat resulteert in een luid schrapend geluid aan de zijkant van auto …. In de hoop dat niemand op straat het geluid gehoord heeft, stap ik zo relaxed mogelijk uit om te kijken wat het resultaat is van dat onheilspellende geluid. Ter hoogte van mijn rechtervoorwiel/rechtervoordeur zit een kras ter grootte van twee schuursponsjes. Djeezus, voor de 1^e keer in ruim 20 jaar rijbewijs, rij ik schade aan mijn auto! En nu is mijn auto wel een barrel, maar toch ….. Dat onbestemde gevoel dat ik had toen ik 1 minuut onderweg was, was dus niet voor niets!!! Zwaar sjacherijnig en behoorlijk gedesillusioneerd stap ik weer in mijn auto en rij naar huis. Zonder ook maar de Aldi te zijn ingelopen, daar heb ik nu helemaal geen zin meer in. Het moet voorlopig maar niet gaan vriezen.

In het kader van leuk, gezellig en ik maak me niet druk staat op woensdagmiddag een trip naar Leeuwarden op de agenda. Sil is namelijk uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Maren, zijn vriendinnetje van de Seaquest. Jawel, de de Graafjes zijn voor een aantal weken neergestreken in een vakantiehuisje aan het Snekermeer alvorens zij hun wereldreis naar de andere kant van de wereld vervolgen. En Maren viert haar verjaardag in het voor 6- en 7-jarigen tot de verbeelding sprekende “Monkey Town”. We verheugen ons op een weerzien en maken geen punt van de 1,5 uur autorit (enkele reis).

Als ik even voor 12 uur op het fietsje stap om Sil uit school te halen, registreer ik met mijn rechteroog in de goot aan de overkant van de straat een kapot gereden autospiegel ... Automatisch draai ik mijn hoofd linksachterom richting mijn geparkeerde auto en wat ik al vrees, wordt bevestigd. Die kapotte spiegel hoort bij mijn buitenspiegel. Het frame (“huis”) van mijn buitenspiegel zit, weliswaar helemaal omgeklapt, nog wel aan mijn auto, maar de spiegel is dus in 1001 stukjes … En natuurlijk zit er geen briefje achter mijn ruitenwisser met de gegevens van degene die verantwoordelijk is voor deze schade. Een beetje jammer.

Enfin, zonder buitenspiegel naar Leeuwarden rijden, is een beetje lastig en zelfs strafbaar, maar ik heb geen reserve-exemplaar in la, kast of schuur liggen. Er moet ouderwets geMcGyverd worden en gelukkig krijg ik daarbij hulp van Coos. Een make-up spiegeltje blijkt echt te klein en helaas hebben we geen tegelplakspiegeltje in de schuurvoorraad. Uiteindelijk halen we een ooit door Tico voor Moederdag gegipst en gemozaiekt spiegeltje van het toilet en slopen het vierkante spiegeltje eraf. Met duktape plakt Coos dit in het “huis” van de buitenspiegel en daarmee heb ik tenminste iets en dat is altijd meer dan niets.

Iets later dan gepland gaan Sil en ik op weg naar Leeuwarden! We scheuren door het prachtige Noord-Hollandse landschap, houden verplicht halt bij de Lorenzsluis, omdat een binnenvaartschip van zout naar zoet water gaat en maken wat verloren tijd goed op de Afsluitdijk. Aangekomen bij de stadsgrens van Leeuwarden pak ik de iPhone erbij voor het preciezere navigatiewerk. Ik verkeer in de veronderstelling dat ik thuis al het adres van Monkey Town erl in gezet heb. Niets blijkt minder waar als ik downtown Leeuwarden klemvast kom te zitten. Ik bevind me op een smal grachtje achter een vrachtwagen die net stopt om te gaan laden en lossen… Achteruit rijden is onmogelijk want er staan direct zo’n 6 auto’s achter mij. De bestuurder van auto nr. 3 stapt na 10 minuten wachten furieus op de vrachtwagenchauffeur af en maakt op straat enorm veel stampij. Het gaat er zo woest aan toe dat ik even vrees dat ze zelfs met elkaar op de vuist gaan. Gelukkig komt het niet zover, maar deze woordenwisseling heeft wel 5 minuten extra vertraging opgeleverd. Na ruim 20 minuten wachten kan ik eindelijk mijn weg vervolgen. Met het juiste adres in de iPhone hoef ik alleen maar het “blauwe spoor” te volgen. 50 minuten later dan gepland, arriveren Sil en ik dan eindelijk bij Monkey Town. Het weerzien tussen Maren en Sil verloopt vanuit een volstrekte vanzelfsprekend; er worden niet teveel woorden aan vuil gemaakt. Het weerzien met Huib-Jan en Jannet is eveneens heel vertrouwd, alsof het gisteren was dat we elkaar nog gezien en gesproken hebben.

Een kinderfeestje in Monkey Town (bij ons in de buurt heet zo’n uitspanning Ballorig, de Goudvis of Holle Bolle Boom) is misschien niet heel creatief, maar zeker wel buitengewoon relaxed voor de ouders. En het allerbelangrijkste: de kinderen hebben zoveel plezier met elkaar in de reuze ballenbak, op de brede glijbaan, op de springkussens. Als in de namiddag hun feestmaaltijd –friet met een kroket of frikadel- geserveerd wordt, hebben ze eigenlijk geen tijd (en rust) om te eten. Er moet hartstochtelijk gespeeld worden. Om half 6 wordt de aankondiging dat Monkey Town gaat sluiten nog net niet door het personeel omgeroepen, maar tegen die tijd zijn we wel de laatsten in de speeltuin. Tijd om te gaan, temeer daar Sil en ik nog 125km moeten rijden alvorens we thuis zijn.

Op donderdag staat avondje Culinair en Cultuur in Amsterdam op de agenda, met de compagnons van Coos en hun vrouwen. Ik reis heel relaxed met de trein en ontmoet Coos in Amsterdam. Het voelt als jaren geleden dat ik “in de grote stad” ben geweest. Buiten het Centraal Station ruikt het nog net als vroeger: flarden wietlucht slingeren langs mijn neus en een bonte mengeling van mensen trekt aan mij voorbij. Het toeval wil dat Coos, die uit Amersfoort is komen rijden, zich, exact op het moment dat ik op het stationsplein loop, met zijn bolide bij ditzelfde stationsplein bevindt. Ik kan dus direct in een privétaxi stappen. Alvorens ik instap, denk ik nog even dat ik me in de auto vergis. Op de passagierskant zit namelijk een hele grote kras, een soort “stempel” zo groot als wel 4 schuursponsjes. Toch is het Coos en wat blijkt … hij heeft een intieme ontmoeting met een grote, vierkante betonnen paal gehad in de parkeergarage van kantoor. Een paal waar hij alle dagen, jaar in-jaar uit, rechts van parkeert en net vanochtend eens aan de linkerkant is gaan staan. En dat was hij even vergeten toen hij einde dag het parkeervak wilde verlaten …

Kortom, het een pure pechweek voor onze auto’s.

De culinaire en culturele avond is leuk. We eten Indiaas in de Regulierdwarsstraat en genieten van de nieuwste voorstelling van Kasper van Kooten “Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel”. Dit is een zgn. “cabaroman”, oftewel hij heeft zijn eerste zelfgeschreven roman in een onderhoudend, beweeglijk en muzikaal cabaretprogramma gegoten. Het gaat over thema’s die ons bijzonder aanspreken: dromen en daden, genieten van elke dag! Het intieme karakter van De Kleine Komedie maakt het mooie verhaal over Opa Kits en zijn kleinzoon des te specialer. Een aanrader!!

Vandaag eindig ik met de woorden van de opa Kits: deze theatervoorstelling was de leukste en mooiste theateravond in mijn leven.

iCloud of wolkenwereld

2011-11-23T05:26:00.000-08:00

Al ruim een week leven we ons leven in een wolk. Geen spreekwoordelijke roze wolk, want nee, we verwachten geen baby. Ook geen spreekwoordelijke donderwolk, want nee, we zijn nog immer het toonbeeld van harmonie. Nee, al ruim een week hangt er boven Heiloo (en andere delen van Nederland) een dikke mist die maar niet wil verdwijnen. En al naar gelang die wolk dunner of dikker is, is het winters fris resp. gemeen koud. Slechts een incidentele keer lukt het de zon om met haar warmtestralen door de dikke plak grijze lucht heen te breken.

Als we naar buiten “moeten, gaan we winters ingepakt: handschoenen aan en muts op. Brrrrrr en dan denk ik nog maar weer eens met wee gemoed terug aan die zonnige, warme dagen in den vreemde ….

Een bijverschijnsel van winterse kou is “verkoudheid”. En zo’n verkoudheid bezorgt mij een zeer dichte mist in mijn hoofd. Laatstgenoemde van het snot dat zich nestelt in alle holtes die mijn hoofd rijk is. Ik verzet geen stap zonder zakdoek, neusspray en labello. En dat het een serieuze verkoudheid is, blijkt wel uit het feit dat ik geen enkele behoefte heb aan hardlopen: de graadmeter hoe het met mij gaat. Daar kan geen thermometer tegenop.

Ondanks de wolkenwereld buiten en die in mijn hoofd, gaat het leven gewoon door. Sint Maarten heeft plaatsgemaakt voor een andere Sint, namelijk Sint Nicolaas, de goedheilig man die op 5 december zijn verjaardag viert. En dat terwijl die man helemaal niet jarig is op die dag. Integendeel, het zit heel anders. Op 6 december, 340 jaar na Christus, is priester Nicolaas gestorven en na zijn dood is hij heilig verklaard. Later, in de 13^e eeuw, werd Sint Nicolaas opeens de meest aanbeden Heilige en patroon. Een “patroon” wil zeggen beschermer van scholieren, huwbare jeugd, kooplieden, zeelieden en reizigers. Enfin, om die reden kregen de dag voor zijn sterfdag bepaalde arme kindjes voedsel en geschenken, meestal schoenen. Weer veel later werden alle arme kindjes getrakteerd. Toen is de traditie van Sint Nicolaas een volkstraditie geworden. Nu, eeuwen later, zijn er in Nederland eigenlijk geen echte arme kindjes meer, maar vieren we St. Nicolaas -in de volksmond Sinterklaas- nog steeds.

Ondanks een Europese en een financiële crisis worden vandaag de dag -in de aanloop naar 5 december- recordaantallen pinbetalingen gehaald, bijv. 10 miljoen euro aan pinbetalingen op zaterdag 19 november jl. en de verwachting dat 11miljoen euro aan pinbetalingen overtroffen wordt daags voor 5 december. En hier zijn de online-aankopen niet in meegerekend! De heren economen zijn hier vast wel blij mee vanuit de gedachte “geld moet rollen”.

Een jaar geleden is de hysterie rondom het Sinterklaasfeest geheel aan ons voorbij gegaan. Geen brievenbussen vol “prikkelende” folders, geen “koop mij” vragende pepernootzakken, geen calorierijke chocoladeletters, geen schoen bij de schoorsteen. Gelukkig is Sinterklaas toen niet geheel aan ons voorbij gevaren. Dagen na zijn officiële verjaardag kwam hij, terwijl wij al minstens 500 mijl uit de kust van de Kaap Verdische Eilanden waren op weg naar de Carieb, in de donkere nacht met zijn stoomboot langszij om een zak met verrassingen op het dek van de SeaMotions te slingeren. Wat een verrassing en wat een feest was dat.

Dit jaar doen we wel 100% mee met de Sinterklaasgekte. Elke dag bijvoorbeeld piept mijn telefoon 5 minuten voordat het Sinterklaasjournaal begint. En Tico en Sil heben al post van Sinterklaas ontvangen: niet de vlag van Sinterklaas, maar wel een ansichtkaart. De jongens hebben hun verlanglijstjes via hun schoen bij Sinterklaas laten bezorgen. Op de piano klinkt elke dag “Sinterklaas Kapoentje” en “Zie ginds komt de stoomboot”. En met de iPad in de hand kunnen we ook de tekst van “Hoor wie klopt daar” en “Hoor de wind waait door de bomen” meezingen. Natuurlijk weet Sinterklaas deze muzikale ijver te waarderen en vinden de jongens af en toe een kleinigheidje in hun schoen. We werken toe naar een heuse Sintclimax!

En daarna kunnen we direct doorpakken naar de volgende Sint, Sint Santa Claus.

Een goed moment voor een nieuw begin: 11-11-11

2011-11-11T08:11:00.000-08:00

In 2011 zijn (waren) er een aantal bijzondere data: 1-1-2011, 11-1-2011, 1-11-2011 en vandaag, 11-11-2011!! Wat een prachtige datum.

Over de hele wereld wordt de 11^e van de 11^e van de 11^e aangegrepen om iets bijzonders te doen, vooral trouwen! Onze eigen Jan Smit is vandaag getrouwd, op St. Maarten. En in Shanghai zijn vandaag 5000 bruidsparen in het huwelijk getreden. Volgens een feng shui geleerde heeft de symboliek van alle “1-en” namelijk alles te maken met “een nieuw begin”.

Ik heb naar aanleiding daarvan eens nagedacht of ik vandaag met iets nieuws begin of ben begonnen, maar helaas, vooralsnog lijkt dat op mijn mini-microniveau (nog?) niet op te gaan. Geen nieuwe voornemens, geen goddelijke inspiratie als start voor een nieuwe hobby, geen nieuwe tekens van “boven” waar ik heen wil met mijn leven. En ook geen nieuw huwelijk of het opnieuw bezegelen van onze huwelijksgeloften (sorry, geen feestje).

Ons hier en nu beweegt zich rond St. Maarten, een feest dat –in elk geval- Noord-Holland volop gevierd wordt door de basisschoolleerlingen. Over de herkomst van het langs de deuren gaan met lampionnen, een liedje zingen en daarvoor een snoepje krijgen, zijn de professionele meningen verdeeld. Maar, sinds Tico en Sil op een katholieke school zitten, houden we ons maar vast aan de goedgevige ridder Maarten die de helft van zijn mantel aan een arme bedelaar schonk en zichzelf daarna “ontridderde” en zich voortaan wijdde aan het christelijk geloof en het credo “heb uw naasten lief”. Na zijn overlijden (op de 11^edag van de 11^e maand) werd hij heilig verklaard en was het vanaf dat moment op 11 november Sint Maarten. De dag wordt sinds jaar en dag door de jongste –Nederlandse- jeugd aangegrepen voor “gelegitimeerd bedelen”.

Vorig jaar op de 11^e van de 11^e liepen we samen met Spaans/Duitse kindjes en onze zelfgeknutselde lampionnen met waxinelichtjes een rondje door een park in San Sebastian (La Gomera) en werd het gezang, tot grote desillusie van onze jongens, niet beloond met de snoepjes of andere lekkernijen. Vanavond dus in the rebound! En wie weet welk onverwacht nieuw begin ons morgenochtend te wachten staat. Waarschijnlijk gewoon het begin van een nieuwe dag.

Werken?!

2011-10-31T03:13:00.000-07:00

Exact een jaar geleden skypten we vanuit de bijzondere ankerbaai bij Isla de Lobos (Canarische Eilanden) naar een jarige Opa Ben. Nu zijn er alweer 12 maanden verstreken en zijn we gewoon ‘live” aanwezig bij zijn verjaardag. Uiteraard heeft Opa Ben een creatief denkspelletje voor de kleinkinderen bedacht. Kleine stukjes van voorwerpen zijn gefotografeerd en de opdracht is het gehele voorwerp te zoeken en vinden in de tuin. En dat is een hele kunst. Bij elk gevonden voorwerp hoort vervolgens een letter. Van alle verzamelde letters moeten we een zin maken. Nou, dat is beslist niet eenvoudig en zelfs de ouders horen hun hersenen kraken. Bij een verjaardag van een geboren Indo wordt natuurlijk ook gegeten: overheerlijke pasteitjes, dim sum hapjes, lumpur en visballetjes. Smullen!!

Naast feest vieren is er dit weekend ook gewerkt. Tico “werkt” op zaterdagochtend op de badmintonbaan waar hij competitie moet spelen … De eerste set van zijn enkelpartij wint hij met overwicht, maar in de 2^e set wil hij soms net te mooi, net te ingewikkeld een punt maken die hij dan dus net niet maakt. Het wordt nog spannend als de stand 17-17 is ... maar gelukkig zegeviert Tico’s gedrevenheid.

’s Middags “werken” we op de boot. Coos blaast anti-vries door de verschillende leidingen/afsluiters, vult de dieseltanks en gezamenlijk sjorren we de buitenboordmotor van de bijboot. Deze gaat voor de winter de schuur in. En de bijboot hijsen we weer omhoog in haarwinterjas.

Mijn verdere sportieve “werken” bestaat uit hardlopen door de duinen. Op zaterdagochtend laat ik me op en af een duin jagen. Het is natuurlijk vreselijk afzien, maar ik geniet er van om in die prachtige natuur vooral bezig te zijn met lichamelijk werk en het hoofd leeg te maken. Niet nadenken, gewoon doorgaan, doorlopen, doorstampen. De gelukshormonen dartelen door het hoofd. Op zondagochtend loop ik met het zondagochtendgroepje een prachtige 11km door de bossen/duinen van Bergen en over het strand. In het bos ruikt het zalig naar natte bladeren en mos en de omgeving is groen, geel, bruin, oranje gekleurd.

Sil heeft ook “gewerkt”: in het zwembad alwaar hij op zondagochtend gaat voorzwemmen voor de hoofdbadmeester. Hoewel hij het afgelopen jaar natuurlijk heel veel gezwommen heeft zonder bandjes en vleugeltjes, ben ik niet overtuigd van zijn zwemprestaties als het gaat om “duur”: baantjes zwemmen, volhouden, doorgaan, het hoofd boven water houden. Dat is toch wat anders dan in zout water rond de boot spartelen, duiken en snorkelen. Een beetje “krachttraining” kan voor ons tengere manneke geen kwaad: kracht in de zin van spieren en uithoudingsvermogen, maar ook kracht in de zin van kracht van de herhaling.

Aldus gaat Sil vanaf vandaag weer op zwemles en gaat hij toewerken naar zijn B-diploma.

Ervaren we ons leven nu voornamelijk als “werken”? Nee hoor. Want hoewel we in dit landleven natuurlijk veel meer te maken lijken hebben met het fenomeen “moeten”, blijven we ons bewust en blijven we dankbaar dat wij volop keuzes hebben. Tico wil en kan badmintonnen, Sil wil en kan op zwemmen, ik wil en kan hardlopen, Coos (en ik natuurlijk ook) wil zorg en aandacht aan onze boot besteden opdat we er volgend jaar weer op uit kunnen trekken met de SeaMotions. En de “moet-dingen” die van buitenaf opgelegd worden (school, werk) … ach …. daar putten we ook plezier en voldoening uit. Dus wij klagen niet, wij genieten!

Herfstvakantie!

2011-10-24T02:13:00.000-07:00

De eieren die nog aan boord stonden, zijn vorig weekend in de havenkliko verdwenen; op tijd voordat ze een onwelriekend geurtje op de boot zijn gaan verspreiden. De spreeuwen zijn niet door de mazen van ons anti-spreeuwenplan gevlogen oftewel de kledders vogelpoep op ons dek en kajuitdak zijn beduidend minder geworden. Maar dit alles is alweer van een week geleden. Ondertussen hebben we genoten van de herfstvakantie.

De SeaMotions en Moonrise hebben voor de 1^e helft van de vakantieweek een uitwisselingsprogramma bedacht: Tico gaat bij Bram en Gijs logeren en de Van Wijkjes maken daags daarna pretpark Drievliet onveilig. Vervolgens is de beurt aan de Keijsers. Het klimpark in Alkmaar valt af, want onze Sil is nog 1cm te klein om daar te mogen klimmen. Een zwembad valt sowieso af, want een overvol zwembad met gillende kinderen kan ik niet aan. Een wandeling door de duinen van Schoorl valt af, want dat vinden de jongens niet spannend genoeg. Enfin, we gaan uiteindelijk schaatsen bij De Meent en dat is helemaal leuk. Ook al is het ijs wel erg glad en doen onze voeten en scheenbenen pijn omdat we in onze genen nog wel weten hoe we moeten schaatsen, maar onze voeten en scheenbenen protesteren heftig tegen de immense spierinspanning. Welnu, we doen allemaal andere dingen dan bijv. 365 dagen geleden (red: zwemmen in het zwembad van Marina Rubicon/Lanzarote), maar het plezier dat de jongens met elkaar hebben, blijft hetzelfde.

Deze dagen vallen onder de categorie “druk”.

Bij de 2^e helft van de week past het woord “relaxed”. We bewegen ons in en om de mand, oftewel we grutten en studderen vooral in huis (behalve Coos, hij moet gewoon werken). Tico maakt grote slagen met zijn werkstuk over Dynamiet en Sil knutselt voor de landelijke Schoenendoosactie. Ook gaan we voor winterjassen shoppen in Alkmaar en hebben we een gezellige avond met Annemarie, Jeroen en Stijn die bij ons komen eten. Als vrouwen elkaar lange tijd niet gezien en gesproken hebben, is het gekakel niet van de lucht, maar een Stijn en Tico hebben weinig woorden nodig om een jaar in te halen en bij te praten. Sterker nog: bijpraten, daar doen zij niet of nauwelijks aan. Er worden een paar eenlettergrepige woorden over een weer gewisseld en dan is het onderdeel “catching up” afgehandeld. De heren gaan ze over tot de orde van de dag: film kijken en Wii-en. Het is dat het donker is en onze tuin van bescheiden formaat is, anders had ik hier “voetballen” aan toe kunnen voegen.

Het laatste weekend van de herfstvakantie brengt ons een Arabisch eetavontuur als we met mijn zussen + aanhang gaat eten bij Nomads in Amsterdam. Met mijn oude koets wagen wij, provinciaaltjes, ons in “de grote stad”. De zussen sluiten een weddenschap hoeveel te laat “Coos en Martine” zullen arriveren: zus Karin wint met een 30 minuten ten koste van zus Elyn die ons slechts 10 minuten te laat had verwacht… (we hadden een wegomleiding ter hoogte van Uitgeest over het hoofd gezien, dus het te laat komen was niet helemaal onze schuld …). Nomads is allesbehalve een traditioneel restaurant. Geen eettafels en stoelen, geen tafellinnen, klinkend kristal of glimmend bestek. We bevinden ons in een schemerige ruimte met links en rechts van een centraal pad, ruime, van elkaar door gordijnen afgescheiden nissen met grote banken en comfortabele rolkussens. We vleien ons neer, nestelen ons tegen een rolkussen en nippen aan een “Arabian Night”, een soort Mojito met rozenwater. Dat laatste, rozenwater, associeer ik met mijn wellness-activiteiten van 30 jaar geleden, toen de kreet “wellness” nog geen gemeengoed was geworden in de Nederlandse vocabulaire. Toen had ik met vriendin Annemarie gewoon tuttermiddagen met maskertjes, lotionetjes en cremetjes. Enfin, waar ik toen mijn gezicht mee reinigde, zit nu verwerkt in een cocktail. Apart, laat ik het daarbij houden, haha. Ons diner bestaat uit 3 gangen mezzes, en mezzes kun je het beste vergelijken met de Spaanse tapas: kleine koude en warme, kruidige hapjes met vlees, vis, groente. Af en toe schuift er een heuse buikdanseres vanuit de coulissen door het centrale gangpad om haar kunsten aan de gasten te vertonen. Fascinerend hoe zij haar belly op en neer, van links naar rechts en weer terug kan bewegen, schudden, trillen, terwijl haar boven- en onderlijf volstrekt andere bewegingen maken. Het is leuk entertainment en hiermee proberen ze het concept “Arabische eetbeleving” verder invulling te geven. Overigens had de muziek Arabischer mogen klinken en misschien een tandje zachter; we moesten voortdurend naar elkaar toe buigen (overeind komen uit de kussens) om elkaar te verstaan (of worden we gewoon te oud?). Het personeel draagt aparte gewaden (die in mijn ogen niet heel erg Arabisch ogen…??), is vriendelijk en functioneel. Het gehele etablissement is in Arabische sfeer, inclusief de toiletten. Laatstgenoemde ruimtes lieten aan hygiëne wel te wensen over.
Conclusie: leuk, onderscheidend concept, maar in huidige uitvoering “net niet”. Of ik ben gewoon overkritisch? Los van al deze uiterlijkheden hebben we met elkaar natuurlijk wel een super gezellige avond gehad, zo eentje die voor herhaling vatbaar is. Dus wie weet waar we een volgende keer belanden.

Mijn zondagmiddag staat in het teken van Inge's Ladies Only Kitchen Shower! Want, het leven is een groot feest als je zelf maar de slingers ophangt. Een nieuwe keuken is een mooie aanleiding voor een feestje, een "gezellig samenzijn".
Op terugweg, op het fietsje van Alkmaar naar Heiloo, beleef ik vervolgens een spannend avontuur. Al vanaf de rotonde Geestersingel heb ik "iemand" aan mijn fiets hangen. En dat geeft mij een unheimisch gevoel. Al trappend bedenk ik een strategisch vluchtplan: bij de rode stoplichten ter hoogte van het MCA stop ik zodanig dat hij voor mij moet uitkomen en daarmee als eerste weg zou moeten fietsen als het licht op groen springt. Het licht springt op groen maar al wat er gaat fietsen, niet de "verdachte fietser". Om niet tot in het oneindige voor een groen stoplicht te blijven staan, zet ik dan toch maar mijn fiets in gang. Ik moet, met de "verdachte fietser" in mijn achterwiel, een nieuw plan komen: een detour via de AH XL? Een stop bij familie-van-familie maken die aan de Kennemerstraatweg woont? Nee, ik besluit het dichterbij te zoeken en benut Grand Cafe Koekenbier als vluchtheuvel. Het duistere type, ik vermoed azend op mijn tas, aarzelt of hij mij de stoep op volg maar besluit dan toch door te fietsen en linksaf te gaan bij de eerstvolgende kruising. Pffff..... Dan hoor ik achter mij "viel hij je lastig?". Het jonge stel dat ik eerder op de route heb ingehaald was het niet ontgaan dat die "verdachte fietser" wel erg verdacht dichtbij mij bleef fietsen. Wat geruststellend dat we in deze vaak als individualistisch bestempelde wereld toch best wel oog voor elkaar hebben.

Welnu, tot zover! De “huishoudelijke plicht” roept! Er moet hoognodig een bezem door de opeengestapelde rotzooi en vuiligheid na een week herfstvakantie.

Occupy

2011-10-15T04:08:00.000-07:00

De weergoeroes zijn Nederland na een buitengewoon troosteloze, miezerige woensdag al dagen goed gezind. Het is fris koud, strakblauw en zo goed als windstil. We hadden dit weekend naar Terschelling kunnen zeilen, naar de Vertrekkersreünie georganiseerd door de Zeezot en bedoeld voor elke zeiler die ooit vertrokken en inmiddels weer teruggekeerd is. Aan het heerlijke weer ligt het niet. En wat zal Terschelling er prachtig bijliggen.

Maar, wij zijn “occupied” door andere sociale afspraken en onze SeaMotions. Laatstgenoemde moet namelijk winterklaar gemaakt worden. De zeilen hebben we een paar weekenden geleden al opgeborgen en vandaag is Coos op de boot om de nodige vochtvreters te plaatsen, de bimini- en kuiptent er af te halen en de dieseltanks te vullen. Natuurlijk zijn we ook heel benieuwd hoe het anti-spreeuwenplan werkt: hebben we wel of geen poep op dek en dak?

“Occupy” is een term die dit weekend veelvuldig zal vallen. Maar dan in een volstrekt andere context dan bezig zijn met je eigen (sociale) agenda. Vandaag is namelijk de dag dat de internationale Occupy-beweging wereldwijd actie voert tegen het doorgeslagen kapitalisme. De gewone burger komt in opstand tegen het huidige monetaire systeem en de daarbij behorende hebzucht. We hebben met z’n allen bijgedragen en meegewerkt aan een graaicultuur. Een cultuur van “nooit genoeg”. En we kennen vast allemaal wel het verhaal van het Rupsje Nooit Genoeg: hij heeft honger en eet blaadjes. Maar dat is niet genoeg: er volgt fruit, worst, snoep, kaas en taart. Meer, meer en nog meer. Totdat hij zo’n verschrikkelijke buikpijn krijgt. Hij realiseert zich dat dit zo niet kan en bouwt een huisje waar hij in gaat liggen. Na een tijdje komt hij er weer uit, maar dan als een prachtige vlinder. De wereld verkeert nu in de fase van buikpijn. Zullen de wereldwijde protesten van de “gewone burger”, ongeacht politieke voorkeur, leiden tot een nieuwe, mooiere, vriendelijker, eerlijker wereld? De protesten zetten in elk geval een beweging in gang. De tijd gaat leren of deze beweging voldoende is om daadwerkelijk een verandering in denken en doen bij de leiders van land en zakenwereld in gang te zetten. Op huis-tuin-keukenniveau heb ik op z’n minst mijn steun betuigd via de Facebook-pagina van Occupy Amsterdam. Een op-en-neertje- naar Amsterdam om daar vandaag met een protestbord te zwaaien zit er –hoe laf en gemakzuchtig het ook is- namelijk even niet in vandaag. Ik ben “occupied” met het bakken van een appelplaattaart voor de jarige broer van Coos…. En met het schrijven van een stukje voor mijn blogspot. Welnu, op minimicro-niveau is dit mijn bijdrage aan onderdeel bewustwording en oprechte aandacht aan anderen.

To be continued!

Oorverdovend stil

2011-10-04T08:46:00.000-07:00

Op het Nederlandse strand worden de hoogste temperaturen van zomer 2011 gemeten (26 graden) en wij gaan afrelaxen op de boot. Bepakt en bezakt rijden we met Sil en vriendje Gijs naar Andijk. Tico heeft zichzelf voor het gehele weekend uit logeren georganiseerd bij Opa Ben en Oma Riny; zijn sociale agenda liet een weekend op de boot niet toe (“ik heb een jaar op de boot gewoond, het is nu tijd voor andere dingen”, i.c. bowlen met de badminton, The Voice of Holland volgen en op excursie gaan met neef Julien en Opa Ben).

Aangekomen op de jachthaven twijfelen we of we lekker gaan eten bij “1619 Eten & Drinken” of dat we in stiltetherapie gaan op het IJsselmeer. We kiezen voor het eerste, maar het lot beslist dat het het 2e wordt. Het restaurant zit namelijk vol en om half 7 varen we een bladstil en spiegelglad IJsselmeer op. Bij schemering laten we het anker voor (of achter) Vogeleiland vallen; de hemel kleurt oranjerood, de stilte is oorverdovend en de atmosfeer magisch. Zo’n eerste nacht weer op de boot slapen we een lichte slaap; ik ben me er zeer van bewust hoe stil we met ons drijvend huis liggen en hoe ontzettend stil het buiten is. Geen enkel geluid verstoort de stilte: geen vliegtuig, geen scooter, geen ambulance (deze gaat minstens 4x per week met gillende sirenes voor ons huis langs), geen snaterende vogels of spetterende futen.

De volgende ochtend is het nog steeds blad- en bladstil. De enige rimpeling op het water wordt veroorzaakt door een onderduikende fuut of opstijgende vogel. De zon wint heel voorzichtig aan kracht en langzaamaan verdwijnt de ochtendmist. Tot het zover is, varen we in een soort van diffuus licht richting Makkum, onze bestemming voor dit weekend. Dit is wel heel bijzonder hoor.

In Makkum gaan we naar het thuiskomfeestje van Kees en Martha van de Pjotter. Na een prachtige reis 2,5 jaar met vele avonturen en indrukwekkende ontmoetingen zijn ook zij weer teruggekeerd naar ons kleine kikkerlandje. Ook zij hebben, net als wij destijds, gemengde gevoelens bij het thuiskomen. Heerlijk om familie en vrienden weer in de armen te sluiten, maar ook onwennig (en/of onwillig?) om zich in 1x geheel en al over te geven aan het Nederlandse leven.

Sil en Gijs vermaken zich opperbest met elkaar, met de voetbal, het waveboard en het vissen naar zoetwatergarnaaltjes. Hoewel we aanvankelijk het plan hebben om buiten de boot te gaan eten, happen we uiteindelijk aan boord een eenvoudige doch voedzame pastamaaltijd naar binnen. De Holle Poart-pizzaboer zag er bij nadere inspectie niet zo uitnodigend uit.

Op zondagochtend, in alle vroegte, doe ik mijn best om fanatiek een rondje hard te lopen, maar al gauw blijkt dat ik weinig fut heb. Geheel tegen mijn gedisciplineerde aard in vind ik het na een half uur wel genoeg. Ik koop de allerlaatste Volkskrant in de parksupermarkt, ben getuige van een bijna-matpartij tussen een –jawel- Duitse en Nederlandse parkgast over de futiliteit wie eerder in de rij voor de kassa aansloot…. waar gaat het over (?) en sluit dan aan bij een relaxed ontbijt aan boord. Om half 10 gooien we de trossen los en motoren we weer over een windstil IJsselmeer richting Andijk.

Na aankomst aldaar werken we ons behoorlijk in het zweet: we benutten het lekkere weer en de windstilte om de zeilen er af te halen voor de winter. De fok is nog eenvoudig, maar na ruim een uur sjorren, sleuren en sjouwen met 90kilo grootzeil heb ik toch behoorlijk klotsende oksels. Daarna heeft Coos de eer om in de mast gehesen te worden voor ons vogelbestrijdingsplan, een heel Marianne Thieme-waardig plan om de spreeuwen te weren. Het zijn nl. spreeuwen die altijd onze hoogste zaling en spreader uitkiezen om te chillen en te schijten. Ons vogelbestrijdingsplan bestaat uit het eenvoudig bevestigen van dun visdraad 2 cm boven de zaling c.q. spreader. Hiermee wordt het landen en opstijgen van de spreeuw op onze boot dusdanig bemoeilijkt dat deze vogel het na een forse struikelpartij een volgende keer wel uit zijn hoofd laat. En wij voortaan in het naseizoen een maagdelijk schoon kajuitdak zullen aantreffen in plaats van een volledig vol gescheten dak.

Alle IKEA-tassen met speelgoed, kleding en etens- en drinkwaren staan om 16.30 uur weer in de auto. Om 17.30 uur laden we een oververmoeide Gijs moe en voldaan uit bij zijn papa en mama, slinger ik de wasmachine aan en warmen we de restjes pasta en mexicaanse schotel op. We hebben weer een heerlijk weekend in the pocket, een prachtig nazomers kadootje. En zijn we (of beter, ben ik) weer relaxed? Jazeker. In elk geval heb ik weer voor ogen dat ik wil blijven vasthouden aan die “3e versnelling”, mezelf niet wil verliezen in de waan van alledag. Een ongoing gebeuren, elke dag weer.

Nawoord: op maandag bedenk ik me dat we de eieren vergeten zijn op de boot… Een goede reden om binnenkort weer een dagje/weekendje boot te organiseren? Anders gaat het zo stinken.

Het gewone leven!

2011-09-26T05:39:00.000-07:00

Ondanks dat het “gewone” leven weer volop draait, kan ik het weblog nog niet echt loslaten. Wanhopig, hardnekkig, tegen beter weten in terug willen grijpen naar wat was? Het is in elk geval een van de laatste draadjes naar ons “andere” leven. Wel bijna elke dag vraag ik mijzelf af of ik me tijdens de reis anders voelde dan nu weer thuis?

Het antwoord op mijn eigen vraag is JA. Ja, het aantal prikkels en keuzes dat in het "gewone" leven op mij (ons) afkomt is zoveel meer dan toen we zeilend reisden. Er zijn nu zoveel ogenschijnlijk “belangrijke” dingen waar ik iets mee wil of moet of denk te willen of denk te moeten. Zoveel waar ik iets van wil vinden, moet vinden, denk te willen vinden, denk te moeten vinden. Het lijkt alsof de hoeveelheid keuzes die hier op me af komen ontelbaar is, terwijl ik voor mijn gevoel tegelijkertijd nauwelijks de tijd heb om over die keuzes na te denken en vervolgens een weloverwogen keuze te maken. Als er zoveel mogelijkheden zijn om te sporten, naar de film of het theater te gaan, met vrienden/ familie af te spreken, dan sluipt de “drukte” als een sluipmoordenaar ook in ons leven. Dan heb ik het alleen nog maar over de leuke dingen in het ons leven en laat ik de minder leuke dingen van het leven -zo daar bijv. is ziekte en zeer van een dierbare- voor het gemak buiten beschouwing. De consequentie is in elk geval dat de momenten van rust en reflectie minder en minder worden.

Dus, op de rem in huize Keijser en hopen dat het mooie nazomerse weer aanhoudt, zodat we aankomend weekend therapeutisch kunnen afrelaxen op de boot.

Leuk, mooi, cool, lekker, grappig, etcetera

2011-09-19T09:17:00.000-07:00

Het is eigenlijk onmogelijk een lijstje te maken van leukst, mooist, coolst, lekkerst, grappigst, etcetera, want het afgelopen jaar hebben we zoveel bijzondere plekken gezien, zoveel bijzondere mensen ontmoet, zoveel bijzondere avonturen beleefd en zoveel geleerd. En hoe langer we er over nadenken, hoe meer herinneringen, geuren en smaken ons te binnen schieten. Daarom hieronder onze 1^e reactie bij de vetgedrukte woorden:

LEUK

Coos: wat niet?

Martine: (bijna) elke dag zonneschijn! De wereld ziet er echt mooier uit als de zon schijnt!

STOM

Coos: dat die walvis precies op onze koers lag te slapen op weg naar Tobago.

Martine: onweer en bliksem tijdens nachtwachten.

ENG

Coos: 360graden bliksemnacht op weg naar de Azoren.

Martine: de gebrokken toggle tijdens de oversteek van de Azoren naar Brest, waardoor mast overboord kon gaan.

SPANNEND

Coos: met vol zeil in een squall met slagregens, 35knopen wind en topsnelheid van 16,8knopen (en Martine achter het roer).

Martine: de windhoos op zo’n 200 meter van de boot op weg naar Bermuda of bij een aanlegmanoeuvre op de stromende river Darth opeens geen linker- maar ook geen rechtermotor meer hebben. En daarna hopen dat het direct uitgeworpen anker houdt.

MOOI

Coos: iedere keer weer aankomen op een spannende, nieuwe lokatie. En de mooiste plekken vond ik Los Roques en de Bahama’s.

Martine: de Bahama’s zijn werkelijk van een paradijselijke schoonheid. En niet te vergeten natuurlijk de overweldigende sterrenhemel.

COOL

Coos: op mijn geboorte-eiland Bonaire mijn PADI Open Water duikbrevet halen, samen met mijn 11-jarige Tico.

Martine: freediven (duiken zonder flessen), omdat ik daarvoor iemand was die vooral zwom met de zonnebril en lippenstift op.

LEKKER
Coos: het ontbreken van tijdstress.

Martine: de versgevangen vis geroosterd/gerookt op de Cobb, de mega-grote tostada op Ilha de Faro, de frikadel tijdens de Atlantische Oversteek.

GRAPPIG

Coos: als Sil met duikbril op 3 meter diep onder water ging duiken en ondersteboven gekke bekken ging trekken.

Martine: BINGO-avond in Prickley Bay (Grenada); we werden onverwacht fanatiek.

SAAI

Coos: als er geen wind stond en we uren achtereen moesten motoren.

Martine: de lange oversteken.

GEMIST

Coos: het zachte, comfortabel, lekker ruikende leer van mijn auto.

Martine: de wasmachine? Het hardlopen? Het tennissen?

NIET GEMIST

Coos: de files.

Martine: alle Nlse drukte.

GELEERD:

Coos: altijd en overal, waar je ook bent, ben je de regisseur van je eigen leven.

Martine: dat heel veel (lastige) dingen vanzelf oplossen, als het maar de tijd geeft (noemen ze volgens mij ook wel “loslaten”).

Een mooie beeldimpressie van het afgelopen jaar is in de maak! Houd dus nog steeds ons weblog in de gaten!!

Epiloog, deel 1

2011-09-12T01:19:00.000-07:00

Ons “STUIF ‘NS IN”-feestje is achter de rug. Coos is back in business als kapitein van Cmotions in plaats van onze kapitein van Seamotions. En de kinderen gaan sinds afgelopen maandag dagelijks naar school. Het point of no return is gepasseerd, ontkennen heeft geen zin en verzetten is zinloos. We zijn weer landrotten in plaats van zeilende reizigers.

Tico en Sil hebben een fantastisch jaar achter de rug. De boot was hun huis en de wereld hun woonplaats.

In dat jaar bestonden hun dagen op hoofdlijnen uit dezelfde dingen die ze thuis, in Nederland, ook deden, maar dan overgoten met een “vakantiesausje”. Ze gingen waarschijnlijker wat later naar bed en sliepen wat langer uit. Het sportprogramma bestond uit vissen, zwemmen, snorkelen, bodyboarden en kanoën. Het avontuurlijke bestond uit vuurtjes stoken, rotsen beklimmen, pijl en boog maken, dinghy-expedities en jungle-wandelingen. Het luieren en lummelen bestond uit lezen, luisterboek luisteren, film kijken (als we aan lange stukken zeilen), tekenen (met name vissen, draken, dino’s) en knutselen. Er was volop tijd en gelegenheid om te spelen met vriendjes, LEGO en KAPLA. En elke ochtend deden we school: 7 ochtenden in de week haalden ze met gezonde tegenzin hun schooldozen tevoorschijn. En dit werd 7 ochtenden in de week voorafgegaan door alle trucs en trics die ze maar bedenken konden om snorren te drukken en schoolwerk te ontduiken. Zonder succes overigens. Tico en Sil hadden “schoolvakantie” als we met een lange, ruige oversteek bezig waren of als we op toer door (over) een (ei)land gingen. Ze hebben zoveel verschillende landen en culturen gezien, zoveel verschillende natuur(verschijnselen) gezien, zoveel verschillende talen gehoord, zoveel verschil in arm en rijk gezien, zoveel verschillende manieren van transport beleefd, zoveel geleerd over de (onder)waterwereld, het ontstaan van eilanden, het effect van orkanen op natuur en bevolking. Teveel om op te noemen.

Onderweg van de Azoren naar Brest hebben we met elkaar de hoogte- en dieptepunten van het jaar chronologisch de revu laten passeren. Maar, wanneer is iets eigenlijk een hoogte- of dieptepunt? En is dat dan voor ons vieren hetzelfde? Kinderen zien en beleven de wereld tenslotte anders dan volwassenen. Tico zal zich waarschijnlijk meer en ook andere dingen herinneren dan Sil. Een verschil tussen beiden is al dat Tico meer van de details is, waar Sil meer houdt van hoofdlijnen. Enfin, uit onze avonturen was het voor hen (en ons) lastig de overtreffende trap -het leukst, mooist, spannendst, stomst, lekkerst, etcetera- te benoemen. We doen desalniettemin een bescheiden poging. Hieronder een -verre van volledige- opsomming van bijzondere momenten die voor altijd in het “book of memories”, het geheugen van Tico en Sil, liggen opgeslagen. En sowieso hebben we altijd de foto’s nog!

LEUK:

Tico: Klimmen over de rotsen bij de warm en koud water waterval (Dominica). Zwemmen bij de Venezolaanse eilanden samen met de (Franse) kinderen van Le Furibard en Galilea. Op een onbewoond eiland met een (Duits) vriendje slapen in een tentje, alleen.

Sil: Zwemmen, snorkelen en bodyboarden in het heldere water bij de Bahama’s.

STOM:

Tico: Schoolwerk doen.

Sil: Dat ik niet in coole glijbanen van het aquapark Atlantis mocht, omdat ik 1cm te klein was (Nassau-Bahama’s), zout water in mijn neus.

ENG:

Tico: Aangevallen worden door 6 honden waarvan eentje me ook in mijn knieholte heeft gebeten. (Tobago).

Sil: Toen ik de hondenbeet bij Tico zag (Grenada), toen ik onverwacht kopje onder ging door een hele grote golf (Santa Maria/Sal-Kaap Verden).

SPANNEND:

Tico: Varen met hele harde wind en hele hoge golven. Met dinghy bijna “gewashed” worden (over de kop/omgeslagen) door hoge golven (bij Santa Maria, Sal-Kaap Verden). Snorkelen toen het al donker was (met duiklamp); dan zag je heel veel gemeen kijkende morenen.

Sil: Snorkelen in de grot tussen heel veel kleurige vissen die gevoerd wilden worden (Staniel Cay-Bahama’s).

MOOI:

Tico: Lopen door de jungle en uitkomen op het strand waar de palmbomen op het strand schuin staan, zodat je makkelijk kokosnoten kon plukken. En onder water kijken naar kleurige vissen, zwemmen met haaien en roggen.

Sil: De roggen, haaien en grote barracuda’s, de dolfijnen, schildpadden en walvissen en alle andere dieren die we gezien hebben.

COOL:

Tico: Het halen van mijn PADI Open Water duikbrevet op Bonaire waardoor ik 12meter diep mag en kan duiken, windsurfen op Bonaire.

Sil: Achterin de laadbak van een jeep op weg naar de zandduinen van Boa Vista.

LEKKER:

Tico: Opa’s gerecht van mahi-mahi (dorade) en papa’s pasta carbonada met i.p.v. van spekjes verse tonijn.

Sil: Tonijn en mahi-mahi.

GRAPPIG:

Tico: Grappen maken met Soazic, Solene en Aymeric van Le Furibard en Bram en Gijs van de Moonrise.

Sil: De aap bij het regenwoud die een banaan uit mijn handen pakte en hoog op een tak ging eten (regenwoud Grenada).

SAAI:

Tico: Sloffen door een stad waar niets te beleven valt.

Sil: De lange stukken varen.

SCHAT:

Tico: Een sand dollar (soort schelp) gevonden op een strand van een van de eilanden van de Bahama’s, een zwarte St.Jacobsschelp die ik als schep gebruikte.

Sil: De visjes in de kleine poeltjes op het koraalstrand en de mini-moreen onder een rotsje (Bonaire).

GEMIST:

Tico: Fietsen door bossen en dorpen.

Sil: Fietsen

NIET GEMIST:

Tico: Pretparken en bioscoop.

Sil: De kou.

GELEERD:

Tico: Ik heb geleerd dat je blij moet zijn met wat je te eten krijgt, want veel mensen in andere landen waar wij geweest zijn, zijn arm en eten lang niet zo uitgebreid als wij. En ik heb veel geleerd over de oorlogen bij het Caribisch Gebied tussen de Fransen, Engelsen en Spanjaarden. En dat je bij de Bahama’s niet op ondiepe stukken moet vissen, want dan vang je alleen hele grote barracuda’s. Ook heb ik geleerd over de gevolgen van hele harde wind (orkanen) in het Caribisch gebied en de Bahama’s. En ik heb veel geleerd over vulkanen en hoe sommige eilanden zijn ontstaan. Hoe oud koraalriffen kunnen worden. En hoe schelpdieren aan hun huisje komen.

Sil: Ik heb heel veel geleerd over vissen en vissen vangen. En ik heb veel gezien over vulkanen en lava.

To be continued!

Stuif 'ns uit!

2011-09-05T12:49:00.000-07:00

Voor hen die nog wakker worden met ons (“even kijken of er nog iets nieuws op het weblog van Coos en Martine staat”) een klein tussenberichtje. Namelijk een woord van dank voor al die mensen die gistermiddag naar onze STUIF ‘NS IN zijn gekomen.
Als we op zondagmiddag net voor 14.00 uur bij De Tropen naar binnen schuiven, schuiven met ons de 1^e familieleden en vrienden naar binnen. We zetten hen direct aan het werk met het ophangen van de zelfgeknutselde slingers. Daarna beleven wij de middag als in een roes: zoveel lieve en leuke mensen die wij zo lang niet gezien hebben. Elke hereniging voelt direct heel vertrouwd. Alsof het gisteren was dat we elkaar voor het laatst gesproken hebben. Met dank aan de moderne communicatie-middelen, de sociale media!

Opa’s en oma’s, broer, (schoon)zussen, zwager, neefjes en nichtje hebben we natuurlijk al meerdere keren na onze thuiskomst gezien en gesproken en hun aanwezigheid op ons feestje voelt als een baken van vertrouwdheid. Het is volop genieten voor mij om mijn hardloopmeiden (-en trainer) en tennisvriendinnen weer in de armen te sluiten. Na maanden van –soms onverwacht, soms onverwacht intensief, soms verrassend- mailcontact zie ik mijn Heiloo-vriendinnen weer in levende lijve. Voor mijn gevoel roep ik de gehele middag vooral veel “oooohhh”,” aaaahhh”, “wat leuk dat je er bent”,”ja het is zo wennen”, “zo druk-druk-druk”, en kakel ik nog veel meer van dit soort oneliners.
Af en toe sta ik met een brok in mijn keel, bijvoorbeeld als ik opeens de mede-catamaranzeilers Frits en Marleen weer zie. We hebben elkaar voor het laatst gezien in februari in de ankerbaai van Le Marin / Martinique. Het ontroert me dat ze voor ons helemaal uit Groningen zijn komen rijden. Wat een enorme verrassing!! Als ik mijn stem net weer onder controle heb, komt opeens onze grote Friese zeilvriend Huib-Jan (Seaquest) aan lopen. “Huh, hoe kan dat nou? Hij ligt met zijn boot in Curacao?” Welnu, die boot ligt nog in Curacao, zijn vrouw en kinderen zijn daar ook nog, maar hij is voor wat administratieve zaken even over in Nederland. Een geweldige timing!! En hoewel Coos het directie-/managementteam van Cmotions al uitgebreid op kantoor en op de spreekwoordelijke “hei” getroffen heeft, heeft elk van hen op de vrije zondag ook de moeite genomen naar ons feestje te komen.

In deze hartverwarmende setting werkt het weer ook nog eens boven verwachting mee. De zon gluurt af en toe even door de wolken heen, de regen is niet meer dan een verdwaalde drup en de wind wordt gebroken door de glazen wanden van het terras. Het is genieten op het terras en in de serre van De Tropen. Tussen de bedrijven door gluur ik naar het strand waar alle kinderen naar hartelust aan het spelen zijn. Sommigen zwemmen (al dan niet met hun kleding aan), anderen voetballen en weer anderen rollebollen door het zand. Een vertrouwd beeld.

Het is duidelijk dat ons emotioneel welzijn ruimschoots gevoed wordt deze middag. Op “materieel” worden we ook ontzettend verwend, zoveel kadootjes als wij krijgen! Het lijkt wel de actie “Help de Keijsers de winter door”. Aan wijn, champagne en port ontbreekt het ons voorlopig niet. De biologisch verantwoorde pruimenjam en appelmoes uit Uddel gaan we ons goed laten smaken. En zo ook de hagelslag, de kaas, de stroopwafels en de drop. De regenponcho’s en reisparaplu hopen we niet nodig te hebben, maar dat is vast een beetje naïef gedacht van ons (in psychologische termen noemen ze dat “ontkenning”, nietwaar?). Op een luie zondagmiddag gaan we ons als gezin buigen over een uitdagende legpuzzel. En vanavond hebben we als toetje een ijsje gehaald bij de nieuwste ijssalon die Heiloo rijk is; de komende tijd zullen ze ons daar vaak treffen gezien alle ijskadobonnen die wij gekregen hebben (lekker!!).
Aan het einde van de dag blijft een klein –vertrouwd- gezelschap over, bestaande uit landrotten en zeezeilers, en sluiten we deze genoeglijke middag af met een –hoe toepasselijk- beachburger en frites. Tico en Sil hebben, net al zo vele keren op reis, met hun zeilvrienden Bram en Gijs (Moonrise) een eigen tafel en meer dan genoeg te bepraten.

Op naar het gewone leven en op naar de epiloog! To be continued!

Op weg naar een epiloog!

2011-09-01T01:19:00.000-07:00

Het schrijven van een epiloog, een samenvatting of een conclusie van ons afgelopen jaar als je al weer even “thuis” bent, valt nog niet mee.

Niet alleen is het lastig terug te komen in de sfeer van het zeilersleven, ook word ik opgeslokt door de hectiek van het landleven. Of beter, laat ik mij opslokken door alles wat op mij afkomt.

Thuis zijn is vooralsnog veel DOEN en veel minder ZIJN en dat voelt als een enorme omschakeling. De enigen die hier geen last van lijken te hebben, zijn Tico en Sil. Wat voor mij maar weer bewijst dat kinderen enorm flexibel zijn. Tico en Sil passen zich (wederom) moeiteloos en geruisloos aan aan de situatie zoals die is. Een landleven met “landvriendjes”. Geen vissen vangen, maar padden zoeken. Niet wandelen of steppen, maar fietsen. Geen DVDtje kijken (voor de 100^ste keer dezelfde film) maar televisie waarop elke keer wat anders getoond wordt. Geen supersnelle, superzuinige douche, maar lekker in bad liggen tot je zo week bent als een schelpdier. Geen pijl en boog maken van bamboe, maar een cocktailbar timmeren in Timmerdorp. Kortom, Tico en Sil gaan door met het leven in het NU waar ik heen en weer geslingerd word tussen wat was, wat is en wat zal zijn.

Terug naar ons zeilend avontuur van 392 dagen en mijn voornemen een epiloog te schrijven.

Hardlopend door de bollenvelden, liggend in bad of ‘s avonds voor het slapen gaan, schieten de mooiste volzinnen door mijn hoofd die ons gevoel en ons beeld over het afgelopen jaar weergeven. En nu, zittend achter de laptop, is het vooral een wirwar van van alles en nog wat. Wil ik wat zeggen over de statistieken? Hoeveel mijl hebben we gevaren? Hoeveel landen hebben we aangedaan? Hoeveel wind of hoe weinig wind hebben we gehad? Hoe snel of hoe langzaam hebben we gevaren? Hoe hoog de hoogste golven waren? Hoe groot onze grootste dagafstand was? Of hoe weinig mijlen we in 24 uur we hebben afgelegd? Hoeveel vis we gevangen hebben? Hoe vaak we kreeft gegeten hebben? Hoeveel heeft dit jaar ons gekost? Of is het voor de volger interessanter te weten wat dit jaar ons heeft opgeleverd?

Welnu, ik permitteer mezelf wederom een beetje uitstel. Eerst maar onze “STUIF ‘NS IN” zondagmiddag 4 september a.s. van 14.00 – 17.00 uur!

Heerlijk op het strand, met onze voeten in het zand en met een wijds uitzicht.

Tot zondag!!

We zijn weer vertrokken!!

2011-08-20T02:12:00.001-07:00

Na 10 dagen hard werken aan de wal (het landleven) zijn we weer vertrokken met onze SeaMotions!! Voor een paar dagen Terschelling welteverstaan.

Woensdagochtend gaat om half 7 de wekker en zitten we om 7 uur in een volgeladen auto op weg naar de boot. We schuiven 3 IKEA-tassen en een AH-vriestas aan boord en even later gooien we de trossen los. Bestemming is het Franse Gaatje, een klein strookje water achter het "zeehondeneiland" Richel (Waddenzee,) waar het mooi ankeren is. De sluis bij Kornwerd gaat vlot: als we aan komen varen, kunnen we direct de sluis in. Stroom mee kruisen we richting het Franse Gaatje. We ankeren op 3 meter diep water, zodat we als het laag water is nog steeds water onder de kiel houden. We slenteren over de drooggevallen plaat, vinden nog een mooie schelp en graven naar pieren en kokkels. Het is prachtig, wijds en rustgevend. Het enige minpuntje is misschien de afwezigheid van de zon. Ik heb en houd het rillerig koud en terug aan boord zetten we voor mij zelfs even de kachel aan. Halverwege de nacht worden we wakker van gebonk en geschuur. De wind is gedraaid waardoor we met onze achterkant op de plaat geblazen worden, die bij laag water droog valt. Op zich geen enkel probleem, maar de fase nét voor en nét na droogvallen is altijd wat onrustig, met name als er golven zijn van verderop passerende veerboten. Dan liggen we enigszins te stuiteren op het harde zand. En hoewel onze boot heel sterk (gebouwd) is, doet dat stuiteren toch plaatsvervangend pijn.

Donderdagochtend varen we heel relaxed naar Terschelling. De grote exodus uit de jachthaven van Terschelling heeft dan inmiddels plaatsgevonden en met gemak vinden we in het voor ons bestemde vak een ligplaats langszij de steiger. En, we liggen voor de Oceans4, de Dehler van Nico en Wilma. Het is een heugelijk weerzien!! Alleen omdat het nog vroeg in de ochtend is, blijft de kurk op de champagnefles. 's Middags laten we ons de bubbels echter goed smaken en sluiten we daarna met elkaar de avond af met een gezellig etentje bij het"stamrestaurant" van Nico en Wilma: het Amsterdams Koffiehuis.

Vrijdag genieten we al fietsend volop van het wonderschone Terschelling. De heide is prachtig paars, De rood-oranje bessen van de duindoorn zijn van verre te zien. De luchten zijn typisch Hollands: blauw met schapenwolken. En de wind waait behoorlijk. Hoewel we de tegenwind-trajecten vooral in de beschutting van de bossen plannen, ontkomen we er niet aan dat we soms kromgebogen over het stuur op de pedalen moeten staan. Terug op de boot storten Tico en Sil zich op de krabben- en vissenvangst. Geregeld kunnen we hun vangsten bewonderen; in de emmer krabbelen krabben, zwemmen kleine visjes en hangt een verdwaalde naaldvis verticaal in het water.

Vandaag, zaterdag, blijven we nog 1 dagje. Nog 1 dagje luieren, krabben vangen, fietsen, lunchen, borrelen, lezen en relaxen.

Tot slot: met deze onverwachte update op ons weblog heb ik wat extra tijd voor mezelf gekocht voor het schrijven van mijn epiloog. To be continued!

THUIS!!

2011-08-11T13:58:00.000-07:00

Hoewel het maandagavond de –voorlopig- laatste keer is dat we aan boord van de SeaMotions slapen, doen we niet aan “laatste keer-sentimenten”. Misschien gaan we volgende week, als het weer een beetje opknapt, wel weer lekker naar de Waddeneilanden zeilen. Tenslotte hebben we nog “vakantie”.

Dinsdagochtend rijden we met een volgepakte kampeerbus naar Heiloo. Het voelt spannend als we de sleutel in de voordeur steken. Een voordeur trouwens die rijkelijk versierd is met kleurrijke ballonnen en met op de stoep een vaas zonnebloemen. Op de deurmat vinden we allemaal lieve kaartjes en mooie tekeningen. Wat een verwennerijen en via deze weg willen we de schenkers en afzenders in elk geval heel erg bedanken!!

We lopen een paar rondjes door het huis. En in de categorie “oh ja” zien we elk rondje weer andere dingen. De mooie, comfortabele, aspecten van een “huis” zoals een ruime keuken, een fijne badkamer, een was/droogcombinatie, een toilet dat je kunt doortrekken ipv moet leegpompen. Maar we zien ook hondenharen (bah), een lekkende badkraan en een op instorten staande speelhut in de tuin. Terwijl ik de bergen wasgoed sorteer en de wasmachine aanslinger, duikt Coos de schuur in om de emmers muurverf + rollers tevoorschijn te toveren. 1 uur na thuiskomst staan we in witte schilderspakken en gaan we van start met het verven van de 4 slaapkamers: muren en plafond. En dat alles moet dezelfde dag klaar zijn! We hebben nl. een strakke planning. Tussen de bedrijven door blijkt de droger wel vrolijk te draaien maar niet te drogen en zakt de stofzuiger in een coma weg…. Het eerste krijgt Coos weer aan de pruttel, het tweede niet.

Op woensdag staat het verhuizen van onze huisraad uit de opslag op de agenda. Om half 9 rijden we met de gehuurde verhuisbus naar de opslag en om half 10 draaien we de Kerkelaan weer in met 11mtr3 aan verhuisdozen …. Het grote sjouwwerk gaat beginnen. Wat daarbij enorm helpt, is dat mijn zus Karin is gekomen om ons te helpen. In no time staan alle 80 dozen georganiseerd verspreid door het huis.

Als we een 2^e keer bij de opslag aankomen, worden we ernstig geconfronteerd met typische? (Noord-) Hollandse onhebbelijkheid en de “macht” van de oudere (?). Voor ons rijdt een oudere man zijn Mercedes-station de opslagruimte in en parkeert deze zeer ruim bemeten precies voor de ingang waar wij met onze meubels door moeten. Aldus vraag ik hem allervriendelijkst en met redenen omkleed of hij zijn auto een paar meter meer naar links zou willen parkeren. Zijn reactie is ongelofelijk maar waar: “nou, eigenlijk niet”. Maar met non verbale tegenzin doet hij het toch, gelukkig. Toch laat het gebeuren mij niet los: het afgelopen jaar zijn we in zoveel landen geweest, hebben we met zoveel verschillende culturen en mensen te maken gehad, maar zo primair onvriendelijk als deze meneer deed, hebben we niet of nauwelijks meegemaakt. Wat is dat met Nederlanders en onvriendelijk doen? Een geconditioneerd patroon? Een ingesleten gewoonte? Niet meer weten hoe je vriendelijk en behulpzaam kunt zijn? Of dien ik het als een ongelukkig incident te beschouwen? Ik hoop van harte het laatste. Wij hebben ons in elk geval voorgenomen ons meer bewust te zijn dat we mensen, bekend of onbekend, vriendelijk, behulpzaam en gastvrij tegemoet treden.

Terug naar de verhuizing: de 2^e rit brengt onze zitmeubelen en bedden weer thuis. Ik kan me nu al verheugen op het slapen in het echtelijk bed. Ook al is ons oude matras nodig aan vervanging toe (we zouden het 10 jaar geleden al vervangen ….), het zal altijd beter slapen dan een luchtbed. Want dat is waar wij de 1^e nacht, heel romantisch voor de brandende open haard overigens, op hebben geslapen. Verder “speel” ik ’s middags met de nieuwe stofzuiger. In 6/10 seconde schiet het stof van de vloer naar de stofzak; wat een zuigkracht! ’s Avonds zijn we door onze buurtjes Jos en Cees uitgenodigd om te komen eten. Het is een gezellig en vertrouwd weerzien en we eten heerlijk.

Op donderdag rijden we naar de bollenschuur waar onze auto’s staan. Met behulp van de “jumpstarter” van Carmen krijgen we de auto’s eigenlijk direct aan de praat. Met mijn “zakjapanner” rij ik zo weer weg, alsof het gisteren was dat ik er voor het laatst in gereden heb. Coos’ hightech-Volvo start op eigen kracht, maar het elektronische systeem is wel van slag. Dashboard, ruitenwissers, richtingaanwijzers e.d. doen het even niet. En eenmaal geparkeerd in de onze straat blijkt het alarm om de haverklap af te gaan, zelfs als het alarm uitgeschakeld staat. Coos kan direct doorrijden naar de garage alwaar de auto “gereset” wordt.

Vandaag is ook de dag dat de kinderen weer thuiskomen. Het was best gek (maar ook heel praktisch) na 392 dagen met elkaar zijn dat ze nu voor maar liefst 3 nachten uit logeren waren. Opgetogen, opgewonden en nieuwsgierig rennen ze van kamer naar kamer. De schuur wordt niet overgeslagen want daar staat voor beiden een nieuwe, oude fiets, een maatje groter dan voor vertrek, op hen te wachten. Allemaal heel erg spannend en leuk. Een uur later is Tico vertrokken naar zijn vrienden Max en Sam en 2 uur later gaat Sil buurten bij zijn vriend Gijs een stukje verderop in de straat.

De rest van de dag zijn we bezig met dozen uitpakken en constateren dat een mens veel te veel spullen heeft, aanschaft en bewaart. Het afgelopen jaar hebben we uit 6 IKEA-tassen en 7 kratjes geleefd en hebben we eigenlijk niets gemist (ok, misschien mijn fohn wel een beetje). Nu staan er 80 dozen om uitgepakt te worden, die voor vertrek toch al behoorlijk gescreend ingepakt zijn? Wat zit er in godsnaam in die dozen dat zo belangrijk is?? Het gehele kledingarsenaal gaat direct op de schop en dat ruimt meteen lekker op. We nemen ons voor om over een tijdje samen met de jongens, tijdens een regenachtig weekend bijvoorbeeld, het hele speelgoedassortiment eens kritisch onder de loep te nemen: er is vast heel veel dat weggegeven of weggegooid kan worden. En wat moeten we met al die VHS-videobanden? Heeft iemand daar nog iets aan of kan dat rechtstreeks in de kliko? Hobbel-eland, loopauto en commode verschijnen een dezer dagen op Marktplaats. Kortom, grote voornemens om in huis “schoon schip” te maken.

Wat staat er voor vrijdag op het programma? De laatste dozen uitpakken, naar het gemeentehuis gaan en boodschappen doen voor Tico’s verjaardag zaterdag a.s.! Alsof we nooit zijn weggeweest….

En, een dezer dagen komt er nog een laatste –ja, toch “laatste”- update op onze blogspot. Dan is het klaar, over en uit. Althans, voor onze volgers. Voor ons zelf staat deze reis voor immer in ons geheugen gegrifd.

Terug in Heiloo?

2011-08-08T11:44:00.000-07:00

Vanaf dinsdag 9 augustus 2011 zijn wij weer "thuis" in ons huis, op ons vertrouwde adres in Heiloo!!
Als wij de 1e dagen druk zijn met klussen en verhuizen, logeren Tico en Sil een paar dagen bij Opa Ben en Oma Riny. Zij zijn vanaf donderdag a.s. weer thuis.

Stormachtig thuiskomen in Andijk!

2011-08-08T11:38:00.000-07:00

Zondag rond het middaguur arriveren Carmen, Rene, Camilla en Daphne in Oudeschild-Texel. We hebben volop stof tot praten; tenslotte hebben we elkaar een hele jaar niet gezien. De dames blijven vervolgens aan boord slapen en varen op maandag mee naar Andijk alwaar ze weer door Rene opgehaald zullen worden.
Tenminste, als we maandag gaan varen want het KNMI voorspelt onstuimig weer.

Rond 7 uur 's ochtends -op maandag- valt de regen nog met bakken uit de hemel en rommelt een forse onweersbui met bliksem over het eiland. Volgens de buienradar krijgen we rond 10.00 uur opklaringen, precies het tijdstip dat wij willen losgooien.

Onder donkergrijze dreigende wolken varen we Waddenhaven Texel uit en zeilen we met een dubbelgereefd grootzeil richting de sluizen van Den Oever. Achter ons zie we de opklaringen -blauwe lucht- ons inhalen. Op het wad waait het zo'n windkracht 4 uit het zuidwesten.

Bij de sluizen van Den Oever is het lekker rustig en na een kwartiertje wachten kunnen we door de brug naar de sluis. Weer een kwartiertje later varen we van zout naar zoet water; we zijn weer op het IJsselmeer. Inmiddels waait er een straffe windkracht 5, nog steeds ZW. Met wederom dubbelgereefd grootzeil scheuren we over glad water (hoger wal dus haast geen golven) met een krappe 10 knopen richting onze eindbestemming, jachthaven Andijk. Onze opstappers (Carmen, Camilla en Daphne) genieten van het relaxte en tegelijkertijd sportieve zeilen en hebben geen enkel last van katterigheid of zeeziekte. Onderweg heb ik sms-contact met buur(oppas)meisje Rianne die deze zomer dekmatroos is op de bruine vloot. Het blijkt dat we elkaar in de buurt van Den Oever op een half uur na net gemist hebben. Rond 2 uur zijn we bij Andijk aangekomen en er giert inmiddels een dikke windkracht 6 door het want . We worden onze vertrouwde ligplaats ingeblazen! De zon heeft plaatsgemaakt voor dikke bewolking en dreigende regen. Op de steiger staat Opa Ben te zwaaien en komt Oma Riny in de gele Fiat Panda luid toeterend aan rijden. Even later schuift ook Rene bij het gezelschap aan. Na thee en taart gaat ieder weer zijns weegs en blijven Coos en ik aan boord achter, met de bus van Opa Ben zodat we een vervoermiddel hebben om morgen mee naar Heiloo te komen. Tico en Sil gaan mee naar De Rijp.

In plaats van achter over leunen en de afgelopen 392 dagen de revu te laten passeren, gaan Coos en ik als dollen aan de slag. In no time is het busje van Opa Ben volgeladen met stinkend beddengoed, zijn de kledingkasten in IKEA-tassen gepropt, hebben we alle schoenen bij elkaar gezocht, schuiven we 4 vuilniszakken met knuffels van Sil in de auto, zitten alle laptops, netbooks, oplaadsnoertjes, satelliettelefoon, etc. in een kratje en doen we de inhoud van de voorraadkasten in boodschappenshoppers. Kortom, voordat wij aan het avondeten zitten, is de boot meer dan half uitgeruimd en wijst er binnen nog maar weinig op een wereldreizende zeilboot. Het lijkt er meer op of we terug zijn gekomen van een 4 weken durende zomervakantie. En eigenlijk voelt het nu ook nog wel zo, alsof we terugkomen van een korte vakantie... Is dat gek? Verandert dat als we in Heiloo zijn? Geen idee, we gaan het wel beleven.

Sil op de fiets!

Tico met grote nicht Camilla

PS: met dank aan de iPhone-foto's van Carmen/Daphne/Camilla .... ons fototoestel en usb-kabeltje zijn al opgeruimd....

Maandag 8 augustus 2011, SeaMotions terug in de thuishaven!

2011-08-06T10:28:00.000-07:00

Maandag 8 augustus 2011 in de loop van de middag verwachten we na 392 dagen zeilend reizen onze thuishaven in Andijk binnen te lopen en de SeaMotions op onze vertrouwde ligplaats aan te meren.

Slibltong, fietsen en de HEMA

2011-08-06T10:18:00.000-07:00

Op vrijdagochtend liggen we aanvankelijk in de gemeentehaven langszij een binnenvaartschip, een soort schelpenboot. Ze happeren schelpen van de bodem en "wassen/spoelen" deze in een grote bak aan boord waarna de schelpen in 1mtr3zakken gedaan worden voor de verkoop aan de tussenhandel. Het gehele gezin van deze schelpenboot gaat om 9 uur 's morgens -als wij nog aan de Hollandse temperatuur van zo'n 18 graden moeten wennen- in hun privebad zwemmen, te weten die grote, vierkante bak met zeewater (10 x 10 meter). Brrrr, koud.

We hebben contact met de havenmeester; zij verwacht dat er halverwege de ochtend wel een mooie steigerplek voor ons vrij zal komen. Ondertussen horen we vanaf de kant een welbekend YOEHOE, oftewel Oma Wil en Opa Jan zijn gearriveerd! Na ruim een jaar zien we elkaar weer en horen we vertrouwde kreten als: "wat zijn de kinderen groot geworden" en "meis, je bent wel grijs geworden". Omdat de klim over een het binnenvaartschip iets teveel vergt van de lenigheid van Oma Wil, wandelen zij alvast met Tico en Sil naar de speeltuin van de jachthaven. Wij volgen met de boot, want Berna (de havenmeester) heeft groen licht gegeven; ze vaart voor ons uit met de rubberboot de jachthaven in.

Achterin de jachthaven parkeren we onze boot aan een prachtige vrije plek langs de steiger en klimmen Opa Jan en Oma Wil aan boord voor koffie, meegebrachte soesjes en er worden volop kadootjes uitgedeeld.
's Middags gaan de oudste en jongste generatie met elkaar op stap (Ecomare en bitterballen eten op een terras in Den Burg), maken wij schoon schip en doen we een powernap zodat we weer fris en fruitig zijn voor het avondprogramma. Nou ja, fris en fruitig gaat voor mij niet helemaal op ... ik ben snipverkouden en functioneer bij de gratie van paracetamol en neusspray.

's Avonds gaan we namelijk, belofte 1 aan Tico en Sil, eten bij 't Pakhuus; ze verheugen zich al weken op slibtong. Ze (we) smullen ervan en Oma Wil verlekkert zich aan Texels lam.

Belofte 2 wordt op zaterdagochtend ingelost. Na het ontbijt gaat Coos met Tico en Sil namelijk fietsen huren. De hele ochtend zien we Sil blij langs de jachthaven heen en weer fietsen. En voor koffie drinken met Opa Jan en Oma Wil hebben ze ook geen tijd, want er moet gefietst worden. Als Opa en Oma weer vertrokken zijn, gaan we met z'n vieren op de fiets naar Den Burg. Halverwege moeten we schuilen vanwege een wolkbreuk. Wat een regen ... maar heel koud is het gelukkig niet. In Den Burg lopen we door de gezellige winkelstraatjes en haal ik mij mijn hart op in de HEMA!

Vanavond hebben we een rustig avondje en morgen krijgen we opnieuw bezoek: Carmen (zus Coos), Rene, Camilla en Daphne komen gezellig op bezoek. De dames van dit gezelschap varen vervolgens maandag met ons mee naar onze thuishaven in Andijk. En dan zijn we echt bijna thuis.

AANGEKOMEN op Texel!

2011-08-04T23:17:00.000-07:00

Veel sneller dan verwacht komen we vandaag (5/8) aan op Texel. Exact 23 uur na vertrek hebben we 185 mijl afgelegd. Een supersnelle (laatste) oversteek dus.

Bij vertrek van the Swale varieert de lucht van lichtgrijs tot donkergrijs en dat blijft de hele dag zo. Niks aan. We hijsen we de gennaker maar al na een paar uurtjes moeten we deze inrollen omdat de wind verder aantrekt. En het begint te regenen; het kan niet Hollandser. Heel geleidelijk gaat het steeds iets harder waaien en scheuren we over de (nog) vlakke zee. Stroom mee doen we geregeld 11-12-13 knopen. De zee bouwt zich op en zo nu en dan surfen we op topsnelheid. Stroom tegen varen we nog steeds 8-9 knopen. In de namiddag trekken we het 1e rif in het grootzeil. Net voordat het donker wordt een 2e en rollen we de fok een beetje in. We blijven snel varen.
Om ons heen is het een brei van lichtjes: vissersboten, vrachtschepen, boortorens en anderssoortige lichtplatforms midden in op de Noordzee.

Anders dan normaal loop ik de 1e wacht. Dit omdat ik al een gezondheidsslaap gedaan heb van 18.00 - 20.00 uur. Want terugkeer in de maatschappij gaat niet zonder kleerscheuren op gezondheidsvlak.Waren Tico en Sil de laatste dag in Londen al snipverkouden, hoesterig en koortsig, nu ben ik aan de beurt.
's Ochtends snuf ik wat, 's middags zit mijn neus vol en 's avonds heb ik een griephoofd. Met paracetamol probeer ik het "wattengevoel" in mijn hoofd te temperen, hetgeen slechts heel beperkt lukt. Om 24.00 uur maak ik Coos wakker en duik ik mijn bed in. Om 03.30 uur rol ik er met een gevoel niet geslapen te hebben weer uit en voeg ik me bij de kapitein. Tegen de stroom in gaan we door het Marsdiep op weg naar Oudeschild waar we om half 6 een bomvolle Waddenhaven binnenvaren. En vervolgens direct weer uitvaren. Achterin de jachthaven, waar de grotere schepen moeten liggen, ligt het al 5-dik. Als alternatief parkeren we de boot in de vissershaven langszij een binnenvaartschip. En we hopen dat deze ochtend maar veel zeilboten op weg gaan naar een andere bestemming, zodat er voor ons een mooie ligplaats ontstaat.

Ja ja, we zijn weer in Nederland!! Gek hoor en het voelt nog heel onwerkelijk. Later vandaag verandert dat gevoel vast; dan komen Opa Jan en Oma Wil en gaan we met z'n allen lekker slibtong eten in 't Pakhuus.

To be continued!

Life live to the max!

2011-08-03T09:58:00.000-07:00

Wat een fantastische week in Londen! Wat een bruisende stad, wat is er veel te zien en te doen. En vanuit St.Katherine’s Dock zit je echt in het hart van alles. Het openbaar vervoer is goed geregeld, er zijn volop leuke eettentjes en koffiebars. Elke dag kun je wel een andere markt bezoeken: wij zien Covent Garden en krijgen volop straattheater als kado erbij, Greenwhich Market met bij de ingang overheerlijk geurende eetstalletjes variërend (Portugees, Thais, Vietnamees, Italiaans en nog veel meer). De winkelstraat Oxford Street is enorm met alle flagshipstores zoals H&M, Zara, Mango, Nike en nog veel meer. De musea zijn gratis, groots en geweldig. De rondleiding door het house of Parliaments is interessant: de politiek staat bol van de rituelen en tradities van eeuwen geleden.

Attracties als Londen Eye, the Londen Dungeon, Madame Tussaud, een musical hebben wij aan ons voorbij laten gaan: de rijen waren ons veel te lang. Juli en augustus zijn de topmaanden voor wat betreft toerisme in Londen en dat was vooral in het weekend te merken. Het is heel lang geleden dat wij zoveel mensen op zo weinig mtr2 bij elkaar hadden gezien: fascinerend. Volgend jaar verwachten ze, vanwege de Olympische Spelen, een verdubbeling van het aantal toeristen in de stad. Dan moet je hier volgens mij niet willen zijn.
Nadat we allerhande kunstwerken bewonderd hebben, drinken we afternoon tea op de riante binnenplaats van de Victoria & Albert Gallery: de fontein in het midden wordt met dit warme, zonnige weer door de locals met jonge kinderen vooral als zwempoel gebruikt. We lopen voorbij Harrods en schuiven naar binnen bij Harvey Nicols. We browsen over elke verdieping en verschillen van mening over welke designjurkjes mooi, leuk, lelijk zijn. En op de 5th floor strijken we neer en eten we sushi; geweldig dat bij Tico en Sil de nieuwsgierigheid het wint van “wat de boer niet kent dat eet ie niet”. We smullen van onbekende, maar lekkere hapjes. Tussen al deze bedrijven door (lees: ’s ochtends om 08.00 uur) ga ik nog een keer hardlopen langs de rivier: vanaf de Tower Bridge tot voorbij Westminster Bridge en weer terug. Met mij lopen er veel hardlopers langs de riverside, waaronder een groot aantal met rugzak op de rug. Hardlopend naar het werk met kantoor-outfit in je rugzakje?

Zo zijn de dagen in Londen: life live to the max!!

Deze ochtend, om 06.00 uur, gaan we via de sluis de Thames weer op en varen we met de ebstroom richting Queenborough. Tegelijk met ons vertrekt een ons bekend schip uit de jachthaven, namelijk de GreenSaga. (Harm/Michaela: de nieuwe eigenaren zijn nog steeds erg blij met hun boot! )

Onderweg besluiten we het naargeestige oord Queenborough links te laten liggen en –buitenom- door te varen naar The Swale en een mooringboei op te pakken bij Harty Ferry. Zo gezegd, zo gedaan.

Met de bijboot gaan we naar de “causeway”, een verhard pad (helling) dat het water in loopt waar trailerbare bootjes in en uit het water gehaald kunnen worden. We parkeren onze dinghy bovenaan en maken een wandeling door The Oare Marshes, onder de vogelaars een populair (drassig) natuurgebied en deze vogelaars komen we bepakt met verrekijkers op standaard en fotocamera's –naast vogels- dan ook volop tegen.

We belanden bij een heel klein, heel oud kerkje en daar vandaan hebben we uitzicht over de kreek The Oare en kunnen we zelfs de Priscilla van Elyn en Nico in de verte zien liggen.

Morgenochtend (4/8) is het wederom vroeg dag; dan vertrekken we voor de 200 mijl naar Texel alwaar we vrijdag(na)middag denken aan te komen.

To be continued!

Nog meer Londen!

2011-08-01T12:18:00.000-07:00

Al dagen sjouwen we door deze geweldige, drukke, hippe, leuke, grote stad. We kijken onze ogen uit. We browsen met metro, dubbeldecker, hop on-hop off bus, taxi, Thames Clipper naar verschillende bezienswaardigheden. Denk aan: Historic Museum, Big Ben, House of Parliaments, Westminster Abbey, Buckingham Palace, Greenwich -Meridian Line, Tower Bridge, Londen Eye, St. James Parc, O2, Picadilly Circus, Covent Garden. Inge, Tico en ik shoppen in Oxford Street. Coos bezoekt het Design Museum en Tate Museum. In het weekend is het zo druk dat we ons op een 3 dagen durende Koninginnedag wanen, op het Leidseplein in Amsterdam ... zoveel mensen ... overal rijen ..... waar we niet in gaan staan (we zien dus niet alles van binnen). We lunchen in het park, we eten dim sum bij de jachthaven, Ben kookt zijn beroemde bami aan boord en 's nachts vallen we allemaal in een comatueuze slaap.

Hier een paar foto's; via het rechterkader kom je in het webalbum.

Overweldigend London!

2011-07-31T01:21:00.000-07:00

Wat een bruisende stad, wat ontzettend veel mensen (overal), wat een geweldige “riverside”, wat een winkels, wat een drukte en wat een verrassingen!! Niet alleen zijn Ben en Riny hier voor een paar dagen, maar afgelopen vrijdagmiddag staat ook ineens Inge voor mijn neus! Helemaal gezellig!!

To be continued!

London!!

2011-07-27T04:08:00.000-07:00

Aangekomen en afgemeerd in St. Katherine’s Dock! Het ziet er geweldig uit. We liggen in het Central Bassin met aan onze linkerhand een Starbucks!!

To be continued!!

The Medway, door de ketting ....

2011-07-26T12:50:00.000-07:00

Op zondagmiddag varen we onder een mager zonnetje binnendoor naar Queenborough en gaan we linksaf de Medway op. We zien kwelders met zandbanken waar groepen steltlopers hun snavels in de drek steken op zoek naar voedsel. Af en toe zien we een verdwaalde zeehond zijn kop boven water steken of zich op een modderplaat nog eens omdraaien in het zonnetje. Dit natuurschoon wordt her en der ruw verstoord door grote industriele panden met dito rokende schoorstenen of een stinkende mesthoop van een supergrote varkensboer.

Na 8 mijl passeren we Gillingham aan ons linkerhand en nog een mijl verder pakken we ter hoogte van Upnor een vrije mooringboei op precies tegenover een lieflijk kasteeltje. Het is exact op deze plek waar 500 jaar geleden onze nationale held Michiel de Ruijter "door de ketting brak", de verdedigingslinie van de Engelsen. Michiel de Ruijter veroverde daarbij het vlaggenschip van de Engelse marine, HMS Charlotte. Door een sterke ebstroom bereikten Michiel en zijn makkers de gewilde Royal Dock Yard niet, de plek waar Engeland al zijn oorlogsschepen bouwde. De Engelsen brachten vervolgens in de rivier -als barricade- vele schepen tot zinken waardoor het Michiel de Ruijter ook bij opkomend tij niet meer lukte de scheepswerf in te nemen.

Als we even later door het kleine dorpje Upnor lopen (120 inwoners) zijn we een ware bezienswaardigheid: een Nederlandse boot en dan ook nog "een grote catamaran"!! Zoiets zien ze niet vaak op de rivier. En het is voor Paul en Jackie Smith, een Engels stel dat ons op straat aanspreekt, reden genoeg om ons uit te nodigen voor "a cup of English Tea at their house". Met uitzicht op de rivier drinken we (zwarte) thee en bewonderen we de koi karpers in hun vijver.

Maandagochtend verken ik -al hardlopend- de overkant van de rivier (Gillingham/Chatham): het ziet er aan de waterkant uit als de muziekwijk van Almere. De binnenstad wordt opgesierd door wat koloniale "laagbouw" en diverse universiteitsgebouwen. Bij de marina rijzen twee grote blauwglazen kantoortorens uit de grond en even verderop ligt de beroemde Royal Navy Dock Yard, waar tegenwoordig een museum huist (Historic Boatyard Museum). Al met al is het een rare mix.

's Middags gaan we naar het Historic Boatyard Museum. Zonder enige voorkennis verwachten we een uit de hand gelopen hobbymuseum, maar in werkelijkheid blijkt het een geweldig groots opgezet museum op de plek waar vanaf ruim 500 jaar geleden tot 1970 alle Engelse oorlogsschepen werden gebouwd, incl. duikboten. De tentoonstelling over de reddingsboten (Engeland heeft sinds 1824 een uit vrijwilligers bestaande reddingsdienst) is schitterend opgezet. We maken kennis met de wereld van (hulp)materialen ten tijde van de 2e wereldoorlog: amfibie-voortuigen, noodbruggen (pontons), barricade-opruimende tanks, en vrachtwagens met mijnenleggende aanhangwagens.

We krijgen een geanimeerde rondleiding in de nog in gebruik zijnde touwslagerij (Tico maakt een eigen stuk touw!) en we duiken onder in een duikboot. Als je nog niet claustrofobisch bent, dan wordt je het wel in een duikboot uit de jaren 50: binnen is het krap, benauwd en primitief. Heel interessant, temeer als je weet dat deze specifieke duikboot nog tot 1993 in gebruik was. Vervolgens hollen we door de expositieruimte van Royal Dock Yard en hebben we nog een half uur voor de tentoonstelling over de Titanic. Dan is het sluitingstijd en hebben nog lang niet alles gezien. Welnu, dit museum is een aanrader als je in deze contreien bent.

Dinsdagochtend varen we via de tanksteiger bij Gillingham Marina de Medway af richting Queenborough, onze pitstop voordat we op woensdagochtend met het tij mee naar Londen zullen varen. In Queenborough pakken we een mooringboei op en even later varen we met de dinghy naar de kant om een wandeling door het dorpje te maken. Helaas is Queenborough ongeveer het minst inspirerende dorpje wat we de afgelopen 365 dagen gezien hebben. We hebben er niets van schoonheid kunnen ontdekken en binnen een half uur zitten we weer in de dinghy terug naar onze boot.

Ramsgate en The Swale

2011-07-24T03:46:00.000-07:00

Op vrijdagavond rond 21.00 uur meren we aan in de marina van Ramsgate. ’s Nachts spoelt de boot helemaal schoon door een overdadige hoeveelheid regen die naar beneden valt.

Voordat we zaterdagochtend vertrekken, wandelen we nog even door het centrum van Ramsgate. Zo mooi als de kustlijn van Zuid-Engeland, bezien van af zee, is (groene heuvels, witte krijtrotsen, prachtige landhuizen, trotse vuurtorens), zo troosteloos doen de centra van de vele Engelse kustplaatsen aan. In Ramsgate wordt het winkelaanbod overheerst door 1 Pound-winkels, pandjesbazen en andere kredietverstrekkende instanties…. De mensen hier hebben het niet breed (veel werkloosheid), maar ze willen wel graag mee doen met de nieuwste (technische) gadgets … De pandjesbazen spinnen er goed garen bij.

Om 12.00 uur kiezen we het ruime sop en varen we aan de wind naar North Foreland, alwaar we “linksaf” moeten richting South Channel, Gore Channel, Margate Hook en Horse Channel. Bij de boei Columbine Spit buigen we nog wat meer linksaf en het is daar dat we tegemoet gevaren worden door Elyn & Nico in hun Priscilla. Het verschil kan niet groter: een witte polyester Outremer 45 en een gele houten Dellimore uit 1930. Gezamenlijk zeilen we halve wind/ruime wind The Swale op tot aan Harty Ferry alwaar we beiden een mooringboei oppakken. Tot dan verkeren Coos en ik in de veronderstelling dat we met de dinghy naar de kant gaan en met elkaar bij een Engelse pub vlees en friet gaan eten. Maar, we blijken ons ongeveer in the middle of nowhere te bevinden. Wij hebben ons van te voren niet gerealiseerd dat de kreek links van ons binnen enkele uren ongeveer geheel droog valt. Wat dan voor minstens 6 uur resteert is vieze, dikke, stinkende modder.

Niet getreurd: aan boord van de SeaMotions porren we de kachel op en Elyn en Nico nemen Muier Schippersbitter mee. Coos flanst even later een smakelijke bami in elkaar en voor het weten is het hartstikke laat. En dat terwijl het zondag vroeg dag zal zijn voor ons allemaal. Rond 06.00 uur is het hoog water en uiterlijk 06.30 uur moet de Priscilla terug varen naar haar steigertje in de Oar Creek. Wij volgen even later in de bijboot. De kreek ligt vol met kleinere en grotere (zeil)bootjes, vooral veel authentieke houten scheepjes. Het is voor ons geweldig leuk om te zien waar Elyn & Nico al zoveel jaren hun “buitenhuis” hebben. We ontmoeten Alan, de man die hun antieke boot in originele staat gerestaureerd heeft en we begrijpen dat er door een iemand anders daags ervoor al “een grote catamaran” gespot was in Ramsgate. Het is een kleine gemeenschap aan de Oar Creek, men helpt elkaar en weet (bijna) alles van elkaar. Dus ook dat die grote catamaran waar Elyn & Nico een oceaan mee overgestoken zijn in de buurt is.

Na de koffie/thee zitten wij, voor 09.00 uur, wij weer in de dinghy terug naar de The Swale; anders staat er zelfs voor een ondiepe bijboot niet meer genoeg water in de kreek. De komende dagen browsen we wat in The Swale en in the Medway voordat we woensdag 1 uur na laag water –dus met het tij mee- naar Londen varen.

Je kunt weer "live" meevaren!

2011-07-22T02:24:00.000-07:00

Nu we weer in Het Kanaal varen, kun je weer "live" meevaren.
Klik op deze link en druk op 'toon op kaart' (rechts op het scherm).

(dit werkt alleen als we onze navigatie-apparatuur aan hebben, dus tijdens het varen)

Hier een foto gemaakt door Peter van de "Gateway" en andersom hebben wij hun schip gefotografeerd.

Brighton, quick and dirty!

2011-07-22T02:16:00.000-07:00

De eerste uren na het vertrek uit Poole kunnen we heerlijk zeilen, maar rond het middaguur is de wind op en moeten we de rest van de trip naar Brighton motoren. En dat alles onder een licht- tot donkergrijs wolkendek. Ik blijf de gehele trip binnen en verstop mezelf onder een dekentje met nieuwe (oude) tijdschriften van de Moonrise. Coos gooit de vislijn uit in de hoop een paar makreeltjes te vangen, maar ze willen niet bijten. Voor het avondeten dus geen gerookte makreel, maar een restje spaghetti van de dag ervoor.

Net voordat we de marina van Brighton binnen varen, horen we een bekende bootnaam over de marifoon, de Calibris Alba. Dat is een Engels zeilschip dat ongeveer tegelijk met ons Flores binnen kwam varen na de oversteek van Bermuda naar de Azoren. Welnu, de geschiedenis herhaalt zich, want inderdaad tuffen Inga en John tussen de breakwaters de haven in. Zij komen rechtstreeks uit Terceira (Azoren) en hebben –net als wij- een paar dagen behoorlijk ruig weer gehad met harde wind en hoge golven. We zijn blij te horen dat een aantal andere (Amerikaanse) boten van het Nlse radionetje Bermuda-Azoren dit ruige weer ook goed doorstaan heeft en in Ierland danwel Falmouth is aangekomen. Ook onze Deense vrienden op de –kleine- Vela zijn na vele ontberingen, waaronder platgeslagen en een man overboord, ook heelhuids aangekomen in Falmouth. Alle schaapjes op het droge, gelukkig.

In de regen lopen we naar de enorme supermarkt die Brighton Marina rijk is (van maandag tot en met zaterdag 24 uur per dag open!!). We halen wat vers brood en vers fruit. Rond 22.00 uur schuiven we in onze bedjes en vallen we al lezend in slaap.

Vrijdag begint voor mij met hardlopen. En op deze manier krijg ik iets meer mee van Brighton dan alleen de marina. Langs de boulevard wordt alles in gereedheid gebracht voor een nieuwe dag toerisme. Platte Fish&Chips-tenten worden afgewisseld met hippe koffietenten met daartussen allerlei vermaak voor kinderen variërend van speeltuintjes, trampolines tot aan mini-midgetgolf. En, het is zonnig!! Wat ziet de wereld er toch mooi uit als de zon schijnt.

Inmiddels zijn we onderweg …. 75 mijl naar Ramsgate. Dat komt stroomtechnisch voor de zaterdag, de bocht om naar The Swale, beter uit dan als we nu naar Dover zouden varen.

To be continued!

Brownsea Island

2011-07-21T01:15:00.000-07:00

Na een rustige nacht voor anker begint de dag met regen, regen, regen! En het kacheltje moet echt even aan om de kou uit de boot te verdrijven. Gelukkig blijft het niet regenen en kunnen we onze gekooide tijgers, Tico en Sil, samen met Bram en Gijs loslaten op het eiland. De hele trip hiernaartoe hebben deze mannen zich namelijk verheugd op het weer ter hand nemen van hun in de Azoren vervaardigde pijl en bogen. Brownsea Island is voor de gelegenheid dan ook omgedoopt tot Bogeneiland. We wandelen in een rustig tempo door het bos.

De jongens zien we af en toe voorbij komen om ze daarna weer tussen de bomen te zien verdwijnen. Zijn zij op jacht naar de herten en eekhoorns of hebben ze hun zinnen gezet op de pauwen die het eiland rijk zijn? Eerstgenoemde dieren blijven voor ons verborgen, maar tegen de tijd dat we het ieniemienie dorpje bereiken (een kerk, een landhuis en een handjevol arbeidershuisjes) zien we volop pauwen.

In St.Mary’s Chapel, een heel oud, klein kerkje, horen we een stukje geschiedenis van het eiland en de link die het eiland heeft met Nederland. Een meneer van Raalte, zoon van een Nederlandse vader en Engelse moeder, heeft het eiland in de 19^e eeuw voor zijn verjaardag kado gekregen. En na zijn overlijden (eind 1800) is er een stukje aan de kerk aangebouwd waar nu zijn graftombe staat. Een andere link met Nederland stamt uit de tijd van de 2^e wereldoorlog toen veel Nederlanders vluchtten naar Engeland en terecht kwamen in een opvangkamp op dit eiland. Na de 2^e wereldoorlog organiseerde de oprichter van de Scouting (Sir Baden Powell) het eerste jongenskamp op het eiland. Tot op heden zijn vele (internationale) scoutingkampen hier georganiseerd. In die tijd is het eiland ook tot natuurgebied uitgeroepen. En net als in veel andere natuurgebieden probeert men hier het originele dieren- en plantenleven te herstellen. En voor dit eiland betekent dat dat alle rododendorons met wortel en tak uitgeroeid moeten worden. Deze –in onze ogen- prachtig bloeiende struiken zijn in de tijd van de rijke Engelse adel in de schitterende kasteeltuinen geplant, zo ook op Brownsea Island. Maar blijkbaar plant de rododendoron zich voort als een konijn, want de Nature Trust is al 40 jaar met dit uitroeiingsproject bezig, zo vertelt een boswachter ons. De natuurlijke voortplanting van de naaldbomen komen in het gedrang en daarmee bijv. de voedselvoorziening van o.a. de eekhoorns. Deze week legt hij met een tiental jongeren (vrijwilligers) de hand aan de laatste struiken op het eiland. Voordat we, in de regen, weer terugwandelen naar de ankerplaats bezondigen we ons in de Tearoom aan zelfgebakken cake en pastries. Heerlijk!

’s Avonds gaan we met z’n allen eten bij een Indiaas restaurant in Poole; het eten is heerlijk, we zitten lekker en het is bovenal weer erg gezellig. Het is nu echt het laatste avondmaal “over de grens” met de Moonrisers. En we zullen elkaar in Nederland zeker weer opzoeken.

Vandaag, donderdag, gaan we om half 8 anker op en beginnen we aan onze opmars naar de volgende highlights: eerst treffen we zaterdag a.s. Elyn en Nico in The Swale, een zij-arm van de Theems. En, dat is de 2^e highlight: we zijn op weg naar …. Londen! Eind juli hebben we voor 1 week een ligplaats gereserveerd in St. Katherine’s Dock, in het hartje van Londen!

Het Kanaal over!

2011-07-21T00:08:00.000-07:00

Die busrit naar Lihou Island op Guernsey hebben we nooit gemaakt. ’s Maandags begint mijn dag met hardlopen: 4 x 15 minuten. Jawel, progressie! Na het ontbijt gaan we de Food Market ontdekken. Jammer genoeg is dit niet een versmarkt zoals we deze in Zuid-Europa zo vaak zagen: een grote hal met fruit- en groentestalletjes, een visafdeling, en andere lokale lekkernijen. In St. Peter Port kun je in de Food Market weliswaar lokale groenten kopen, maar eigenlijk is het gewoon een supermarkt. Op de terugweg duik ik nog een klein kapperszaakje binnen; heb al dagen last van “a bad hairday”. Een chinese die erbarmelijk slecht engels spreekt, knipt en föhnt mijn haar prima. De komende dagen maar zittend slapen, dan blijft het langer in model. Ondertussen zijn Coos, Tico en Sil terug naar de boot. Coos wil nog een paar klusjes doen en Tico en Sil hebben zin om met Axel met LEGO te spelen, ik heb nog een draai was liggen. Kortom, we blijven de rest van de dag op en rond de boot. Meerdere keren per dag kijken we naar de weersvoorspellingen voor de volgende dagen: wanneer is het een goed moment om Het Kanaal weer over te steken? En wat wordt dan onze bestemming? Gaan we een nachtje door naar Eastbourne of doen we een dagtocht naar bijv. Poole en hebben we een meet&greet met de Moonrise?

Op dinsdagochtend 07.00 uur begint Coos’ dag met het weerbericht. En dat ziet er prima uit voor een oversteek. Om 08.00 uur nemen we afscheid van de EMMA en gooien we de trossen los. Stroom mee sjeezen we tussen Guernsey en Herm door en binnen 2,5 uur hebben we de 23 mijl naar Alderney afgelegd alwaar we in de Alderney Race (de zee tussen Alderney en het Franse vasteland) ons snelheidsrecord van de dag halen: 14,7 knopen. De stroom loopt daar lekker mee. Tot dan is het overigens nog onzeker wat onze bestemming gaat worden. De wind is te noordelijk om naar Poole te zeilen –waar de Moonrise naar onderweg is- en de oostwaartse stroom helpt ons niet. Later in de middag krimpt de wind meer naar het westen en gaat de inmiddels westwaartse stroom ons juist wel een handje helpen. En aldus is besloten: we gaan naar Poole.

Om 18.00 uur hebben we via de marifoon contact met de Moonrise over het avondeten en om 19.30 uur laten we het anker vallen in de beschutting van Brownsea Island. Even later zitten 8 man bij ons aan boord aan de spaghetti. Gezellig!

Wandelen, lunchen & golfen op Guernsey!

2011-07-17T09:28:00.000-07:00

De zondag begint regenachtig maar dat weerhoudt ons er niet van om via het prachtige klifpad richting Fermain Bay en Sausmarez Manor te wandelen. De bossen ruiken overheerlijk naar natte bladeren en Sil waant zich in het Heilooer Bos. Bij The Beach Cafe in de mooiste baai van het eiland (volgens de folders), Fermain Bay, strijken we neer voor een pitstop: warme chocolademelk met slagroom en crab sandwiches. Een beetje een gekke combinatie, maar de warme choc past bij het frisse weer en de crab sandwich is een lokale specialiteit die wij toch ook geproefd willen hebben (persoonlijk vind ik ze niet heel bijzonder smaken ....)

Vanaf The Beach Cafe wandelen via rustieke slingerstraatjes met aan weerszijden kasten van huizen en prachtig onderhouden tuinen naar de hoofdweg waaran Sausmarez Manor ligt, een 800 jaar oud landhuis met een ongewoon ingerichte tuin en onverwachte activiteiten. Zo is er een subtropische tuin, een bassin waar je met radiografisch bestuurbare bootjes kunt varen, een grote moestuin, een golfbaan, een koper-, tin- en zilversmidmuseum en een heuse tearoom met home baked pastries. En door dit alles heen tref je ontelbare beelden aan gemaakt door wel 100 verschillende kunstenaars. Kortom, een allegaartje van van alles en niet iets wat je direct bij een "sjiek" landhuis verwacht.

Hoewel we gekomen zijn om het landhuis van binnen te bezichtigen, belanden we uiteindelijk op de golfbaan. Op 1 dag van de week zijn er nl. geen guided tours in het huis en je raadt het al: dat is op zondag. Helaas, maar het alternatief blijkt erg leuk: de (mini) 9-holes golfbaan die het landgoed rijk is. We huren golfclubs, ieder een 7, een 8 en een putter en we gaan op pad. Met gebogen benen, gestrekte armen en de kont achteruit proberen we via een soepele swing de bal te raken. En dat is nog niet eenvoudig. Sil is erg schattig met zo'n golfclub in zijn hand en of zijn bal nu wel of niet op de green komt, maakt hem niet zoveel uit. Plezier heeft ie toch wel. Tico is buitengewoon serieus en slaat goed: zeer beheerst en ontspannen. We hebben ontzettend veel lol met elkaar; het is haast jammer dat we na 9 holes al klaar zijn. Na afloop halen we bij de -stoffige- tearoom nog wat home baked pastries "to go" en gaan dan op een holletje naar de bushalte, zodat we net op tijd terug op de boot zijn voor "happy hour" met de EMMA bij ons aan boord. De busrit richting Lihou Island, een klein eilandje (aan de NW-kant van Guernsey) dat alleen te voet en bij laag water te bereiken is, stellen we uit naar ... morgen?

To be continued.

Hollands weertje!

2011-07-17T00:38:00.000-07:00

De dag van aankomst doen we niet veel: Tico, Sil en Axel vinden elkaar met spelen. Coos en ik doen een boodschap, lezen en dutten wat. ’s Avonds gaan we met de EMMA –in de motregen- naar Castle Cornet waar een muziekfestival is. Verspreid door dit prachtige, oude fort spelen verschillende lokale muzikanten verschillende stijlen muziek, variërend van folk naar rock tot aan een eenzame puber die dapper z’n best doet wat muziekstukken op zijn klarinet ten gehore te brengen. Het is heel jammer dat het weer niet meewerkt; na een uurtje laten we de regen voor wat ie is en duiken we een spijslokaal in voor warme chocolademelk, thee en brownies. Ook gezellig!

Zaterdagochtend trek ik de hardloopschoenen weer aan. Hoewel het hardlopen nog niet vanzelf gaat langs de klifpaden van Guernsey (iets te stijl omhoog en omlaag voor een ongeoefende loper) geniet ik volop van de geur van natte bomen en het geluid van de golven die op de rotsen stukslaan. De weg voert langs natural swimmingpools en tot mijn verbazing zie ik mensen zwemmen. Let wel: het is slechts 16 graden, het waait een straffe windkracht 5 en het regent continu. Het blijkt dat deze generatiegenoten het hele jaar door hier elke ochtend gaan zwemmen!

Al hardlopend kom ik langs een race-circuit voor 1 dag. Bij St. Peter Port worden vandaag “formule 1 tijdraces” gehouden. Geen professionele, commerciële races, maar hobbyisten van jong tot oud die met volle overgave oude race-auto’s opknappen en er in gaan racen. En dat gaat er professioneel aan toe: ik zie mannen in speciale pakken, ik zie een assortiment aan banden klaarliggen en ik zie pitspoezen. Geen 18-jarige sexy deernen, maar 50+ vrouwen met grijze haren. Leuk toch, de een verzamelt postzegels, de ander race-auto’s.

Enfin, over het weer: op de boot hebben we een digitaal weerstation. Hierop lezen we bijv. de barometerstand af. En het apparaat meet de binnen- en buitentemperatuur en de luchtvochtigheid. Maar, dit intelligente weerstation doet ook aan korte termijn weersvoorspellingen die berekend worden door de ontwikkeling van de barometerstand in combinatie met luchtvochtigheid. Via bewegende pictogrammen in de vorm van wolkjes, wolkjes met regen, wolkjes met een zon ervoor of erachter of een volle zon geeft het ding de voorspelling aan. En daaronder is een balk met een nauwkeurigheidsschaal van 0 tot 5. Vandaag ontdekken we een nieuw pictogram: een knipperende, donkere regenwolk. Dus nu toch maar eens de gebruiksaanwijzing van dit intelligente weerstation er bijgepakt. Wat blijkt: laatstgenoemd pictogram wijst op “risico op stormachtig weer”. En de balk eronder -met die schaal van 0 tot 5- geeft de zuiverheid van de voorspelling aan. Welnu, vandaag wijst de balk bij het knipperende pictogram op 2,5 oftewel het kan vriezen of dooien voor wat betreft dat risico op stormachtig weer. Nu weten wij vanuit de andere weersvoorspellende bronnen dat er vandaag een “front” over komt. Dus dat eventuele risico op stormachtig weer klopt wel: als het front over is, zal er vast en zeker een ander pictogram in beeld verschijnen.

Als we klaar zijn met school, verhuist Sil naar de EMMA om met Axel te spelen. Coos, Tico en ik gaan in St. Peter Port op zoek naar een nieuwe jas voor Tico, want het zwarte 2010-neopreenexemplaar blijkt toch wel wat klein geworden (overigens net als de sneakers waar zijn tenen opeens wel erg tegen de voorkant drukken). Vele winkels verder komen wij terug op de boot met een fles jus d’orange, 2 stokbroden en pakket nieuwe boxershorts. Maar zonder een nieuwe jas: er hangt bijna geen jas aan de rekken en de incidentele exemplaren die we zien, zijn echt niet leuk of cool. Dan wachten we wel tot Londen, Texel of Heiloo.

Aan boord blaast de kachel aangename warme lucht en Coos maakt overheerlijke gehaktballen.

To be continued!

Aankomst in Guernsey!

2011-07-16T03:03:00.000-07:00

Op donderdagochtend (14/7) verlaten we in alle vroegte de marina van Brest. Met stroom mee varen we de Rade van Brest uit richting Canal du Four waar we ook stroom mee hebben. Er staat een zuchtje wind en dat is voor ons net genoeg om op grootzeil en gennaker langs de ruige West-Bretonse kust te glijden. ’s Avonds verandert het dunne zonnetje in een mooie maan. Wat een licht in die donkere nacht! Ik realiseer me eens te meer hoe plezierig zo’n schijnwerper is. Heel anders dan tijdens onze laatste oversteek van de Azoren naar Brest; toen was het zonder maan en met dikke bewolking echt heel donker.

Helaas kakt de wind halverwege de nacht helemaal in en gaat 1 motor aan. Vrijdagochtend rond 08.00 uur varen de haven van St. Peter Port binnen. Nadat we de dieseltanks hebben volgegooid, maakt de buitengewoon beleefde marina-medewerker een ligplaats in de marina vrij voor ons. Als we gaan aanleggen, hoor ik opeens een bekende stem vanaf de steiger. Pas daarna herken ik het gezicht: Marga van de EMMA. De EMMA (Bart, Marga en zoontje Axel) hebben we een jaar geleden voor het eerst (en tegelijk voor het laatst) ontmoet in La Coruna en Portosin. Wat een toeval en wat een gezelligheid! We hebben een hoop bij te praten en daar hebben we de komende dagen alle tijd voor. Er is slecht weer op komst, regen en harde wind, dus we blijven hier wel even.

Brest: nieuwe setjes, nieuwe verstaging!

2011-07-13T13:33:00.000-07:00

Onze dagen in Brest zijn zeer produktief.

Op maandagochtend leggen we –via het marinekantoor- contact met de grootste/beste tuiger van Brest, Iroise Greement. In de loop van de ochtend komt Eric Crochet langs om te bezien of en wat hij voor ons kan betekenen als het gaat om nieuwe verstaging. In ons beste Frans en in zijn beste Engels communiceren we met elkaar. ’s Middags komt hij een 2^e keer langs, met een prijsopgave. Het is even diep adem halen voor ons, maar dan krijgt hij de opdracht om beide hoofdwanten (bakboord- en stuurboordstag) zo snel mogelijk geheel te vernieuwen. Zo gezegd, zo gedaan. Op dinsdag krijgt hij de benodigde materialen uit Lorient resp. La Rochelle en op woensdagmiddag hebben we 2 specialisten aan boord die vlot en vakkundig de oude verstaging voor nieuwe vervangt. We zijn zeer in ons nopjes met deze snelle gang van zaken; hierdoor komen we niet in de knoop met onze reisplanning voor de komende (laatste) weken.

Brest is een waar zeilwalhalla. Vanuit marina Le Moulin Blanc is een buitengewoon actief zeilgebeuren voor de jeugd; de hele dag zien we kinderen op surfplanken, in optimistjes, lasertjes, hobie cats en kayaks over het water gaan. Het water leent zich hier uitermate goed voor, want de Rade van Brest ligt zeer beschut en van golfslag is geen sprake. Voor de toerzeilers is het een meer dan handige uitvalsbasis: op de kant zijn volop chandlers, zeilmakers, tuigers en scheepsmotorendealers. Oftewel, als je iets of iemand nodig hebt, is dit de place to be. Coos benut deze dagen dan ook voor allerlei onderhoudszaken. Motorolie en saildrive-olie wordt vervangen (en direct kan reserve-olie aangeschaft worden), de schroeven worden van nieuwe anode’s voorzien (brrr, het water is slechts 16graden…), de dieselfilters worden vervangen (meteen nieuwe dieselfilters als reserve), het anker wordt gespoten met galvaniseerspray, de teakhouten tafel wordt geschuurd en in de teakolie gezet, de bimini (zonnetent) krijgt nieuw elastiek en een paar bakskisten worden voorzien van een nieuwe laag bilgeverf (naar deze verf zijn we al maanden op zoek).

In de tussentijd draaien de wasmachines 4 grote tassen stinkend wasgoed weg. ’s Avonds schuiven we in frisruikende, schone bedden en we slapen andermaal als roosjes. Terwijl Coos en ik met deze klussen bezig zijn, vermaken de kinderen zich in de speeltuin op het naastgelegen strand.

Op dinsdag gaan we een middag met de bus naar down-town Brest. Omdat Brest niet bekend staat vanwege interessante historische gebouwen of anderszins culturele bezienswaardigheden, richten we onze blik op de Galeries Commerciales, oftewel het winkelcentrum. Voor het eerst sinds maanden lopen we weer een H&M binnen. Tico en Sil zijn helemaal blij met een nieuwe blouse en spijkerbroek. Coos verwent zich in het kader van terugkeer in de Nlse maatschappij in een andere zaak met een paar nieuwe overhemden. Ik beperk me tot een knielegging en een spijkerrokje. We lopen ook nog naar de andere marina die Brest rijk is, Marina Le Chateau. Deze marina ligt dichterbij het centrum van de stad maar heeft niet de vriendelijke, gemoedelijke atmosfeer die we wel proeven bij marina Le Moulin Blanc.

Tussen de bedrijven door eten we onze buiken vol aan het franse stokbrood, aan Camembert en aan pate. Heerlijk! En ik trek voor het eerst sinds 11 maanden de hardloopschoenen weer eens aan om te gaan hardlopen!! En dat valt nog geenzins mee: ik kan er 4 x 10 minuten uitpersen maar dan is de koek wel op. De dag erna protesteren de dijbeenspieren alsook de scheenbeenspieren….Op naar de 2^e sessie, die hoogstwaarschijnlijk in Guernsey gelopen gaat worden. Want morgen (donderdag 14/7) vertrekken we rond 08.00 uur richting Guernsey waar we vrijdag zullen aankomen in St.Peters Port.

To be continued!

Foto's van de oversteek naar Bretagne!

2011-07-11T08:13:00.000-07:00

We hebben een paar nieuwe foto's online. Halverwege de oversteek waren de golven echt heel hoog, ook al is dat misschien niet zo goed te zien op de foto!

AANGEKOMEN in Brest!

2011-07-10T00:13:00.000-07:00

We zijn, na een letterlijk en figuurlijk veelbewogen oversteek, aangekomen in Brest en liggen doodstil langszij een steiger. Wat een rust en wat een stilte. Tico en Sil worden net wakker, Coos en ik gaan nog even een powernap doen.

To be continued!

Onderweg naar Bretagne (9)

2011-07-09T23:21:00.000-07:00

Niets zo saai als je met een zeilboot moet motoren en dat is wat we –net als gisteren- op dag 9 doen .... motoren. Van de nacht in de dag in de nacht. En het gaat zo langzaam op de motor ... we fantaseren over andere schroeven, MaxProps, waarmee je veel sneller kunt gaan op de motor. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Enfin, wij hebben ze niet en moeten genoegen nemen met een gemiddelde van 5knopen. En er staat zo'n prachtig rustig zeilwindje...

Welnu, we bezien er maar vooral de voordelen van, zoals daar is warm water in de boiler. We gaan allemaal lekker douchen; de hele boot ruikt naar Rituals. Douchen blijft zo intens genieten als je het een heel aantal dagen niet gedaan hebt. Verder kijken we voor ons doen veel films (filmtip: Frost/Nixon, over het beroemde TV-interview met Nixon na Watergate).

Ook al is het nu nog stikdonker, we hebben land in zicht: vuurtorenverlichting, rode en groene lichten van de markeertonnen en ander landlicht. Verder ruiken we het land: de geur van mosselen, de zilte lucht van eb en vloed en een vleugje industrie.

Bij het ochtendgloren komen we aan in de marina in Brest.

To be continued!

Nog af te leggen afstand (02.30 uur): 14 mijl

Onderweg naar Bretagne (8)

2011-07-09T01:28:00.000-07:00

Dag 8 waait er een heerlijk windje kunnen we lekker zeilen. De reven worden uit het grootzeil geschud en de fok wordt helemaal uitgedraaid. We gaan als de brandweer.
Tot Coos rond het middaguur wordt opgeschrikt door een PANG-geluid. Direct onderzoek wijst uit dat een deel van de "toggle", een dik RVS ding dat tussen het bakboordstag en terminal aan bakboordzijde zit, geknapt is. Niet goed, helemaal niet goed! Wind uit de zeilen, verstaging borgen, grootzeil strijken, verstaging extra borgen en ook nog een tui aanbrengen tussen stag en terminal.
We hebben nog 200 mijl te gaan en dat zullen we op de motor moeten doen. Gelukkig hebben we genoeg diesel en gelukkig zijn de weersvoorspellingen goed, oftewel we krijgen heel rustig weer en een steeds vlakkere zee.
De bestemming wordt Marina Le Moulin Blanc in Brest; via de satelliettelefoon hebben we onze aankomst op zaterdagnacht gemeld en wordt er een ligplaats voor ons vrijgehouden. Ook hebben we de verzekering en de kustwacht geinformeerd. We hebben er alle vertrouwen in dat we zonder verdere schade Brest zullen bereiken, maar het is een geruststellend idee dat we op het (internationale) radarscherm van de kustwacht ingeplot staan mochten de borgingen niet houden en de mast overboord gaan.
To be continued!
Nog af te leggen afstand (07.00 uur): 104 mijl

Onderweg naar Bretagne (7)

2011-07-08T00:52:00.000-07:00

Op 7 juli, dag 7, hebben we -theoretisch- een feestje te vieren. Coos en ik hebben elkaar op de kop af 23 jaar geleden ontmoet en de vlam sloeg -op een donderdagavond in discotheek Escape in Amsterdam- serieus in de pan. Welnu, het feestje vieren we nog wel, maar niet vandaag. Hooguit laat ik onze beginjaren voor het in (mijn hazen)slaap vallen, in gedachten voorbij komen.
23 Jaar geleden had ik niet kunnen bevroeden dat ik nu, in 2011, met diezelfde man in een zeilboot op een oceaan zou zitten... Deze dagen passen bij de huwelijksgelofte "for better and for worse", want de afgelopen dagen zijn "worse" tropendagen. En dan doel ik niet op warme temperaturen... Ondanks de zware omstandigheden in combinatie met gedwongen stilzitten op beperkte mtrs2 en toenemende vermoeidheid, maken we elkaar niet af. Maken de omstandigheden ons misschien juist dankbaar? En bewust? Van wat voor bijzonders we met elkaar hebben? Want zelfs als de omstandigheden niet leuk zijn en we op ons onvoordeligst zijn, vinden we elkaar nog steeds de allerleukste, -liefste, -beste en -mooiste! (arrrggghhh, ik zie er niet uit mijn mijn ongewassen haren, ingevallen smoeltje en stinkende t-shirt). Hoe dan ook: we zijn al langer met elkaar dan zonder elkaar, immer blij en gelukkig. Voor altijd.
Terug naar de -letterlijk- woelige baren. In de ochtend van dag 7 trekt de wind nog wat meer aan, de zee is hoog en de zon laat verstek. Pffff, zucht. Maar, we zijn optimistisch want volgens de weerkaarten gaan wind en golven later op de dag op de schop! En ja hoor, aan het eind van de middag nemen wind en golven geleidelijk af en 's nachts is er zelfs helemaal geen wind meer. De golven zijn veranderd in een hoge, lange deining. De motor gaat aan en ook de kachel.
To be continued!
Nog af te leggen afstand (07.00 uur): 245 mijl

Onderweg naar Bretagne (6)

2011-07-07T01:25:00.000-07:00

Weinig spannends te melden over dag 6. Buiten is er dikke bewolking, af en toe zon, hoge zee en een stevige wind. Binnen hebben we het gezien de omstandigheden redelijk comfortabel; ons leven speelt zich afwisselend af op de bank of in bed. Niemand is ziek en we eten, net als altijd, 2-3 maaltijden per dag. 's Ochtends bakken Coos en Sil een grote stapel pannenkoeken. Dit is ontbijt en lunch tegelijk. 's Avonds eten we pasta met kip. Deze koolhydratenrijke maaltijden ten spijt, denk ik dat Coos en ik de afgelopen dagen wel een paar kilo zijn kwijtgeraakt ...dit is vooral zichtbaar aan de ingevallen wangetjes in ons gezicht. Nee, zo'n zware oversteek maakt ons niet knapper of jeugdiger, haha. Straks in Bretagne maar flink veel crepes en moules et frites eten.
Het radionetje vindt nog steeds 2x per dag plaats: we wisselen posities uit en Coos verzorgt voor Moonrise en Gateway weerberichten op maat. De netjes worden kort gehouden bij de Moonrise want zij moeten sturen als ze zenden- en sturen met dit weer is nat
's Nachts daalt de buitentemperatuur naar 14,5 graden. Binnen is het dan op enig moment ook niet warmer dan 18 graden, brrr. Kachel aan Overdag, als de zon haar stralen een paar uur op ons schijnt, warmt het lekker op en is het binnen snel een comfortabele 24 graden.
To be continued!
Nog af te leggen afstand (06.30 uur): 383 mijl

Onderweg naar Bretagne (5)

2011-07-06T01:16:00.001-07:00

Dag 5 verloopt ongeveer hetzelfde als dag 4: 's ochtends loodgrijze bewolking en 's middags wint de zon wat aan terrein. De zee is elke dag wat hoger en daarmee wordt het oncomfortaler aan boord. Tico en Sil hebben hier overigens helemaal geen last van. Zij liggen gewoon ondersteboven, achterstevoren en enigszins ongelimiteerd te DS-en. Wij doen overdag niet zo heel veel: beetje slapen, beetje lezen, een spelletje doen. Ik heb het haakwerk maar weer eens uit de doos gehaald; dat verzet de zinnen een beetje.
De weerkaarten laten voor de komende dagen veel wind en een hoge zee zien en daarom besluit Coos de koers aan het einde van de dag te verleggen en meer oostwaarts te varen. Dan hebben we wind en zee meer van achteren en omzeilen we de de hoogste zee en wind die in de depressie die voorbijkomt. 's Avonds strijken we het grootzeil en gaan we op een puntje fok de nacht in met nog steeds 6 knopen. De wind varieert tussend e 20 en 30 knopen. In de nacht draaien we een uurtje de motor voor stroom. We maken gelijk van de gelegenheid gebruik om de kachel aan te zetten en de boot door te warmen. Het is lang geleden dat we de thermometer lager dan 20 graden hebben zien aangeven.
To be continued!
Nog af te leggen afstand (06.00 uur): 506 mijl

Onderweg naar Bretagne (4)

2011-07-05T00:28:00.000-07:00

Halverwege de ochtend van dag 4 hebben we het grootzeil 3x gereefd en varen we met een puntje fok. Gelukkig is deze zeilvoering niet lang nodig; als de zon rond het middaguur doorbreekt, neemt ook de wind wat af. De wereld ziet er -na al die grijze dagen- opeens een stuk vriendelijker uit.
Overdag halen Coos en ik om beurten wat gemiste slaap in. Tico en Sil vermaken zich in die tijd met de DS en 's middags doen we zelfs een uurtje school. Daarna slaan de jongens aan het knutselen. Kortom, we hebben vandaag geen kind aan ze.
In Horta heb ik 14 podcasts (afleveringen) "Met het oog op morgen" gedownload; ik zit middenin in de reality soap "help Griekenland de zomer door" en Marianne Thiemes (Partij voor de Dieren) stokpaardje "wel/niet verdoofd ritueel slachten". Prima afleiding tijdens een nachtwacht.
Inmiddels wordt het voorzichtig licht en trekt er weer een dikke grijze wolk over ons heen ... Waar zijn die zonnige dagen?
Nog af te leggen afstand (05.30 uur): 648 mijl

Onderweg naar Bretagne (3)

2011-07-04T00:41:00.000-07:00

Een vieze motregen op dag 3 houdt een groot gedeelte van de ochtend aan, maar er komt wel een beetje wind. Als ik om half 10 uit mijn 2e slaapshift rol, hijsen we het grootzeil en de gennaker en gaat de motor uit.
Verder is het een dag van eindeloze grijze lucht, eindeloos veel water en eindeloze uitzichten. Weinig inspirerend en weinig spannend. Het liefst "verslaap"ik deze dagen om vlak voor aankomst pas weer wakker te worden. Maar dat kan natuurlijk niet en daarom geef ik mijzelf 's middags een schop onder mijn kont en kom ik in beweging. We bakken een appeltaart: de gesuikerde appeltjes zijn lekker, maar aan het kant en klare deeg zit weinig smaak. Niet voor herhaling vatbaar. En we doen een beetje school: het interessants is nog te lezen in "Het Zeeboek" hoe het nu zit met spring- en doodtij (versterkende resp. verzwakte aantrekkingskracht zon en maan op het water op aarde) en het geluid dat je hoort als je een schelp tegen je oor houdt. Je denkt dan de zee te horen, maar in werkelijkheid hoor je het bloed langs je oor stromen. Nooit geweten!
Highligt van deze 3 juli is de verjaardag van Oma Riny; we bellen met de satelliet-telefoon naar De Rijp en zingen een verjaardagslied. Ook passeren we een zeilboot en zien we -via de AIS weliswaar- verschillende vrachtschepen op onze route. Via dit AIS-systeem kunnen we zien hoe groot het vrachtschip is, wat haar koers, haar snelheid, haar bestemming is, als ook de verwachte aankomstdag is. Bestemmingen lopen uiteen van Oranjestad (Aruba) tot aan Cagliari (Italie).
Als het avond wordt, verruilen we de gennaker voor de fok. De zee klotst en botst en ik slaap er slecht van. Als mijn wacht om 01.00 uur begint, is het pikkedonker: geen maan, geen sterren en wel weer die motregen. Bah!
Nog af te leggen afstand (05.00 uur): 808 mijl

Onderweg naar Bretagne (2)vervolg

2011-07-03T12:33:00.000-07:00

Oma Riny is vandaag jarig! Vanmiddag met de Iridium telefoon voor haar gezongen; Van harte gefeliciteerd lieve oma en (schoon)mama vanaf de oceaan! Nog heel veel jaren toegewenst!

Onderweg naar Bretagne (2)

2011-07-03T00:24:00.000-07:00

Dag 2, zaterdag, begint met verdrietig dierennieuws. De gevederde vriend van de Moonrise (Tiebass), gehuisvest in een cardanisch opgehangen kooitje, houdt niet van een leven op zee. Hij heeft afgelopen nacht zijn laatste adem uitgeblazen.
Vandaag gaat niet de boeken in als een supersnelle zeildag. Integendeel, er staat weinig wind en we hebben een halve tot hele knoop stroom tegen. Maar ach, we komen met gemiddeld 4 knopen vooruit en we vinden het wel best. In de 2e helft van de middag trekt de grauwsluiter op en begint de zon te schijnen. Lekker voor ons en voor de zonnepanelen, oftewel onze stroomvoorziening.
We spotten een walvis. Eerst zien we een spuit een eindje recht voor de boot, dan schuin links van ons en dan zien we niets meer. Na 5 minuten turen, waar zal ie heen zijn gegaan?, schrikken we van een spuitgeluid achter ons. Een bootlengte achter ons komt de potvis even boven om een kijkje te nemen. Wauw!! Het dier is minstens net zo groot als onze boot. Wat mij betreft komt "Moby Dick" wel erg dichtbij dus ik start 1 motor; van dat geluid houden ze niet zo. De potvis laat zich vervolgens niet meer zien, maar daarvoor in de plaats komen een handjevol dolfijnen naar ons toe. Dat is altijd leuk.
Rond 20.00 uur schuif ik alvast mijn bed in. Om 21.00 uur sluit Coos de dag af met het radionetje en houdt hij de wacht. Sil leest een Donald Duck in zijn eigen bed en Tico kruipt rillend bij mij in bed. Hij heeft even daarvoor gespuugd en klaagt over hoofdpijn. Arm kind. De wind houdt er helemaal mee op en de motor gaat aan. Rond middernacht, tijdens mijn wacht, halen we het grootzeil weg. Als er geen wind is, gaat dat alleen maar klappen en schudden. Nu, aan het einde van mijn wacht, ontwaakt een grijze dag met motregen. Zal dit het front zijn dat over moet komen en waarna we dat prima zeilwindje schuin van achteren krijgen?
Nog af te leggen afstand (05.30 uur): 957 mijl

Onderweg naar Bretagne (1)

2011-07-02T01:26:00.000-07:00

In de stromende regen gooien we de trossen los en varen we de marina van Horta uit. De Moonrise zwaait ons, schuilend onder hun buiskapje, uit. Zij vertrekken ook vandaag, maar iets later.
In het kanaal tussen Faial en Pico waait het lekker door en zeilen we als een speer, maar zodra we in de buurt van het volgende eiland Sao Jorge komen, komt de wind vanuit een andere hoek en hebben we een nare klotszee. Voorbij Sao Jorge hebben we wederom een windshift. De klotszee bij de eilandpunten blijft vervelend en we zetten uiteindelijk bij het eiland Graciosa de motoren even bij om vlot de punt te kunnen ronden. En dan zitten we echt op open water waar de golven regelmatiger zijn en de wind steady uit het noord-noordwesten waait.
Aan het begin van de avond varen we buiten marifoonbereik van de Moonrise (de afstand wordt te groot), maar om 21.00 uur spreken we elkaar op het ssb-radionetje wat met de aanvang van deze trip nieuw leven is ingeblazen. De Gateway, een dag eerder vertrokken, meldt zich ook weer aan. De rollen zijn als vanouds verdeeld: Marcel is spreekstalmeester en Coos doet het weerbericht. Net voordat het donker is, passeren we een houten, gaffelgetuigd scheepje dat een dag eerder uit Horta vertrokken is. Coos geeft hem via de marifoon het laatste weerbericht door: de schipper is blij met het bericht dat het niet alleen maar aan-de-wind zeilen wordt naar Engeland. Als de voorspelling klopt, krimpt de wind van noord-noordwest naar zuidwest, oftewel van aan de wind varen naar de wind schuin in de rug.
Na het radionetje gaan Tico, Sil en ondergetekende naar bed. Geflankeerd door 2 kinderlijfjes probeer ik de slaap te vatten, maar zo'n 1e nacht op zee is dat altijd even wennen. Om 01.00 uur los ik Coos af. De wind is inmiddels ingekakt en we zetten 1 motor bij. Gelukkig pikt de wind om 03.00 uur weer op en kunnen we zeilen. Verder is het een donkere, maar rustige nacht.
Nog af te leggen afstand (05.30 uur):1076 mijl

Vertrek naar het vasteland van Europa!

2011-07-01T00:16:00.000-07:00

Vandaag, 1 juli 2011, beginnen we aan de laatste grote oversteek: 1200 mijl naar het vasteland van Europa. Bestemming: Camaret sur Mer aan de zuidkust van Bretagne. Maar wie weet belanden we wel in Falmouth (zuid-Engeland) of the Scilly’s (eilandengroep zuidwest van zuid-Engeland).

Onderweg zullen we, net als voorgaande keren, dagelijks een positie-update op ons weblog zetten (zie hiervoor “WAAR ZIJN WE NU?” en klik dan door naar een van de vermelde links). Ook proberen we jullie op de hoogte te houden van het dagelijks wel en wee aan boord.

Voor het eerst hebben we een aantal podcasts gedownload, i.c. recente radioprogramma’s, om te beluisteren op de iPod tijdens de nachtwacht. Dat is nieuw voor me (wist tot voor kort eigenlijk niet eens wat podcasts waren), dus dat is een leuk vooruitzicht. We hebben nog wat films uitgewisseld met de Vela en de Moonrise. “The King’s Speech”, met een fenomenale Colin Firth, hebben we inmiddels al gekeken. En Tico en Sil hebben –voor het eerst- de film “krijg toch allemoal de kolere” Ciske de Rat gekeken. Wat een guppy was (leeftijdsgenoot) Danny de Munk toen nog …. Arrrggghhhh, wat zijn wij oud geworden!! En tot slot wordt het de komende week vechten om de e-reader: Tico stort zich op deel 10 van De Grijze Jager, Coos gaat het succesverhaal van Hyyves/Raymond Spanjer lezen en voor Sil hebben we (voorlees)boek “Alle hens aan dek” gedownload.

Tico op Pico!

2011-07-01T00:11:00.000-07:00

Vandaag zouden we op zee zitten, maar … zijn we een middagje naar het nabij gelegen eiland Pico geweest, met de ferry naar het stadje Madalena. Pico staat bekend om haar wijnen. De druiven groeien op vulkanische (vruchtbare) grond en de lapjes grond zijn omzoomd met muurtjes van lavasteen. Die muurtjes zijn niet alleen bedoeld om de erfafscheiding aan te geven, maar ook om de planten beschutting tegen de wind te geven. Althans, dat denk ik. Ik had mijn theorie graag willen staven in het wijnmuseum, maar dat bezoek is niet gelukt, want het museum wordt momenteel gerestaureerd. Als alternatief zijn we een stukje gaan wandelen.

Enfin, waarom we niet op zee zaten?
Woensdagochtend 29/6 willen we vertrekken voor de oversteek naar Brest (zuidwest Bretagne). Voor vertrek hijst Coos mij nog de mast in, zodat ik de nieuwe radarreflector hoog in de mast aan de stuurboord zalingverstaging kan bevestigen. En tegelijkertijd is het een controle van zaken bovenin die mast waar je niet elke dag naar kijkt. Het slechte nieuws is dat ik wat problemen ontdek bij de verstaging (de rvs kabels waarmee de mast omhoog gehouden wordt) die opgelost moeten worden voor dat we aan een oversteek van 1200 mijl gaan beginnen. Het goede nieuws is dat we dit NU ontdekken en niet met onvoorziene (vervelende) situaties op zee geconfronteerd worden. Ander voordeel is dat in Horta MidAtlanticYachtService zetelt. Een hecht team van MAYS werkt zich 4 maanden van het jaar een slag in de rondte –als al die oceaanzeilers voorbij komen en een stop in Horta maken- en kunnen en willen een spoedreparatie voor ons inpassen in hun overvolle schema. En dit alles met een grote glimlach, een en al vriendelijkheid, hulpvaardigheid en 200% klant- en oplossingsgerichtheid. Daar kan menig bedrijf in Nederland nog wat van leren … Wat een toppers!

Als we aan het wandelen zijn op Pico, wat toch een beetje uitje is in het kader van “killing time”, krijgen we een telefoontje van MAYS dat onze stag gerepareerd is en klaar ligt. We nemen de eerstvolgende ferry naar Horta en om half 6 hangt Coos in het bootstoeltje een krappe 20 meter hoog in de mast om de stag weer te bevestigen. We vullen de watertanks, we betalen de marina en klaren uit bij de douane en halen nog een krop sla bij de supermarkt. En dan zijn wij in principe klaar voor vertrek. Althans bijna, want ‘s avonds gaan we eerst nog lekker van een laatste avondmaal in Caf’e Peter Sport met de Moonrise genieten. Na vandaag varen we –in elk geval voorlopig- weer ieder een eigen koers met ieder een eigen bestemming. Zij varen naar Falmouth (zuid-Engeland) en wij (in principe) naar Camaret sur Mer of Brest (zuid-Bretagne).

Morgenochtend halen we nog een weerbericht op en als dat er ongewijzigd gunstig uit ziet, is 1 juli 2011 de startdatum van onze laatste grote oversteek van deze zeiltrip: 1200 mijl naar het vasteland van Europa.

To be continued!

Kunst met een grote K!

2011-06-29T06:44:00.000-07:00

Oude en nieuwe muurschilderingen van bevriende boten op de kade(muur) van Horta (Faial)!

Walvissenen & Mama Mia!

2011-06-28T06:59:00.000-07:00

Het weer is niet gunstig om naar het eiland Terceira te varen. De wind waait uit een noordoostelijke hoek en dat is precies de richting op waar Terceira ligt. Gelukkig hebben we het meer dan naar onze zin in Horta, dus het is geen straf om hier nog wat langer te blijven. Zo hadden we nog op ons verlanglijstje staan om een whale watch trip te gaan doen. De walvis hoort namelijk bij de Azoren.

Vroeger waren de Azoreanen ’s werelds beste walvisvangers. Walvisboten kwamen uit Amerika deze kant op om met behulp van Azoreaanse harpoeniers, roeiers en roerman deze immens grote beesten te vangen. Tot medio jaren ’70 was dit big business voor de eilanden; de walvisolie werd ook wel het vloeibare goud genoemd. Op de verschillende eilanden waren walvisverwerkingsfabrieken neergezet, zo ook een op Faial. Tegenwoordig is dat een klein museum: alle machines voor het vermalen van vlees en botten, het koken van het vet t.b.v. de walvisolie staan er nog. Met foto’s en een film laten ze zien hoe men hier –met gevaar voor eigen leven- tussen 1942 en 1974 de potvis ving met behulp van een spotter, 1 motorboot, 1 roei-/zeilboot, 6 roeiers, 1 roerganger en 1 harpoenier. De roei-/zeilboot werd door de motorboot gesleept naar de plek waar de walvis gespot was door de spotter aan land. Vervolgens roeiden ze zo stil mogelijk naderbij en wierp de harpoenier een harpoen in de walvis. Aan deze (weerhaken)harpoen zat een enorm lang touw. Door de schrik en de pijn ging de potvis er van door, het roei-/zeilbootje achter zich aan slepend, net zo lang tot de potvis volledig uitgeput was. Vervolgens wierp de harpoenier net zolang met messcherpe speren in de potvis totdat deze dood was. Dan kwam de motorboot er weer aan te pas; deze sleepte de potvis naar de walvisverwerkingsfabriek op het eiland. Via enorm grote lieren werd het dode dier de helling opgetakeld. Boven aan de helling werd het beest letterlijk in moten gehakt; de werkmannen stonden tot aan enkels en knieën in walvisvet, -vlees en –bloed. Al met al een vrij luguber en wreed gebeuren. Toen de walvisvangst verboden werd (aan banden was gelegd: tegenwoordig vangen Noorwegen en Japan nog steeds walvissen!), betekende dit een enorme crisis voor de Azoren. In die barre tijden zijn veel Azoreanen geëmigreerd naar Amerika en Canada.

Tegenwoordig wordt er via een andere, meer diervriendelijke manier, geld verdiend aan de walvis, namelijk via de toerist die op whale watching trip gaat. Zo ook wij dus. Op zondagochtend melden we ons in onze zeilpakken incl. reddingsvest bij Pedro. Voordat we in zijn supersnelle RIB met 150pk motor stappen, vertelt hij over de verschillende soorten walvissen, hun leefgewoonten en –gebied. De Azoren liggen precies in de route die allerlei soorten walvissen jaarlijks maken. In het voorjaar passeren de baleinwalvissen (geen tanden, 2 spuitgaten en ze spuiten recht omhoog) deze eilandengroep op weg naar het Noorden. Met behulp van hun ingebouwde TomTom zwemmen ze altijd onderlangs Pico en Faial, gaan ze noordwestelijk richting Flores en slaan ze net voor dat eiland rechts af. Onderzoek heeft uitgewezen dat ze nooit onder Flores langs gaan; het schijnt dat ze via magnetische velden exact weten welke route ze moeten zwemmen. In de lente en de zomer is het gebruikelijk om langs de zuidkust van Pico potvissen (spermwhales) te spotten. Potvissen hebben wel tanden, 1 spuitgat en spuiten schuin naar achteren. Voor het geoefende oog van de spotter is het vrij eenvoudig –m.b.v. verrekijker- om deze dieren vanaf het land waar te nemen. Deze spotters geven de posities vervolgens door aan de whale watch-boten, En zo belanden wij na een bumpy, maar spannende tocht aan de beschutte zuidkant van Pico. En dan maar turen over het water of we een “spuit” zien. Gelukkig is dat al snel het geval en voor het eerst in ons leven zien we deze magnifieke, grote zeezoogdieren van nabij. We naderen ze van achteren en blijven op zo’n 30-50 meter afstand. Deze dieren drijven wat aan de oppervlakte, steken hun kop een stukje boven het water, spuiten een keer en doen dan een ondiepe duik. Het is gebruikelijk dat ze na een paar minuten een stuk verderop weer boven komen om genoemd ritueel te herhalen, maar dan een diepe duik recht naar beneden te maken. Dat is de duik waarbij de beroemde walvisstaart boven water komt … Welnu, deze zondag doen ze dat laatste slechts 1x en dat gaat zo snel en toch nog onverwacht dat we dat natuurlijk net niet op de gevoelige plaat hebben kunnen vastleggen. Ze browsen wat in de rondte, ze spuiten een beetje en ze duiken hun ondiepe duiken. Het is fascinerend en mooi om zulke grote, ogenschijnlijk lompe beesten soepel en toch ook wel snel door het water te zien bewegen. We zien ook pilot whales; dat is -anders dan de naam doet vermoeden- geen walvis, maar een hele grote uitvoering van een dolfijn. Deze dieren zijn vrij schuw en lang niet zo speels als de “gewone” dolfijn. Je ziet af en aan hun rugvin en kromme rug boven water uitkomen, maar heel spectaculair is het verder niet. We zien een eenzame schildpad en tot slot belanden we in een grote groep blije, vrolijke, speelse, dartele dolfijnen. Ook al hebben we vanaf onze boot al heel vaak dolfijnen voor de boeg gehad, elke keer is weer mooi, speciaal en bijzonder om dolfijnen te zien. Wat is het met deze dieren dat je er zo blij en vrolijk van wordt?! Inmiddels zijn we minstens 2 uur verder en is het de hoogste tijd om terug naar Horta te varen. De terugreis hebben we wind en golven tegen. Pedro blijft zo lang als mogelijk onder de lij van Pico, koerst vervolgens aan op Magdalena Rock aan de westkant van Pico en steekt dan schuin over naar Horta. Een easy ride en supersnel. We zijn het er met elkaar over eens dat dit heel leuk en heel bijzonder was.

Zondagavond staat er iets volstrekt anders op het programma: de dames van de verschillende boten (vooral Nlse boten en 1 Deense boot) gaan aan boord van de Moonrise de film Mama Mia kijken. We verwennen ons met thee, chocola, champagne, aardbeien met slagroom en lokale kaas en genieten volop van de hilarische, volledig “over the top” film: een vol overgave zingende Meryl Streep en Pierce Brosnan kunnen toch alleen maar op de lachspieren werken?!

We vieren maandagmiddag Tom’s verjaardag (Tinto); zijn bescheiden Wharram zinkt bijna onder al zijn gasten maar gezellig is het wel. Aansluitend gaan we een hapje eten met Moonrise en Vivente. Helaas blijkt het restaurantje er leuker uit te zien dan het eten smaakt. Nadat de witte wijn al 2x is teruggestuurd, blijkt ook de kwaliteit van het eten van zeer matige kwaliteit (eigenlijk gewoon hartstikke vies). En dan hebben kinderen (en ouders?!) een korter lontje vanwege slaaptekort, dus is het verstandig de avond vooral niet te laten voortduren. We vragen, voordat we onze laatste hap doorgeslikt hebben, al om de rekening en iedereen is voor 22.00 uur terug op zijn eigen boot. De tol van teveel gezelligheid …?!

Vandaag (dinsdag) spenderen in en om de boot: Coos klust wat, Tico knutselt aan zijn zelfgemaakte dolk, Sil schrijft een ansichtkaart voor Lieve en Gijs en ik doe een handwas, reorganiseer de kledingkast van de kinderen en zet wat recente foto’s op ons weblog. To be continue!!

Kratermeer, vulkaanuitbarsting, Cafe Sport en een baby-duif

2011-06-25T15:45:00.000-07:00

Dinsdagmiddag , de dag van onze aankomst op Horta, gaan we direct op pad om wat boodschappen te doen en wat bootspullen te halen (nieuwe radarreflector, een flotter voor de douchepomp). Ook lopen we direct bij de autoverhuur binnen om voor de volgende dag een auto te reserveren. We doen dit slim (vinden we zelf), want we huren de auto vanaf woensdagmiddag 13.00 uur tot donderdagmiddag 13.00 uur. Kunnen we onze sightseeing een beetje over 2 dagen verspreiden.

Woensdagmiddag rijden we naar de top van de hoogste berg van het eiland, zo’n 1000 meter boven de zeespiegel. Hier is ook de bezienswaardigheid van het eiland, de “caldeira”, oftewel het kratermeer (waar overigens maar weinig water in staat). De top van de berg blijkt een enorme grote, groene kuil te zijn, de voormalige vulkaanmond. Het is echt een schitterend gezicht. We doen de prachtige rondwandeling over de bergrug rond het kratermeer (zo’n 8km). In het begin lopen we veelvuldig in de wolken: daar is het koud, vochtig en zeer winderig. Heel af en toe klaart het op en krijgen we tussen de flarden wolken door een glimp van de caldeira te zien. Na een uur zijn we uit het wolken en lopen we heerlijk in het zonnetje. De uitzichten zijn onbeschrijfelijk mooi: we zien vanaf grote hoogte Horta liggen, we zien grasgroene, grillige hellingen, we zien gescheurde aarde, we zien kleurige bloemen. Ook op deze hoogte groeit de hortensia uitbundig; struiken zo hoog als Tico. En we zien zelfs aan de binnenrand van de caldeira lange stroken met hortensia’s.

Na dik 2 uur wandelen zijn we weer bij de auto en rollen we de helling weer af terug naar de boot.

Donderdagochtend gaan we naar Rocha dos Capelinhos, een gebied aan de westkant van het eiland waar zeer recent nog -1957 tot 1958- een vulkaanuitbarsting heeft plaatsgevonden. Een onderwatervulkaan begon aanvankelijk slechts te borrelen, maar al snel spoot het asdeeltjes (stromboli) en gloeiende vulkaanbommen (grote brokken gloeiend heet steen) metershoog de lucht in. Zo lang en zo veel dat een compleet stuk zee “drooggelegd” werd. Op dat drooggelegde stuk “nieuw land” vormde zich een bovengrondse vulkaan en deze ging maandenlang lang, af en aan, vrolijk verder met het uitbraken van enorme hoeveelheden asdeeltjes en ook kokende lavastromen. Het nabij gelegen vissersdorpje en de vuurtoren zijn toen geheel resp. gedeeltelijk “verzwolgen” onder een dikke aslaag. En het eiland Faial was in een jaar tijd 2,4km2 groter geworden. Inmiddels is het “nieuwe land” door wind en erosie weer gekrompen en nog maar zo’n 0,6km2 groot. Onder de grond is zo’n 10 jaar geleden een prachtig museum gebouwd waar bovengenoemde geschiedenis als ook de ontstaansgeschiedenis van de Azoren op moderne en toegankelijke wijze wordt tentoongesteld. En het bijzondere van het geheel is, dat het gebouw zo geniaal ontworpen is dat het net een ondergrondse vulkaan is. Van buiten is het geheel niet zichtbaar en binnen heb je volstrekt niet het idee dat je je onder de grond bevindt. Hoewel we deze trip al minstens 2 vulkaanmusea bezocht hebben, laat dit museum weer een andere invalshoek zien op “het ontstaan van de aarde”. Na een paar uur dwalen door alle expositie-ruimten, moeten we echt terug gaan, willen we de auto op tijd bij het verhuurbedrijf inleveren.

En terug in de marina zijn de Moonrise en Vivente inmiddels ook aangekomen; zij hebben een barre, natte, zoute tocht achter de rug. De beloofde wind in de rug bleek toch een meer dan stevige aan de wind (tegenwind) met bijbehorende klotszee. ’s Avonds gaan we met z’n allen culinair uiteten … NOT …. we belanden bij de lokale chinees met loempia en ku lu yuk op z’n Portugees. Ach, voor het geld hoeven we het niet te laten: per persoon zijn we, incl. 2 drankjes, 10 euro kwijt.

De marina is, zoals al eerder gezegd, een kunstexpositie op zich met alle muurschilderingen die in de jaren op de kade, de kademuren, de basaltblokken geschilderd zijn. Vrijdag staat voor ons in het teken van artistieke activiteiten. We besluiten onze schildering van 10 jaar geleden enigszins te restaureren en aan te passen, zodanig dat onze 2011-schildering er onder past. Tico en Sil helpen een stukje, maar ik ben te precies en controlfreakerig om ook het fijnere werk aan hen over te laten. Ach, en zo erg vinden ze dat ook weer niet: boogschieten en verstoppertje spelen met Bram en Gijs is toch veel leuker?! Heb je ook niet van die ouders die in je nek hijgen dat ze wel “binnen de lijntjes” moeten kleuren. Coos en ik buigen ons (letterlijk) over het kunstwerk: Coos met de creatie van het nieuwe en ik met de restauratie van het oude. Een soort van weerspiegeling van onze karakters: Coos zet graag nieuwe dingen op en als het loopt, richt hij zijn blik op weer nieuwere kansen/mogelijkheden/uitdagingen. En ik ben meer het bestendige type: consolideren/onderhouden van het bestaande. Onderwijl zijn wijzelf, als kunstenaars, ook een bezienswaardigheid en foto-object geworden. Menig toerist knipt zijn digitale plaatje en maakt een praatje.

Vrijdagavond gaan we naar een volgende “must do” in Horta: we gaan naar Cafe Sport, de meeting place onder de zeilers. Het is zo gezellig met de diverse boten (Pjotter, Zeezot, Tinto, Vela, Moonrise, Vivente) dat we gelijk ook maar in het cafe blijven eten. Bram, Gijs, Tico en Sil worden opgehaald van de Moonrise waar ze druk zijn met de verzorging van een gevonden baby-duif. Ze hebben een bedje gemaakt van een lege eierdoos en hooi en daar piept het beestje dat het een lieve lust is. Op internet zoeken ze op wat zo’n jonge baby-duif moet eten: kopsmelk, oftewel zo’n door moeder-duif uitgebraakt drapje. Dat is een beetje lastig , maar creatief als de jongens zijn, proberen ze het met water, nat brood en een maïspapje. Maar…, wordt de jongens op het hart gedrukt, het blijft afwachten of het beestje sterk genoeg is om te blijven leven. Het kan ook zomaar ’s ochtends koud in de eierdoos liggen. Mocht het vogeltje per ongeluk op vrijdagnacht zijn laatste adem uitblazen, dan maken Bram en Gijs dat in elk geval niet mee, want zij logeren bij ons aan boord. Volgens strakke regie gaat bij hen om 23.00 uur het licht uit, maar dan houdt onze “controle” ook op. Wij slapen vermoedelijk eerder dan die jongens….

Voor zaterdag is regen voorspeld en daarmee is niets teveel gezegd: vanaf einde ochtend tot aan einde middag valt de regen met bakken uit te hemel. Het winkelen in de enige “winkelstraat” die Horta rijk is, valt daarmee enigszins in het water en is aldus bij lange na niet zo leuk als wanneer het droog was gebleven. Coos wil ’s middags binnen graag “schoon schip maken” en ik ga met Tico en Sil naar het overdekte zwembad. Geen tropisch zwembad met dito temperaturen, maar een functioneel sportfonsenbad waar alleen in gezwommen mag worden met badmuts. Dit laatste hebben wij natuurlijk niet en dus krijgen we 3 exemplaren te leen van het zwembad. De jongens vinden het maar wat stom om met zo’n badmuts te zwemmen, maar ik vind het wel handig. Geen slierten haar in mijn gezicht als ik als een platvis in het water duik (want echt sierlijk duiken lukt mij nog steeds niet). Sil verliest steeds zijn badmuts bij het duiken en het is aan Tico de eer om dat blauwe ding weer van de bodem op te duiken. Ach, zo blijven we een beetje bezig in dat grote bad dat we overigens geheel en al voor onszelf hebben.

En zo is elke dag wel gevuld met sightseeing, activiteiten en sociale bezigheden. Horta is een plek waar je makkelijk lang, te lang?, blijft liggen. To be continued!

PS: de eerste foto’s van Faial staan online!

Horta (Faial)!!

2011-06-21T12:26:00.001-07:00

De maandagochtend begint goed als we om half 11 volstrekt onverwacht aan de champagne zitten met onze nieuwe Italiaanse buurman. Hij is net aangekomen na een solo-oversteek op zijn Hallberg Rassy 49 en ontkurkt, zodra hij goed vastligt, direct een fles Veuve Cliquot. Gelukkig hebben we een ontbijtje als bodem, anders vallen zelfs dit soort luchtige bubbels wel zwaar op de maag.

Rond het middaguur nemen we vervolgens –tijdelijk- afscheid van de Moonrise en Vivente. Om 13.00 uur verlaten we de haven van Flores. Terwijl wij druk zijn met zeilen hijsen, zien we vanuit onze ooghoeken onze Deense zeilvrienden Thomas en Line met hun Vela arriveren. Tico neemt voor ons de honneurs waar via de marifoon; hij heet ze –in het engels- van harte welkom en vertelt dat wij net aan het vertrekken zijn met als bestemming Horta (Faial). Het is fijn te weten dat ze safe en sound zijn aangekomen na 3 weken vertoeven op de Atlantische Oceaan. Ter vergelijk: de Vela is 2 dagen eerder vertrokken dan wij zijn inmiddels al 5 dagen op Flores….

We verwachten aanvankelijk de 135 mijl naar Horta te moeten motoren, maar de noordoosten wind waait net hard genoeg, 8 – 10 knopen, zodat we prima aan de wind kunnen zeilen over een gladde zee. Ook deze trip zien we op meerdere momenten grote groepen dolfijnen rond de boot zwemmen en springen. En Coos ziet heel in de verte nog een walvis.

Na een rustige nacht arriveren we vandaag (21/6) om 11.00 uur in de haven van Horta. We leggen aan bij de tanksteiger om de nodige formaliteiten af te handelen: havenkantoor, douane en marine police. En vullen daarna de dieseltanks. Vervolgens parkeren we onszelf langszij de Tinto, de Wharram van Tom. Voor het eerst sinds januari jl. kunnen we inpluggen op 220volt walstroom; een weldaad voor de accu’s. Ook een waterkraan is dichtbij, zodat we een dezer dagen de boot goed kunnen afspuiten.

De haven van Horta is bomvol zeilschepen; we zien Deense, Canadese, Franse, Amerikaanse, Engelse, Australische, Oostenrijkse, Zwiterse vlaggen en dan vergeet ik vast nog een paar nationaliteiten. Alle steigerplaatsen zijn bezet en langs de kades liggen de schepen 2 tot 5 dik. De kademuren zijn trouwens een bezienswaardigheid vanwege alle muurschilderingen; er zitten ware kunstwerken tussen. Wij hebben onze muurschildering van 9 jaar geleden in redelijk goede staat teruggevonden. Harm/Michaela: die van de Greensaga ziet er ook nog prima uit.

’s Middags ontmoeten we Kees en Martha van de Pjotter. En toeval of niet, de Topaz en de Zeezot arriveren net na ons. Dit zijn allemaal Nederlandse boten die een paar dagen na ons uit Bermuda zijn vertrokken en meededen met het radionetje. Het is leuk om iedereen “live” te treffen en “weerman Coos” (little Herb) krijgt voor hen een gezicht. Coos, die op het radionetje 2x per dag de weersverwachting voor de groep boten heeft verzorgd, krijgt daar complimenten voor en krijgt zelfs de vraag of hij professioneel meteoroloog is. Een mooier compliment kun je niet krijgen, toch?!

De komende dagen gaan we het eiland verkennen, dus to be continued!!

Flores, Azoren

2011-06-20T04:15:00.000-07:00

Flores is prachtig!! Haar natuurschoon is overweldigend groen, groener, groenst. Tegen de vulkanische hellingen zijn terrasvelden aangelegd, afgebakend met vulkaanstenen gestapelde muurtjes waarop en waarlangs uitbundige hortensiastruiken groeien. Sowieso lijkt de hortensia de nationale struik. Overal langs de wegen zien we deze mooie struik groeien en zien we de lichtblauwe, paarsblauwe, witte en roze bloemen ontluiken. Over een week of wat zal de hortensia helemaal in bloei staan en stel ik me voor dat de wegen als een bloemenslinger over het eiland uitwaaieren. We zien mooie bruine, beige en zwart-witte koeienfamilies in het sapppige gras staan. Deze koeien zijn er voor de melk: de ouderwetse melkmachine staat ook in het weilandje en kan 2 koeien tegelijk melken. De koeien zijn er ook voor het vlees; als je in een restaurantje biefstuk besteld, krijg je een lapje rundvlees van de lokale koe. Sowieso is de bevolking behoorlijk selfsupporting. In de supermarkten tref je bijv. maar een bescheiden voorraad groenten aan: elke Flores-bewoner eet vooral uit zijn eigen moestuin. Ook zie je bij elk huisje wel een kippenren en koop je in de buurtsuper een kakelvers lokaal eitje. De bevolking is supervriendelijk. De mensen blinken niet uit in verfijnde schoonheid; het is meer een grove, all weather resistant, bouw of het nu man, vrouw of kind is. En gezien het geringe bevolkingsaantal (4500 over het gehele eiland) zal er vast wat inteelt zijn; we zien soms “portretten” voorbij komen ….. Mode is geen issue op dit eiland: men loopt in model spijkerbroek uit 1960 (hoog in de taille) of in joggingbroek met aan de voeten werkschoenen, slippers of sloffen.

Voor de zeilers is er Paula’s Place, een kleine kiosk waar je de gehele dag wat kunt drinken en/of eten. Uitbaatster is Paula, een Amerikaanse Portugese die hier 15 jaar geleden vanuit de USA is neergestreken. Voor de yachting community verzorgt zij diesel (ze heeft in het hoger gelegen dorpje een tankstation), ze verzorgt de was (als je door het dorpje wandelt, verwacht je om elke hoek je eigen wasgoed aan de lijn te zien wapperen), ze heeft huurauto’s (Nissan Micra’s voor 35 euro per dag) en ze is heel enthousiast en supervriendelijk.

We hebben gewandeld naar Faya de Lopo Vaz, een prachtige wandeling die goed te doen is vanuit de haven. De wandeling voert ons naar een uitzichtpunt aan de zuidkant van het eiland. Via een klein paadje dalen we vervolgens de steile helling af en komen we uit bij “het mooiste strand” van Flores: zwart zand. Er staan hier een paar zomerhuisjes die tegen een overigens loodrechte, honderden meters hoge helling zijn gebouwd. Zullen ze al het bouwmateriaal voor deze huisjes lopend via dat steile paadje naar beneden gezeuld hebben? Een andere weg naar deze plek is er nl. niet.

Water is niet schaars op het eiland: langs de wegen tussen de terrasweilanden zien we om de 100 meter een waterkraan (drinkwater!). En langs de helling bij Faya de Lopo Vaz zien we allemaal mini-watervalletjes.

Over watervallen gesproken: de dag dat we auto’s huren (wij rijden de hele dag in een parelmoer-roze Nissan Micra!!) komen we na een kleine wandeling enigszins op goed geluk uit bij een zoetwater vennetje met als achtergrond een enorme brede bergwand waarlangs minstens 15 watervallen naar beneden kletteren. We staan gewoon in een Ravensburger Puzzel van 3000 stukjes, zo mooi!

Met het autootje crossen we in 1 dag met gemak over het gehele eiland. Het is heel jammer dat het halfbewolkt weer is, want daardoor rijden we op de hoger gelegen bergweggetjes door dikke wolken en blijven de “caldeira’s”, de kratermeren, voor ons verborgen. We lunchen die dag overheerlijk in een bontgekleurd restaurantje in een dorpje aan de westkant van het eiland.

Naast sightseeing maken we ook tijd om een muurschildering te maken: en famille maken we een ontwerp en met de restjes verf vanuit Porto Santo (oktober 2010) proberen we dat zo goed en zo kwaad als dat gaat als ongeoefend kunstenaar op een hobbelige kademuur te krijgen.

Met de Moonrise en de Vivente hebben we enorm gezellige dagen, met uiteten, toeren, borrels en meer. De kinderen vermaken zich vanzelfsprekend ook uitstekend met elkaar. De “hit” van Flores is voor hen het maken van pijl en boog van de bamboe die overvloedig groeit bij het strandje van de haven. De film Avatar en de boeken van de Grijze Jager worden nauwgezet nagespeeld: ze schieten pijlen en werpen speren dat het een lieve lust is en we zien ze nauwelijks. Voor school is bijv. ook geen tijd, haha.

Helaas gaan we –in elk geval voor een paar dagen- afscheid van elkaar nemen. Wij varen vandaag (maandag) naar Horta, de sailing community van het eiland Faial. In Horta komt elke zeilboot die de oceaan is overgestoken. En het wordt vast weer een belevenis om ons tussen al die verschillende zeilboten, groot en klein, snel en langzaam, en al die verschillende nationalilteiten te bewegen.

To be continued!!

AANGEKOMEN!!

2011-06-17T03:02:00.000-07:00

Ach, iedereen weet het natuurlijk al, maar we zijn aangekomen. Bij het ochtendgloren op woensdag 15 juni rijst van ruime afstand een enorme berg uit het water. Dichterbij zien we diepgroene, steile hellingen en zwarte rotsen. Flores, back in vulcanic country! Een paar mijl bij de haven vandaan horen we een enorm harde bonk onder de stuurboorddrijver. Oh god, nee toch, geen slapende walvis die door ons wreed uit zijn slaap wordt gewekt?! Mijn hart staat stil als "het" nog 3 keer fors bonkt. We hangen allebei over de zeerailing en zien dan de oorzaak van het gebonk. Geen walvis (gelukkig!) maar wel een enorme dikke, lange boomstam.... Gelukkig geen schade; de skeg die voor de propeller en het roer zit, heeft de klappen opgevangen. Welnu, dit kunnen we dan ook weer bijschrijven in ons rijtje "ervaringen" ....zucht...

Om 06.00 uur sturen we de boot om de enorme breakwater van Porto das Lajes heen en zien we de nieuwe jachthaven liggen. Of beter ... jachthaventje. En dan zijn we opeens wel een beetje groot als catamaran. We leggen in eerste instantie langszij een vriendelijke Fransman aan. We hebben een ander plekje op het oog, maar daarvoor moeten eerst een paar boten een klein stukje opschuiven. Coos maakt met de betreffende kapiteins een praatje en een paar uur later liggen we langszij een gloednieuwe steiger. De nieuwe stroompalen en watertappunten op de steiger glimmen ons tegemoet, maar deze jachthaven is nog zo nieuw en officieel nog niet in gebruik dat deze faciliteiten nog niet werken. Dat is jammer, maar niet onoverkomelijk. Er hoeft nog niet betaald hoeft te worden voor een ligplaats omdat de jachthaven -ondanks dat het bijna vol is- officieel nog niet in gebruik is. En, er is een goede -gratis- wifiverbinding! Hier is het vast goed toeven de komende dagen. To be continued!
PS: de foto's van de oversteek staan online. Zie rechterkader!

Op weg naar de Azoren (13)

2011-06-14T23:24:00.000-07:00

Op dinsdag, dag 13, hebben we een prima windje recht van achteren. Om de gennaker, die bij een voor-de-windse koers enigszins in de luwte van het grootzeil valt, ook vol wind te houden, verplaatsen we deze naar de bakboordboeg. En zo blijft het tuig de rest van de dag staan.
Na een ontbijt van pannenkoeken met spek en kaas gaat Coos nog een paar uurtjes slapen en doen Tico, Sil en ik school. 's Middags duik ik mijn bed in voor een schoonheidsslaapje.
We tellen de mijlen af. Als de wind 's middags wat aantrekt, lijkt het er op dat we midden in de nacht zullen aankomen. Als einde dag de wind weer inkakt, verandert de ETA (estimated time of arrival) naar woensdagochtend. Nou ja, na zoveel dagen op zee komt "aankomen" ook niet meer op een paar uur aan.
Op het dek vinden we een kleine pijlstaartinktvis. Coos doet deze als echte aas aan de vishengel en jawel hoor, even later hebben we beet. Van een slimme vis welteverstaan, want hij smikkelt de pijlstaartinktvis lekker op zonder zich in de haak te verslikken: lucky him. We hebben natuurlijk al meer dan genoeg vis in de ijskast liggen, maar de jager in Coos is geprikkeld. De lijn gaat nogmaals uit met ons roze nepinktvisje. BEET! Wederom een mooie skipjack tuna. Terwijl Coos de vis schoonmaakt, rolt Tico de vislijn weer uit. Op het moment dat achterdek, snijplank, mes en Coos ontdaan zijn van de bloederige vissporen, hebben we weer BEET! Nog een tonijn, maar deze is een maatje groter dan de voorgaande. Onze visspecialist Sil identificeert 'm als een Albacore tonijn (lange zijvinnen). Enfin, wij hebben inmiddels voor een weeshuis vis in de ijskast en zal het ons de komende dagen niet ontbreken aan Omega-3 vetzuren.
Flores, here we come!
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 8 mijl

Op weg naar de Azoren (12)

2011-06-14T02:01:00.000-07:00

Op dag 12 blijft het lekker doorwaaien en de zee bouwt zich op tot golven van zo'n 3 meter. Wind en golven komen -schuin- van achter dus veel "last" hebben we er niet van. Aan het einde van de ochtend komt er een front over (bewolking en regen), waarna we wind uit het NW krijgen. We maken we onze eerste gijp van deze trip. Het grootzeil gaat naar stuurboord. Als het front ons gepasseerd is, zien we weer blauwe lucht.
En dan opeens ..... BEET! Een kleine tonijn aan de haak, precies genoeg voor ons avondeten. Terwijl Coos de vis schoon maakt, rolt Tico de lijn weer uit. Binnen 5 minuten is het weer raak. Weer BEET! Deze keer een iets grotere tonijn. Sil pakt direct zijn vissenkaart erbij en vertelt ons nauwgezet welke vis we gevangen hebben. En daarvoor moet hij eerst goed kijken naar de verschillende kenmerken: rugvinnen, grootte, staart, tekening op huid, etc.! Vrij vlot identificeert Sil de vissen als "skipjack tuna": vanwege de horizontale strepen achter zijn kieuwen.
Na het vis-intermezzo geven we ons, terwijl we over die grote blauwe plas uitstaren, weer over aan mijmeren, dromen, fantaseren. Dit keer over "thuiskomen". We denken medio augustus weer terug te zijn en zien onszelf alweer die 80 dozen en overige huisraad verhuizen van de opslag naar de Kerkelaan. En daarvoor moet vast eerst nog een verfkwast door het huis en een onderhoudsbeurt over de parketvloer. Ook besluiten we een thuiskomfeestje te gaan geven. Zet alvast maar met potlood in de agenda dat je mogelijk in het weekend van 3 en 4 september a.s. een feestje hebt.
Maar, terug naar het NU. Eerst gaan we nog genieten van o.a de Azoren, te beginnen bij Flores, het bloemeneiland. En daar zijn we bijna ....
Nog af te leggen afstand (om 05.00 uur lokale tijd): 153 mijl

Op weg naar de Azoren (11)

2011-06-13T01:31:00.000-07:00

Zondag, dag 11. De wind pikt weer op. Eerst op grootzeil en gennaker en 's avonds/'s nachts op grootzeil en fok. En zo komen we steeds een stukje dichter bij onze bestemming, Flores. De stroom helpt ook een handje; we hebben 0,5-1,5 knoop stroom mee
Wederom geen verse vis en dus eten we 's avonds wraps met gehakt, bonen en tomaat en kool.Geen idee of het een met het ander te maken heeft, maar we hebben ook al dagen geen vogels gezien?! Wel zijn we gisteren en eergisteren begroet door grote groepen dolfijnen. En dat blijft magisch en speciaal. We hopen nog walvissen te zien te krijgen, van een afstandje welteverstaan. De Azoren zijn bekende walvisgronden. We hebben ons in elk geval al ingelezen in de verschillende soorten walvissen en weten nu alles over spuitgaten, neusgaten, ogen en oren. Wist je dat walvissen inademen via hun neusgaten die vlak achter de ogen zitten en uitademen via het spuitgat? En dat moederwalvissen hun kalf zogen door de melk vlak onder de oppervlakte in de mond van het kalf te spuiten? Walvissen hebben nl. geen lippen en kunnen dus niet zuigen.
Trouwens, de "bug" in ons mailprogramma om weerberichten op te vragen en te ontvangen is opgelost. De systemoperator van dit systeem (Winlink) heeft het corrupte file van de server verwijderd. Elk nadeel heeft zijn voordeel: door deze "bug" was Coos genoodzaakt een bypass te organiseren en nu hebben we, mocht het nog eens voorkomen, een back-up direct klaar.
Nog af te leggen afstand (om 05.00 uur lokale tijd): 314 mijl

Op weg naar de Azoren (10)

2011-06-12T01:09:00.000-07:00

Het is Do-Re-Mi-Fa-So-La-Ti-Do dag want we hebben muziek van de Sound of Music in onze iTunes gevonden. Julie Andrews' onbegrensde vrolijkheid werkt aanstekelijk. We blaten de hele ochtend blij mee en spelen de kinderen leren de noten te spelen op onze speelgoed piano. Herinneringen van kerst 2009 komen terug: toen reden we in een halve meter sneeuw over de A2 naar Kaatsheuvel voor een weekendje Winter-Efteling, inclusief musical The Sound of Music. De musical was hartstikke leuk en de positieve energie rolde als een tsunami over ons heen. In een volgend leven wil ik misschien wel terugkomen als musicalster. Het is vast heel hard werken en afzien, maar het moet toch ook geweldig zijn om onderdeel te zijn van zo'n blije energieboost?
De wind op de Atlantische Oceaan ter hoogte van 35N en 41W heeft vandaag niet zo'n energie; de motor moet een groot deel van de dag bij. We doen er ons voordeel mee: motor aan betekent onbeperkt stroom. Dus de watermaker gaat aan en de laptops kunnen in de stroom. Op Dell1 (mijn laptop) ruimen we de bijna volle harde schijf op, zodat er wat ruimte ontstaat. En op Dell2 (Tico's laptop) zijn Tico en Sil om-de-beurt druk met schoolpakket Ambrasoft: eerst reken- en taaloefeningen doen om "Robbie's" verdienen en daarna Robbie-spelletjes spelen.
Verder hebben we enorm trek in verse tonijn of dorade. De vislijnen hangen al dagen in het water maar nog immer zonder succes. Van de andere boten horen we ook weinig vissuccessen. De Vivente vangt met zijn sleeplijn vooral meeuw. Patrick heeft al 3x een meeuw van zijn haak moeten halen en uit zijn vislijn moeten ontwarren; schijnt een bloederig klusje te zijn ....
Het weer houdt zich fantastisch. Geen onweer meer, zon, mooie zee en de vooruitzichten tot en met aankomst zijn prima. Nog af te leggen afstand (om 05.00 uur lokale tijd): 479 mijl

Op weg naar de Azoren (9)

2011-06-11T01:33:00.000-07:00

Het hele wachtschema ligt overhoop en op de ochtend van dag 9 gaat Coos na een slapeloze nacht om half 6 eindelijk naar bed. Ik houd de wacht. Wegens gebrek aan wind hebben we even daarvoor het grootzeil gestreken en varen we op de motor het ochtendgloren binnen.
Na slechts 2 uurtjes slaap is Coos weer up and running en gaat ie aan de slag met de uitdaging rondom het zenden en ontvangen van de weerkaarten. Moonrise en Angel Louis hebben nog tips doorgegeven via het radionet. Coos is Coos niet als hij dit probleem niet weet op te lossen en met behulp van een workaround via laptop 3 hebben we einde ochtend een vers weerbericht op het beeldscherm. Heerlijk, zo'n man die alles kan! Terug in Nederland ga ik een standbeeld voor mijn held en hoop in bange dagen oprichten.

Inmiddels is er een klein beetje wind, recht van achteren en net genoeg om op gennaker en fok te gaan zeilen. De zee is rustig en we glijden comfortabel richting bestemming. De zon schijnt de hele dag, geen wolkje te zien. Het leven is weer goed!
's Middags trekken we onze Iridium satelliettelefoon uit de "kooi van Faraday". Deze vooroorlogse satelliettelefoon is minstens 10 jaar oud, ouderwets groot en zwaar en zou niet misstaan in een James Bond film uit de jaren 80. Maar hij doet het, je kunt er overal ter wereld mee bellen. We verrassen we de opa's en oma's met een telefoontje vanaf de oceaan. Zowel zij als wij vinden het fijn om elkaar even te spreken.
En we vieren het feit dat we inmiddels over de helft zijn: met zelfgebakken citroentaart met perzik.
Aan boord "werken" we met 2 tijdzones: lokale tijd en utc. Nu we nu een oceaan oversteken richting Europa gaan we vooruit in de tijd. Oftewel, elke 15 graden westerlengte zetten we de "lokale tijd" een uur vooruit (om te voorkomen dat het bijv. 's nachts om 3 uur al licht wordt). De utc-tijd verandert niet. Zo'n eerste dag in een veranderde tijd is wennen. We raken in de war met de tijden van de radionetjes (Dutch radionet en Herb). Zo zitten we vanmiddag om half 5 "nieuwe tijd" klaar voor Herb maar blijft het ijzig stil op de ssb .... oh ja, dat moet half 6 "nieuwe tijd" zijn.
Voor de radio-amateurs:
Dutch radionet doen we om 11.00 en 23.00 UTC op 7192khz LSB
Herb begint om 19.30 UTC op 12359khz USB
Nog af te leggen afstand (om 05.00 uur lokale tijd): 604 mijl

Op weg naar de Azoren (8)

2011-06-10T06:35:00.000-07:00

Dag 8 is donderdag-dipdag. Hoewel... de dag begint prima.
Rond 09.00 uur trekt de wind een beetje aan en kan de motor uit. Op grootzeil en gennaker is het ondanks de zwiepgolven van opzij prima varen. Ik stort me op het bakken van brood. Halverwege dit proces moet ik het eindresultaat bijstellen: het deeg is namelijk niet gerezen. Als alternatief maak ik er pizzabroodjes voor de lunch van. Een 2e deeg, met daarin iets meer gist, doet het beter en daarmee is het ontbijt voor de volgende ochtend direct klaar.
Dan de dip: in de namiddag hebben we de eerste bummer te pakken. We krijgen een foutmelding als we de weerkaart via de ssb willen binnenhalen. Vervolgens is Coos is bijna de gehele avond bezig om dit op te lossen. Helaas vooralsnog zonder succes. Probleem zit 'm niet in modem, serial port, connectie ssb of laptop, maar lijkt te maken te hebben met een "bug" in een nog te ontvangen bericht welke klaarstaat op een server. To be continued.
De 2e bummer hebben we 's avonds en 's nachts als we onophoudelijk worden getrakteerd op een heuse lichtshow. Niet van een prachtige maan die voor ons de weg naar de Azoren verlicht. Nee, bliksem! Voor ons, achter ons, naast ons! Uit voorzorg gaan laptop, netbook, satelliettelefoon en iPhone in de oven en trekken we de marifoonantenne er uit. Deze bliksem houden we de hele nacht met af en toe een forse regenbui en windshift erbij. We zigzaggen tussen de ergste buien door. Coos slaapt niet en ik nauwelijks.
Nee, ik vind het even niet zo leuk op deze grote plas water. Eigenlijk zou ik nu veel liever in de file op de A9 naar Amsterdam willen staan, ofzo.
Tot slot: om deze iets minder sprankelende update nog een beetje leuk te maken, hieronder de limerick van Tico:

Er was eens een haai
die woonde in een grote baai
daar zwom heel veel vis
alleen hapte de haai steeds mis
Dat was niet zo fraai

Nog af te leggen afstand (om 06.00 uur lokale tijd): 719 mijl

Laatste update: probleem met de foutmeldingen met de SSB email is voorlopig met een ' workaround ' opgelost. Tijdelijk gebruiken we een nieuwe callsign voor de Winlink mail. Opluchting dat we weer weerkaarten kunnen ophalen!

Op weg naar de Azoren (8)

2011-06-10T05:19:00.002-07:00

Er was eens een haai
die woonde in een grote baai
daar zwom heel veel vis
alleen hapte de haai steeds mis
Dat was niet zo fraai

Nog af te leggen afstand (om 06.00 uur lokale tijd): 719 mijl

Op weg naar de Azoren (8)

2011-06-10T05:19:00.001-07:00

Er was eens een haai
die woonde in een grote baai
daar zwom heel veel vis
alleen hapte de haai steeds mis
Dat was niet zo fraai

Nog af te leggen afstand (om 06.00 uur lokale tijd): 719 mijl

Op weg naar de Azoren (8)

2011-06-10T05:19:00.000-07:00

Er was eens een haai
die woonde in een grote baai
daar zwom heel veel vis
alleen hapte de haai steeds mis
Dat was niet zo fraai

Nog af te leggen afstand (om 06.00 uur lokale tijd): 719 mijl

Op weg naar de Azoren (7)

2011-06-09T02:33:00.000-07:00

Ook op dag 7 kunnen we ook goed zeilen. Maar het is ook een dag van squalls. En dat resulteert is veel zeilwisselingen: het is voortdurend stuivertje wisselen tussen gennaker en fok. Ik heb er spierpijn (en spierballen) van.
Gedurende de dag lopen we 3 schepen voorbij en we liggen nu vooraan de groep van de bij het radionetje aangesloten boten. Tijdens dat radionetje kondigt Marcel 's ochtends een limerick contest aan. 's Avonds laat elke boot zijn/haar poëtische kwaliteiten horen volgens het rijmschema AA-BB-A. Vervolgens geven we elkaar punten en komt er een winnaar uit de bus. Hilarische momenten op de SSB! De winnende limerick gaat als volgt:
A dozen of boats are out in the wet
none of them has access to the internet
So, how do they know
where they should go?
don't worry, just join the Dutch radionet
En deze komt uit de koker van .... Coos! En dan laten we maar in het midden of er "politieke" punten gegeven zijn, haha!
Verder is het woensdag-wasdag. We gaan allemaal onder een -warme- douche. Zalig! "Thuis" denken we niet na over douchen, dat doe je gewoon elke ochtend/avond, maar aan boord en vooral tijdens zo'n lange oversteek is dat verre van vanzelfsprekend. Sterker nog, het is een grote luxe. Er zijn boten die vanuit een strikt waterbeleid (zonder watermaker dus) tijdens zo'n oversteek genoegen moeten nemen met een washand-wasbeurt achter het aanrecht. Wij hebben gelukkig wel een watermaker en permitteren ons dus elke paar dagen een warme douche.
We eten pannenkoeken voor ontbijt, zelfgebakken bolletjes voor lunch en 's avonds gebakken aardappeltjes-vlees-groente. Bij vertrek uit Bermuda hebben we de ijskast volgepropt met verse groenten en daar eten we elke dag heerlijk van. Alleen de komkommers pasten er niet meer bij in de ijskast en deze hebben we op een koele, donkere plek bewaard. Maar helaas vonden ze dat niet goed genoeg en waren ze na een paar dagen al getransformeerd in schimmelende snotkommers.
's Avonds kakt de wind helemaal in en moet de motor bij. Omdat we nog wel een zeegang hebben, klapt en zwiept het grootzeil dat het een lieve lust is. En voor 1x zijn we te lui om het zeil midden in de nacht te gaan laten zakken. Dus oren maar dicht en negeren ....
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 872 mijl
PS: hartelijke felicitaties voor Annemarie!! Hoop dat je je verjaardag weer met een wijntje in de tuin hebt kunnen vieren. En Paul, ook aan jou hebben we 1 juni jl. gedacht .... alsnog gefeliciteerd!

Op weg naar de Azoren (6)

2011-06-08T02:45:00.000-07:00

Op dag 6 kunnen we heerlijk zeilen. In de loop van de dag trekt de wind aan tot ZW 20-25 knopen en met volle zeilen varen we geregeld 10 knopen. En met deze snelheden lopen we snel in op de Moonrise en Vivente. Sterker nog: aan het einde van de dag lijkt het wel een Meet&Greet op 34noorderbreedte en 52westerlengte: Gateway, Vivente, Moonrise, Angel Louise en wij zijn afwisselend zo goed als in zichtafstand cq marifoonbereik van elkaar. Op deze grote blauwe plas staan we inmiddels bekend als de Hollandse Expeditie en onder die noemer worden we even later opgeroepen door nog weer een andere Nederlandse zeilboot, de Pjotter, een Breehoorn 44 die ook onderweg is naar de Azoren.

Overigens varen we nog niet de rhumbline (rechtstreekse koers) naar de Azoren; ten noorden van 35N is de komende dagen minder wind dan rond 34N. Daarom varen we, in elk geval tot vrijdag, pal oost i.p.v. noordoost (= rechtstreeks richting bestemming). Dit is een beetje omvaren, maar als we dat zeilend kunnen doen, is dat minder vervelend dan in windstilte moeten motoren.
Het radionetje is trouwens een groot succes: elke dag meldt zich wel een nieuwe boot aan. Naast het inventarisen van ieders positie heeft Marcel elke dag een verrassende vraag aan iedereen: kon je gisteren nog je "highlight of the day" met de groep delen, vandaag draaide het om "the most amazing animal of the day". En dit alles met als toepasselijk achtergrondgeluid: een loeiende koe. Te grappig, althans wel als je midden op de oceaan zit. Coos (bijnaam Little Herb) neemt 2 x per dag het weerbulletin weer voor zijn rekening wat veel waardering ondervindt bij de andere boten
Aan boord gaat verder alles z'n gangetje. Ik vind het opvallend hoe relaxed we met z'n viertjes de dagen beleven. 's Ochtends zijn we allemaal lui: na het ontbijt, rond half 10/10 uur, gaat Coos nog een paar uur slapen. Tico en Sil gaan spelen (Kapla, DS-en, tekenen) en ik lees een boek.
's Middags komen we tot leven en doen we wat aan school. Als het Herb-tijd is, eten we ons avondeten en daarna draaien we in onze "huisbioscoop" een film. Voordat het radionetje om 21.00 uur begint, haalt Coos de laatste weerkaart binnen. Dat is ook het tijdstip dat Tico, Sil en ik naar bed gaan. Coos doet de 1e wacht. Van 01.00 - 05.00 uur is het vervolgens mijn wachtbeurt.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1046 mijl

Op weg naar de Azoren (5)

2011-06-07T03:29:00.000-07:00

In de ochtend van dag 5 halen we hoopvol een nieuw weerkaartje op. En dan volgt een grote tegenvaller. De "draak" is in volle glorie terug! Als we dit nieuws om 09.00 uur delen op het radionetje (waar nu ook de Engelse boten Angel Louise en de Sarah op aangehaakt zijn) is iedereen er stil van.
Desalniettemin besluiten wij het alternatieve drijfanker binnen te halen en de fok uit te rollen. Er staat zo'n 20 knopen west-zuidwesten wind (in de rug) en we willen gewoon lekker zeilen i.p.v. dobberen. Met deze wind bouwt de zee zich op en wordt dobberen best oncomfortabel. En door te gaan zeilen, kunnen we ook de achterstand op de Moonrise en de Vivente inlopen. Als we later deze week, i.v.m. die "draak", alsnog vol op de rem moeten, dan maar met z'n allen bij elkaar.
Op weg naar het volgende weerbericht, 5 uur Herb, was ik mijn haren, doen we een beetje school, ontwerpen we ons droomhuis en eten we zoete maiskolf als lunch.
Om half 5 uur is het Herb-tijd en zitten we aan de ssb gekluisterd met notitieblok bij de hand. Tico en Sil zijn geinstrueerd vooral muisstil te zijn. Gaat Herb verlossende woorden spreken? Geven zijn verschillende weermodellen meer zekerheid over de plannen van "de draak"? De ontvangst is matig maar we kunnen 'm net aan horen als ie verteld dat "de draak" gestopt gaat worden door een hogedrukgebied bij Bermuda. Oftewel, we kunnen weer vol gas vooruit richting onze bestemming. Dat laten we ons geen 2x zeggen: we zetten de gennaker erbij en vlinderen de heldere avond in.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1197 mijl

Op weg naar de Azoren (4)

2011-06-06T01:48:00.000-07:00

Op deze dag hebben we een nieuwe ervaring: zeilen zonder zeilen! En dat alles vanwege de strategie om zo langzaam mogelijk te gaan, anticiperend op een depressie (we hebben 'm de werknaam "de draak" gegeven) die vanuit het zuidwesten in een schuine lijn noordoostwaarts trekt. Na wat gereken op basis van de weerkaart die we 's ochtends ophalen, stellen we onze maximum snelheid naar beneden bij: maximaal 3 knopen. Met een windje in rug en stroom mee gaan we echter "voor top en takel" nog steeds iets te snel, namelijk 3,5 knoop. Een drijfanker, een soort parachute met trechtertje, wat je achter je aan door het water kan slepen om af te remmen, zou het nu goed doen, maar dit hebben we niet in ons assortiment. Aldus maken we ons eigen drijfanker door onze langste trossen in een grote lus van de ene naar de andere drijver te bevestigen. Hieraan bevestigen als een kleine lus een kortere landvast met knopen erin. Het geheel remt toch een kleine knoop af en zo weten de snelheid tussen de 2 en 3 knopen te houden. Het voelt wel heel frustrerend om met een prima zeilwindje alleen maar bezig te zijn met afremmen en langzaam varen.
In de tijd tussen het ochtendweerbericht en Herb aan het einde van de middag zijn we nog steeds lui. Met z'n vieren luisteren we naar een CD'tje van Tsjechov's "Peter en de wolf", er wordt geknutseld aan een alternatieve, ouderwetse telefoon: 2 lege Prindle-bussen verbonden met een touwtje en kletsen maar. Er wordt een potje Scrabble gespeeld. School wil nog niet op gang komen. En we draaien in onze huisbioscoop de film "Brief aan de Koning".
Om half 5 is het dan tijd voor weerman Herb en hij heeft in zekere zin goed nieuws: de verschillende weermodellen laten een verschillende ontwikkeling van "de draak" zien. In het laatste model lijkt ie enigszins op te lossen voordat ie onze koerslijn passeert. Hetzelfde is zichtbaar op de weerkaart die Coos rond 8 uur 's avonds ophaalt via de ssb. Vooralsnog wijzigen we nog niets aan onze strategie: anticiperen kan ook betekenen om nog geen beslissing te nemen. En dat is wat wij doen.
Om 21.00 uur leidt Marcel het radionetje waar zo'n 7 boten op aangehaakt zijn (Moonrise, Vivente, Gateway, Galatea (Duits), Topaz, Tinto (alleen luisteren) en Vela (Deens, alleen luisteren). Marcel doet het administratieve rondje oftewel het inventariseren van ieders positie en de nog af te leggen afstand naar de bestemming. Daarna is het de beurt aan Coos om het laatste weerbericht door te geven.
Inmiddels is de zon onder en kunnen we een paar uur genieten van een sikkeltje maan. De nacht is helder en de wind waait met 15-20 knopen uit het westen.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1319 mijl

Op weg naar de Azoren (3)

2011-06-05T02:07:00.000-07:00

Dag 3 zetten we een nieuw etmaalrecord! Die van de minste mijlen per etmaal.
Het is een windstille dag en zeilend doen we tussen de 0,1 en 2,5 knoop snelheid. Het is een bewuste keuze om de motor niet bij te zetten. Hiermee anticiperen we op een lagedrukgebied met harde wind dat volgens de weermodellen en weerman Herb over een dag of 5 precies onze koerslijn en positie lijkt te gaan passeren. En dit laten we graag voor langs gaan, zodat we er geen last van krijgen. Het motto is nu dus afremmen, oftewel "go as slow as we can go". En langzaam varen is nog een uitdaging, want tegen de avond pakt de wind een beetje op. Maar met alleen een gereefde fok blijven we net rond de 4 knopen snelheid hangen, onze maximaal toegestane snelheid voor de komende dagen.
Gedeelde smart is halve smart: Moonrise en Vivente, zo'n krappe 100 mijl voor ons, staan ook op de rem.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1396 mijl

Op weg naar de Azoren (2)

2011-06-04T05:20:00.000-07:00

Dag 2 hebben we lichte wind uit het west-zuidwesten, pal in de rug en het is even zoeken naar de meest optimale zeilvoering. Uiteindelijk varen we relaxed en comfortabel met de fok en de gennaker, het grootzeil gestreken. De zon schijnt, de zee is rustig, de bemanning is lui.
's Avonds rond 23.00 uur krijgen we een windshift -deze is voorspeld- en waait de wind uit het noordwesten. Omdat er ook wat buien in de lucht zitten, rollen we de gennaker in. We hijsen het grootzeil weer en varen dan halve wind naar onze bestemming. Het is een donkere nacht, geen maan en de sterren zijn verstopt achter de wolken. Heel af en toe zien we het weerlichten in de verte.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1460 mijl

Op weg naar de Azoren (1

2011-06-03T03:31:00.000-07:00

De 1e dag en de 1e nacht verloopt alles heel rustig en soepel. Vanaf het moment dat we via Town Cut, de in-/uitgang bij St. George, het ruime sop kiezen, kunnen we zeilen. Het waait niet hard, zuidwest 8-10 knopen (schijnbaar) en onder vol tuig, grootzeil en gennaker, en gaan we toch zo'n 5-6 knopen. En we zitten exact op de koerslijn, oftewel we gaan vooralsnog in een rechte lijn naar onze bestemming. We hebben stroom mee, dit voordeel varieert van 0,5-1 knoop.
Om 12.00 uur utc (09.00 uur lokale tijd) en 24.00 uur utc (21.00 lokale tijd) hebben we ons radionetje op de ssb (frequentie 7192) met als "voorganger" een immer enthousiaste Marcel (Moonrise). Met een aantal schepen wisselen we posities en nog te leggen afstand uit en ook komt de laatste weerkaartjes ter sprake.
De vooruitzichten voor de komende 5 dagen zien er gunstig uit: wind -al dan niet schuin- in de rug.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1600 mijl

Vertrek naar de Azoren!

2011-06-02T08:28:00.000-07:00

Donderdag 2 juni 2011: we gaan vertrekken richting de Azoren. De windvoorspelling ziet er voor de komende 5-6 dagen gunstig uit met wind uit het westen, noordwesten, zuidwesten. En voor daarna is het koffiedik kijken. We hebben zo’n 1700-1800 mijl voor de boeg. Het plan is aan te koersen op het eilandje Flores, maar het kan ook Faial (Horta) worden. Onderweg zullen we weerberichten ophalen via de ssb (korte golf zender) en we luisteren naar weerrouter Herb. Op ons weblog kun je via “waar zijn we nu?” dagelijks kijken waar we ons op die grote blauwe plas bevinden en wat onze voortgang is. Ook zullen we proberen elke dag het weblog qua tekst te updaten.

Blijf vooral berichtjes en/of reacties mailen; dat is voor ons na aankomst op de Azoren hartstikke leuk om te lezen (over zo’n 14 dagen).

PS: Weet je waarom Bermuda Bermuda heet? Het is lang geleden in kaart gebracht door een Spanjaard genaamd Bermudez.

PPS: En weet je wat de nationale (business) kledingcode voor m.n. heren op dit eiland is is: overhemd, stropdas, soms colbert, BERMUDA en kousen. Keurig netjes.

Dockyard

2011-06-02T05:56:00.000-07:00

Elke dag lijkt de windvoorspelling voor 5 dagen er iets gunstiger uit te zien en op woensdag zwaaien en toeteren we rond het middaguur dan ook de volgende vertrekkers uit: de Moonrise en de Vivente!! Vervolgens gaan wij hardhollend naar de ferry, want wij gaan naar Royal Navy Dockyard en Gibb’s Hill Lighthouse. Vanaf de ferry kunnen we bij Town Cut, de uitgang van de lagune naar het grote blauwe water, onze landgenoten nog een keer uitzwaaien.

Bij Dockyard gaan we naar het National Museum of Bermuda. We bewonderen de enorme muurschildering gemaakt door een jonge kunstenaar; het is een kleurrijk geheel waar op expressionistische wijze de hele geschiedenis van Bermuda in is vervat. De gebouwen waar het museum in is gehuisvest, is onderdeel van een grootschalig verdedigingswerk wat door de Britten gebouwd is toen zij zich bedreigd voelden door Spaanse of Portugeze galjoenen. Voor het zware werk lieten zij schepen vol gevangenen vanuit Engeland overkomen; een soort van middeleeuwse taakstraf voor deze boefjes kun je wel zeggen. Als de gevangenen klaar waren in Bermuda, maar er was nog straftijd over, dan werden ze wederom op een schip gezet en naar Australië gebracht.

Bermuda heeft ook een geschiedenis van slavernij, alhoewel niet in de grootschaligheid zoals in de de Caribische Eilanden. De slaven werden vooral ingezet bij de –kleinschalige- tabaksplantages en als bedienden van rijke Engelsen. Een andere groep migranten betreft de Portugezen die vanuit Azoren en Madeira deze kant opkwamen en vooral werkzaam waren voor Amerikaanse walvisvaarders. Kortom, de bevolking op het eiland is een potpourri van bevolkingsgroepen en culturen. Een zeer opvallend kenmerk van de –kleine- gemeenschap (65.000 inwoners) is de enorme vriendelijkheid, behulpzaamheid en hun belangstelling voor iedereen die van overzee komt.

Onze tour leidt vervolgens via bus 7 naar Gibb’s Hill Lighthouse, de oudste vuurtoren op de hoogste heuvel van het eiland. De vuurtoren bewijst zijn diensten 1844. In de eeuw daarvoor zijn minstens 39 schepen op de riffen, die wel 16 mijl uit de kust liggen, gelopen. Volgens de folder is het vuurtorenlicht voor de scheepvaart te zien vanaf 40 mijl afstand. Welnu, dat kunnen wij bevestigen. De vuurtorenwachter blijkt een oude smokkelaar uit Winterswijk (gedurende WOII); in een notendop vertelt hij ons zijn levensverhaal. Daarna klimmen we 185 treden omhoog en eindigen dan vlak onder de grote vuurtorenlamp. Via een klein deurtje kunnen we naar “het balkon”. Sil en ik stappen met groot gemak op dit smalle balkon om 360 graden uitzicht te beleven, Tico gaat ook naar buiten en verplaatst zich plakkend aan de muur van de vuurtoren. Coos blijft met zweethanden in de deuropening zitten met een maag die zich voortdurend omdraait.

Uiteindelijk hebben we een volledig rondje eiland gemaakt als de bus ons einde dag via de zuidkust weer terugbrengt naar St.Georges.

Weer het weer!

2011-05-31T12:41:00.000-07:00

Maandag heeft Tico school aan boord van de Moonrise. Van een professionele (hele goede!) juf Paula. Drie jongens, Bram-Gijs-Tico, buigen zich over aardrijkskunde en krijgen de opdracht elk een land te kiezen waar ze het afgelopen zeiljaar zijn geweest om vervolgens in een verslag de overeenkomsten danwel verschillen met Nederland te beschrijven. Dit aan de hand van verschillende rubrieken zoals klimaat, natuur, bevolking, levensstandaard. Ze overleggen met elkaar wie welk (ei)land kiest om te voorkomen dat ze hetzelfde kiezen.
Op onze bootschool zou Tico bij een dergelijke opdracht enorm zijn gaan zuchten en steunen (“ja duhhh, dat ga ik echt niet doen”), maar op deze Moonrise-school gaat hij als een voorbeeldige leerling aan de slag en zo ook Bram en Gijs. Het gevoel van in een “klas” zitten stimuleert en motiveert elkaar. Daarna staat er handenarbeid op het lesrooster; van een stukje hout, wat –glimmend- papier, plakoogjes, trekveer en schroefhaakje worden creatieve bounche-vogels gemaakt. Ze zijn er de hele middag zoet mee.

Ondertussen hebben de verschillende volwassenen het ook maar wat druk, o.a. met de voorbereidingen voor de bbq die’s avonds op de agenda staat. Er wordt druk vlees gemarineerd, salades gemaakt en ailo bereidt. Zelfs aan het samenstellen van een afspeellijst van leuke muziek wordt gedacht (met dank aan DJ Marcel). We zetten 2 bbq’s op de kade met Marcel en Patrick als “braaimasters” en ik kan je zeggen dat bbq-en op een kade een stuk comfortabeler is dan bbq-en op het strand.

Net voordat de vlam in de bbq gaat, is er een onverwacht intermezzo als de mannen een rondje mee mogen varen met een motorbootje van een vakantievierende Schot met zijn Nederlandse vriendin. Er hangt 250pk achter die boot, dus volwassen kerels worden opeens als kinderen zo blij.

Tijdens de bbq is het weer een terugkomend gespreksonderwerp. Thomas en Line (Vela) hebben besloten op dinsdag (vandaag) te vertrekken. Is er dan een ideaal weatherwindow? Nee, maar de weerplaatjes van de afgelopen 2 weken laten zien, dat wachten op het ideale weer weleens heel erg lang wachten kan gaan worden. Want wat vandaag ideaal lijkt, ziet er morgen weer heel anders uit en overmorgen nog weer anders. Enerzijds willen we het prachtige, perfecte weatherwindow voor de gehele oversteek en tegelijkertijd is deze lange termijnvoorspelling een luchtballon. Enfin, het komt er op neer dat we nog niet weten wanneer we de trossen losgooien, maar we zijn wel klaar om te gaan. Gisterochtend hebben we de meeste “vers”-boodschappen gedaan, vanochtend de laatste vieze was door de machine gedaan en vanmiddag het onderwaterschip maar weer schoongemaakt.

To be continued!